Labrador retriever

Labrador Retriever słynie z niezwykle przyjaznego, wesołego i otwartego usposobienia. Jest psem całkowicie pozbawionym agresji wobec człowieka, dlatego zupełnie nie nadaje się na psa stróżującego – każdego gościa przywita z entuzjazmem i merdającym ogonem. W relacjach z dziećmi wykazuje anielską cierpliwość i opiekuńczość, choć jako młody, energiczny pies może przypadkowo przewrócić malucha swoją masą i żywiołowością.

Labradory to psy silnie stadne, które źle znoszą wielogodzinną izolację. Pozostawione same w ogrodzie bez interakcji stają się nieszczęśliwe, co może prowadzić do kompulsywnego kopania dołów, szczekania czy niszczenia przedmiotów. Znakomicie dogadują się z innymi psami oraz kotami, wykazując wysoki próg pobudzenia i dużą ugodowość w sytuacjach konfliktowych.

Szkolenie Labradora to czysta przyjemność dzięki jego ogromnej motywacji pokarmowej oraz naturalnemu popędowi przypodobania się opiekunowi. Rasa ta dojrzewa jednak stosunkowo późno – do około 2–3 roku życia zachowuje entuzjazm i temperament szczeniaka. Kluczem w wychowaniu jest wczesna nauka samokontroli, rezygnacji z jedzenia znalezionego na ziemi oraz spokojnego witania się z ludźmi bez skakania.

Labrador to dynamiczny pies myśliwski, który wymaga codziennie minimum 1,5 do 2 godzin zróżnicowanej aktywności. Doskonale sprawdza się w treningach dummy (aportowanie specjalnych koziołków i dummy z lądu i wody), noseworku, tropieniu użytkowym oraz pływaniu. Brak odpowiedniej stymulacji fizycznej i umysłowej szybko przekłada się na nadwagę i problemy behawioralne.

Przeciętna długość życia Labradora wynosi 10–14 lat. Ze względu na masywną budowę ciała i dynamiczny styl poruszania się, rasa jest szczególnie predysponowana do dysplazji stawów biodrowych (HD) i łokciowych (ED). W certyfikowanych hodowlach ZKwP/FCI prześwietlenia RTG stawów rodziców są obligatoryjne.

Kolejną istotną kwestią są choroby oczu, w tym postępujący zanik siatkówki (prcd-PRA) oraz katarakta. W populacji rasy występuje także zapaść wysiłkowa (EIC - Exercise Induced Collapse), miopatia (CNM) oraz dysplazja szkieletowa (SD2). Renomowani hodowcy wykonują pakiety testów DNA, eliminując ryzyko narodzin chorych szczeniąt. W wieku dorosłym należy również uważać na niedoczynność tarczycy i choroby nowotworowe.

Szata Labradora składa się z twardego, prostego włosa okrywowego oraz bardzo gęstego, odpornego na warunki atmosferyczne podszerstka nasyconego naturalnymi olejami. Pielęgnacja sprowadza się do cotygodniowego wyczesywania zgrzebłem gumowym lub szczotką pudlówką. W okresie intensywnego linienia (dwa razy do roku) gęsty podszerstek wychodzi w bardzo dużych ilościach i wymaga codziennego czesania furminatorem.

Po każdej kąpieli w naturalnych zbiornikach wodnych należy dokładnie opłukać psa czystą wodą i osuszyć, zwracając szczególną uwagę na wiszące uszy. Słaba wentylacja kanału słuchowego w połączeniu z wilgocią sprzyja infekcjom bakteryjnym i grzybiczym, dlatego higiena uszu powinna być stałym elementem rutyny.

Około 25-30% populacji Labradorów posiada delecję w genie POMC, która odpowiada za zaburzenie ośrodka sytości w mózgu. W praktyce oznacza to, że pies odczuwa permanentny głód i jest w stanie zjeść każdą dostępną ilość karmy. Z tego powodu precyzyjne odważanie dziennych racji na wadze kuchennej oraz wliczanie każdego przysmaku do bilansu kalorycznego jest absolutną koniecznością.

Dieta powinna opierać się na wysokiej jakości karmie o obniżonej zawartości węglowodanów i umiarkowanym poziomie tłuszczu, bogatej w białko zwierzęce. Niezbędna jest suplementacja kwasami tłuszczowymi Omega-3 (EPA/DHA) o działaniu przeciwzapalnym na stawy oraz siarczanem glukozaminy i chondroityny. Ze względu na ryzyko skrętu żołądka posiłki należy dzielić na 2 porcje dziennie i nie podawać ich bezpośrednio przed ani po intensywnym wysiłku fizycznym.