Chesapeake bay retriever (Chessie)

Chessie różni się od innych retrieverów tak, jak owczarek od spaniela. Jest oddany swojej rodzinie — jednej, głęboko i na całe życie — a wobec obcych rezerwowy: nie wita, nie zabiega, obserwuje z progu i sam decyduje, kiedy przestać. Pilnuje domu i podwórka głosem i obecnością, a przy zagrożeniu stanie między rodziną a intruzem; wzorzec amerykański mówi wprost o „ochronnym instynkcie”. Do tego dochodzi upór: pies, który przez godziny łamał krę po kaczki, nie robi niczego, czego nie uzna za sensowne, i nie odpuszcza, gdy raz zdecyduje.

Z dziećmi z własnej rodziny jest dobry (4/5) — cierpliwy, opiekuńczy, twardy w zabawie; wobec dzieci obcych powściągliwy i wymaga nadzoru, bo może „chronić” swoje przed hałaśliwym kolegą. Z innymi psami bywa dominujący, szczególnie samce wobec samców; z kotem w domu w porządku, jeśli dorastał z nim. Sociability 3/5 to uczciwa ocena.

Szczeka umiarkowanie (2/5), ale melduje. Charakterystyczny jest „uśmiech” — pies unosi wargi i pokazuje siekacze w radości i na powitanie; nowi goście biorą to za warczenie. Dla początkującego 2/5: chessie potrzebuje przewodnika spokojnego, konsekwentnego i pewnego siebie od pierwszego dnia; opiekun, który go „przeprosi” za każdą komendę, będzie miał psa, który rządzi domem.

Chessie uczy się szybko (5/5 inteligencji), ale testuje: wykona komendę, gdy uzna, że przewodnik jest konsekwentny, i zignoruje ją, gdy widzi, że da się nie wykonać. Trening od szczenięcia: jasne zasady, egzekwowane zawsze tak samo, bez agresji (rasa odpowiada na siłę siłą), ale bez negocjacji. Metoda pozytywna z nagrodą w postaci pracy — aportu, wody — działa lepiej niż smakołyk, którym chessie łatwo gardzi. Sesje krótkie, bo pies nudzi się powtarzaniem.

Socjalizacja jest u tej rasy ważniejsza niż u każdego innego retrievera: rezerwa wobec obcych ma pozostać rezerwą, nie zmienić się w nieufność ani agresję. Od 8. tygodnia: obcy ludzie w domu i na ulicy, dzieci, psy różnej wielkości, miasto. Chessie, który zna świat, jest spokojnym obserwatorem; chessie zamknięty na podwórku — psem, który nie wpuści listonosza.

Ruch: 2 godziny dziennie (5/5), z wodą przez cały rok — rasa pływa w listopadzie z równym zapałem jak w lipcu i nie marznie. Zajęcia: working testy retrieverów, dummy, polowanie na ptactwo wodne (do tego został stworzony), dogtrekking, bieganie przy rowerze po 18. miesiącu. W mieszkaniu 2/5: pies duży, stróżujący, z potrzebą pracy — dom z ogrodem, rzeka lub jezioro w pobliżu.

Chessie jest zdrową rasą (5/5), zbudowaną do pracy w warunkach, które zabiłyby delikatniejsze psy, ale ma typowe dla retrieverów choroby stawów i kilka mutacji, które hodowla kontroluje. Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych — rodzice z wynikiem badania (HD i ED); pies w wodzie obciąża stawy mniej niż na twardym gruncie, ale wyskoki z łodzi i pontonu to obciążenie łokci. Prcd-PRA (ślepota w średnim wieku), EIC (zapaść wysiłkowa po intensywnym biegu — u chessie występuje jak u labradora) i mielopatia zwyrodnieniowa (DM — postępujący niedowład tylnych nóg u starego psa) mają testy DNA i hodowca powinien mieć wyniki.

Poza tym: zaćma i dystychiaza (badanie oczu), niedoczynność tarczycy (u psa, który tyje i traci sierść — hormony we krwi), skręt żołądka u głębokiej klatki, alergie skórne, a w starszym wieku nowotwory jak u wszystkich retrieverów. Szata z natłuszczonym podszerstkiem sprzyja „hot spotom” latem, gdy pies moknie i nie wysycha.

Rutyna: szczepienia i odrobaczanie wg kalendarza, ochrona przeciwkleszczowa cały sezon (pies w trzcinach i wodzie), przegląd uszu po każdym pływaniu, obmacanie ciała raz w miesiącu, coroczne badanie krwi po 6. roku z tarczycą. Kastracja po zakończeniu wzrostu, 18 miesięcy — u dużych retrieverów wczesna kastracja zwiększa ryzyko chorób stawów.

Szata chessie to jego sprzęt roboczy: krótki, falisty włos okrywowy na grzbiecie i gęsty, wełnisty podszerstek nasycone naturalnym tłuszczem, dzięki czemu woda spływa z psa jak z kaczki i po wyjściu z przerębli wystarczy otrzepanie. Pielęgnacja polega na tym, żeby tego nie zniszczyć: kąpiel z szamponem tylko kilka razy w roku, bo każda odtłuszcza szatę na tygodnie; po błocie — spłukać wodą, wysuszyć. Wystawowo szata ma być „lekko tłusta w dotyku” i pachnie psem — to cecha rasy, a nie zaniedbanie, i trzeba to zaakceptować przed zakupem.

Szczotkowanie raz w tygodniu gumową szczotką lub zgrzebłem, żeby usunąć martwy włos bez wyciągania tłuszczu; w linieniu (wiosna i jesień, 3/5) codziennie przez 2–3 tygodnie, bo podszerstek wychodzi kłębami. Nie strzyc — wzorzec zabrania, a strzyżona szata traci wodoodporność na wiele miesięcy. Nie używać odżywek ani nabłyszczaczy.

Uszy zwisające: przegląd co tydzień, po pływaniu osuszyć. Pazury co 3–4 tygodnie, choć pracujący pies ściera je sam. Zęby — szczotkowanie i gryzaki. Kleszcze: gęsty podszerstek ukrywa je dobrze, więc kontrola po każdym spacerze w polu, plus preparat na cały sezon.

Dorosły chessie 25–36 kg przy 2 godzinach ruchu zjada 350–480 g dobrej karmy suchej dziennie (1400–1900 kcal) w dwóch posiłkach; pies pracujący jesienią w zimnej wodzie potrzebuje o 30–50 % więcej, bo termoregulacja w wodzie pochłania energię, a pies bez sezonu — mniej. Rasa ma dobry apetyt i dość łatwo tyje poza sezonem; kontrola sylwetki co miesiąc — żebra pod dłonią, talia z góry, a gęsty podszerstek maskuje wszystko.

Skręt żołądka: dwa posiłki, miska na podłodze, spokój przed i po pracy, bez łykania wody po aporcie. Szczenię: karma dla ras dużych do 18 miesięcy, trzy posiłki do 6. miesiąca, wzrost powolny, bez pulchności — stawy tej rasy obciążone będą przez całe życie.

Tłuszcz w szacie potrzebuje tłuszczu w diecie: karma z dobrą zawartością tłuszczu zwierzęcego i kwasami omega-3 (olej z łososia) utrzymuje natłuszczenie i podszerstek; przy suchej, matowej szacie pierwsze pytanie to dieta, nie szampon. Rasa ma skłonność do alergii pokarmowych — przy świądzie i „hot spotach” dieta eliminacyjna na jedno białko przez 8 tygodni. Przy zapaści wysiłkowej (EIC) dieta nie pomaga; pomaga niedopuszczanie do sprintów w upale. Smakołyki na treningu — wliczone, choć chessie i tak pracuje dla aportu, nie dla kiełbasy.