Kot ragamuffin

Ragamuffin jest kotem kolan w najpełniejszym sensie: podniesiony wiotczeje, przytulony mruczy, położony na plecach zostaje na plecach, i wraca na kolana, gdy tylko się zwolnią. Wobec rodziny czuły do granic, wobec obcych otwarty — wychodzi do gości, daje się nosić dzieciom gości, nie zna pojęcia „obcy”; cichy (1/5 — głos cichy, rzadki, ćwierkający), spokojny (energia 2/5 — sesja zabawy z wędką, potem długa drzemka na najbliższym miękkim meblu). Wzorzec CFA mówi o kocie „słodkim, łagodnym, uległym”, i to nie jest przesada.

Z dziećmi jest wyjątkowy (5/5): toleruje noszenie, przebieranie, wózek dla lalek i przytulanie z cierpliwością, która u innych ras kończyłaby się pazurami — z jednym zastrzeżeniem: kot 8 kg upuszczony przez pięciolatka to uraz kota, nie dziecka, więc noszenie wymaga nadzoru. Z kotami i psami zgodny (5/5), bez terytorialności, śpi z psem w jednym koszu. Samotność znosi umiarkowanie — kot sam przez cały dzień śpi, ale jest smutny; drugi kot rozwiązuje to.

Nie wspina się wysoko, nie skacze na szafy, nie poluje na stopy pod kołdrą — jest kotem podłogi, kanapy i kolan. Inteligencja 4/5, uczenie 4/5: imię, przywołanie, transporter, proste sztuczki za jedzenie. Dojrzewa 4 lata — kot 2-letni to nadal kocię w głowie i w ciele, które rośnie. Dla początkującego 5/5 — najłatwiejszy duży kot rasowy, z jedną rzeczą do pilnowania: wagą.

Ragamuffina nie trzeba wychowywać — trzeba go ruszać. Kot, który z natury wybiera kanapę i kolana, po kastracji tyje w tempie, którego nikt nie zauważa pod puszystym futrem, i zabawa jest u tej rasy profilaktyką medyczną: 2–3 sesje z wędką dziennie po 10 minut, zabawki interaktywne z jedzeniem (kot musi się poruszyć, żeby zjeść), piórka, myszki, tunele. Ragamuffin bawi się chętnie, ale krótko, i nie wymyśla zabawy sam — opiekun musi ją zainicjować.

Uczy się chętnie, za jedzenie i uwagę: przywołanie, siad, transporter (ważne — kot 8 kg, który nie chce wejść, nie wejdzie), szelki (część ragamuffinów lubi spokojny ogród). Socjalizacja jest łatwa — kot lubi wszystkich — i nie wymaga pracy; nowe zwierzę, gość, dziecko — kot podchodzi sam. Pion: drapak, niska półka, parapet — ragamuffin nie wspina się na szafy i nie potrzebuje półek pod sufitem, ale potrzebuje drapaka odpowiednio dużego i stabilnego dla 8 kg.

Wolne wychodzenie — nie: kot ufny wobec każdego i spokojny wobec psów jest na dworze bezbronny, i ragdolle oraz ragamuffiny giną na drogach częściej niż inne rasy, bo nie uciekają. Balkon z siatką lub catio — tak, jako miejsce do leżenia w słońcu. Okna z siatką — kot spokojny też wychyla się za gołębiem.

Ragamuffin jest rasą zdrową (4/5, 14–18 lat) — dolew persów i kotów domowych w latach 90. poszerzył pulę genów w porównaniu z ragdollem — z dwoma ryzykami, które dzieli z krewnym. Kardiomiopatia przerostowa (HCM): pogrubienie mięśnia sercowego, prowadzące do niewydolności lub zakrzepu — u ragdolla istnieje test DNA (MYBPC3 R820W), który u ragamuffina ma zastosowanie tylko w liniach z tej mutacji; standardem jest echo serca rodziców i kota co 2 lata po 3. roku. Wielotorbielowatość nerek (PKD) — po dolewie persów: test DNA rodziców, wynik „negative” u dobrej hodowli.

Otyłość: to nie choroba dziedziczna, tylko najczęstsza w rasie — kot spokojny, łakomy, o wolnym metabolizmie i futrze, pod którym nie widać sylwetki, tyje po kastracji w tempie kilograma na rok, a nadwaga daje cukrzycę, stawy i choroby serca; waga co miesiąc i odmierzone posiłki to rutyna, nie wyjątek. Kłaki: kot półdługowłosy połyka włos — pasta odkłaczająca, czesanie. Zęby: kamień u spokojnych kotów — szczotkowanie, kontrola co roku. Kamienie moczowe u kota, który pije mało — mokra karma.

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, zęby raz w roku, waga co miesiąc, echo serca co 2 lata po 3. roku, badanie krwi z nerkami i glukozą co roku po 7. roku. Kastracja po 6. miesiącu; kot rośnie do 4 lat, więc szczenięca karma dłużej, niż sugeruje metryka.

Szata ragamuffina jest półdługa, gęsta, niezwykle miękka — w dotyku jak futro królika — z kołnierzem na szyi, portkami na tylnych łapach, kępkami między palcami i puszystym ogonem, we wszystkich kolorach i wzorach, których u ragdolla nie wolno wystawiać: calico, tabby bez point, jednolite czarne, białe, rude. I mimo długości plącze się mało: włos jest gładki, podszerstek umiarkowany, i czesanie szczotką z metalowymi szpilkami i grzebieniem 2 razy w tygodniu wystarcza; w linieniu (3/5, wiosna i jesień) 3–4 razy, z uwagą na kołnierz, pachy i portki, gdzie kołtuny powstają najpierw. Kąpiel niepotrzebna; przed wystawą — tak.

Kołtuny u ragamuffina, jak u każdego długowłosego kota, są sygnałem, że kot przestał się myć — z powodu otyłości (nie sięga do grzbietu), wieku lub bólu — i wymagają weterynarza, nie tylko nożyczek. Kłaki: czesanie, pasta odkłaczająca, trawa dla kota.

Oczy: duże, orzechowe — przetarte przy potrzebie, u jasnych kotów zacieki od łez wilgotnym wacikiem. Uszy: przegląd co tydzień. Zęby: szczotkowanie 2–3 razy w tygodniu. Pazury: co 2–3 tygodnie — kot 8 kg z długimi pazurami niszczy sofę mimo łagodności; drapak duży, stabilny, sizalowy. Kuweta: bardzo duża (standardowa jest za mała dla kota 8 kg z ogonem), otwarta, sprzątana codziennie. Portki: włos przy odbycie przycięty dla higieny u kotów o obfitszym futrze.

Ragamuffin 4,5–9,5 kg przy energii 2/5 potrzebuje 200–380 kcal dziennie — mniej na kilogram niż aktywny kot, bo rasa jest spokojna — a po kastracji o 20–30 % mniej. To jest liczba, której trzeba pilnować z wagą w ręku, bo ragamuffin tyje w tempie kilograma na rok pod futrem, które maskuje wszystko: żebra pod dłonią przez szatę, talia z góry po rozczesaniu, waga co miesiąc; posiłki odmierzone, trzy–cztery dziennie lub automat, nigdy miska pełna cały dzień. Zabawki interaktywne z jedzeniem — kot musi się poruszyć.

Kocię: karma dla kociąt do 12–15 miesięcy, potem karma dla młodych dorosłych — kot rośnie do 4 lat i przez ten czas potrzebuje więcej białka niż kot dorosły, ale nie więcej kalorii, niż zużyje. Cztery posiłki do 6. miesiąca, potem trzy.

Karma: wysokobiałkowa, mokra jako podstawa — woda w jedzeniu to profilaktyka nerek (PKD) i pęcherza u kota, który pije mało; sucha jako dodatek w zabawkach. Serce: u kota z HCM dieta z tauryną i ograniczonym sodem ustalona z kardiologiem. Nerki: przy PKD dieta nerkowa wcześnie. Kłaki: karma z błonnikiem lub pasta. Zmiany karmy stopniowo. Smakołyki: ragamuffin nauczy się żebrać spojrzeniem, któremu nikt nie odmawia — i to jest droga do cukrzycy.