Maine coon

Maine Coon to kot o niezwykle zrównoważonym, łagodnym i towarzyskim usposobieniu. W świecie felinologii uchodzi za kota o „psim charakterze” – chodzi za opiekunem krok w krok, wita go przy drzwiach po powrocie z pracy i z entuzjazmem uczestniczy we wszystkich domowych czynnościach. Uwielbia pieszczoty, jednak rzadko bywa natrętny – preferuje leżenie obok człowieka niż na kolanach.

Wobec dzieci wykazuje anielską cierpliwość i spokój, nie używając pazurów. Znakomicie adaptuje się w domach z innymi kotami oraz psami, nawiązując z nimi zrównoważone relacje. Wydaje niezwykle urocze, melodyjne dźwięki przypominające gruchanie lub ćwierkanie (tzw. chirping / trill).

Maine Coon to kot inteligentny i ciekawy świata, który błyskawicznie uczy się aportowania piłeczek, otwierania szafek czy chodzenia na szelkach. Ze względu na gabaryty wymaga specjalnie przystosowanego środowiska: solidnego, ciężkiego drapaka o grubych słupach sizalowych (średnica min. 15–20 cm) oraz wielkiej, otwartej kuwety w rozmiarze XXL.

Potrzebuje codziennej dawki zabawy w polowanie wędką z piórami (min. 30 minut dziennie), co zaspokaja jego instynkt łowiecki i zapobiega nudzie. Wszystkie okna uchylne oraz balkon muszą być bezwzględnie zabezpieczone solidną siatką wzmacnianą drutem, gdyż z racji swojej masy upadek z wysokości jest dla Maine Coona śmiertelny.

Maine Coony żyją średnio 12–15 lat. Najpoważniejszym zagrożeniem genetycznym dla rasy jest kardiomiopatia przerostowa (HCM - Hypertrophic Cardiomyopathy) – pogrubienie mięśnia lewej komory serca prowadzące do zakrzepicy i nagłej śmierci. W hodowlach FIFe/WCF obligatoryjne są testy DNA na mutację genu MYBPC3 (A31P) oraz coroczne badania echo serca (USG Doppler).

Z powodu potężnych gabarytów Maine Coon jest jedyną rasą kota regularnie badaną pod kątem dysplazji stawów biodrowych (HD). W rasie bada się również rdzeniowy zanik mięśni (SMA) oraz wielotorbielowatość nerek (PKD). Regularna kontrola nerek i USG serca są podstawą profilaktyki.

Półdługa szata Maine Coona posiada jedwabistą strukturę z gęstym podszerstkiem i wodoodpornym włosem okrywowym. Wymaga regularnego czesania 2–3 razy w tygodniu metalowym grzebieniem o długich zębach, ze szczególnym uwzględnieniem pachwin, brzucha, kryzy i portek, gdzie najczęściej tworzą się kołtuny.

Maine Coony mają wrodzoną fascynację wodą – uwielbiają bawić się łapką w misce z wodą lub towarzyszyć człowiekowi pod prysznicem. Kąpiele wykonuje się sporadycznie przy użyciu szamponów odtłuszczających i nawilżających. Należy regularnie przycinać pazury nożyczkami dla kotów.

Maine Coon to bezwzględny mięsożerca o wysokim zapotrzebowaniu na białko zwierzęce i taurynę (kluczową dla prawidłowej pracy mięśnia sercowego i wzroku). Podstawą diety powinna być wysokomięsna mokra karma bezzbożowa lub zbilansowany model BARF.

Aby chronić nerki i pęcherz moczowy przed powstawaniem kamieni struwitowych, kot musi pobierać większość wody z pożywienia – sucha karma powinna być jedynie dodatkiem lub przysmakiem. Warto stosować fontanny filtrujące wodę oraz suplementację kwasami Omega-3 (olej z łososia) i chondroprotektorami chroniącymi stawy.