Dog kanaryjski (Presa Canario)

Presa canario nie jest psem, który szuka guza. W domu, przy swoich ludziach, jest zaskakująco spokojny, cichy i przywiązany — potrafi leżeć godzinami pod nogami, wita bez skakania, dzieci z rodziny toleruje z cierpliwością dużego psa, choć samą swoją masą wymaga nadzoru przy maluchach. Rasa ma na naszej skali 1/5 za szczekanie: kiedy dog kanaryjski się odzywa, ma powód.

Na progu jest kimś innym. Wobec obcych zachowuje czujność i dystans bez lęku — nie cofa się, nie warczy na zapas, tylko obserwuje i blokuje drogę. Dobrze zsocjalizowany presa akceptuje gości wpuszczonych przez opiekuna, ale nigdy nie będzie ich witał jak labrador. Wobec obcych psów, zwłaszcza tej samej płci, ma silne skłonności dominacyjne; wobec kotów i drobnych zwierząt instynkt łowiecki, który wygasza się tylko wspólnym dorastaniem.

To pies dla osoby, która już prowadziła duże, samodzielne rasy, mieszka w domu z ogrodzonym terenem i ma czas na codzienną pracę. Dla pierwszego właściciela psa, dla rodziny w bloku i dla kogoś, kto chce psa „na postrach”, jest złym wyborem — a w Polsce dodatkowo obwarowanym prawnie.

Zanim odbierzesz szczeniaka, załatw zezwolenie: dog kanaryjski jest na liście ras uznawanych za agresywne i jego utrzymywanie wymaga zgody wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, a brak zezwolenia to wykroczenie z możliwością odebrania psa. Gmina zwykle sprawdza warunki: ogrodzony teren, kojec, tabliczkę ostrzegawczą. Ubezpieczenie OC opiekuna, choć nieobowiązkowe, jest przy tej rasie rozsądkiem.

Socjalizacja to praca numer jeden przez pierwszy rok: setki ludzi, dziesiątki psów w kontrolowanych warunkach, miasto, hałas, weterynarz. Presa, który w wieku 6 miesięcy nie widział obcych w domu, w wieku 2 lat nie wpuści nikogo. Szkolenie prowadź bez przemocy, ale z pełną konsekwencją — rasa jest inteligentna, uczy się szybko i tak samo szybko wychwytuje niekonsekwencję. Podstawowe posłuszeństwo (przywołanie, zostań, chodzenie przy nodze) musi być bezbłędne u psa, który waży tyle, co dorosły człowiek. Szkoła dla szczeniąt, potem praca z behawiorystą lub trenerem znającym molosy.

Ruch: 1–1,5 godziny dziennie spokojnego marszu, praca węchowa, ciągnięcie ciężarów (weight pulling) u dorosłego psa. Skoki, bieg przy rowerze i intensywne obciążenia dopiero po 18. miesiącu — stawy molosa dojrzewają długo.

Dog kanaryjski żyje 9–11 lat — to cena za 40–65 kg masy. Stawy są pierwszym problemem: dysplazja bioder i łokci występuje często, rodzice powinni mieć prześwietlenia z oceną A lub B (HD) i 0 (ED), a szczeniak — spokojny wzrost bez skoków i schodów do 18. miesiąca oraz wagę pod kontrolą przez całe życie. Każdy kilogram ponad normę u molosa to lata mniej.

Epilepsja idiopatyczna jest w rasie opisana i nie ma dla niej testu; pytaj hodowcę wprost o napady w linii. Skręt żołądka (GDV) to stan nagły: dwa posiłki dziennie, godzina spokoju po jedzeniu, znajomość objawów (bezproduktywne wymioty, wzdęty brzuch, niepokój) — i najbliższa klinika całodobowa w telefonie. Wielu opiekunów dużych molosów decyduje się na profilaktyczną gastropeksję przy okazji kastracji.

Oczy: entropium (podwinięcie powieki) zdarza się przy luźnej skórze głowy. Serce: u ciężkich ras warto osłuchiwać co wizytę. Rasa nie ma skłonności do alergii ani chorób skóry; krótka szata bez podszerstka źle chroni jednak przed mrozem — zimą pies mieszka w domu, nie w kojcu.

Sierść presa canario jest krótka, szorstka, płasko przylegająca i bez podszerstka. Pielęgnacja to gumowa rękawica raz w tygodniu, w sezonie linienia dwa razy. Linieje umiarkowanie, ale twarde, krótkie włosy wbijają się w kanapy. Kąpiel kilka razy w roku; częstsze mycie wysusza skórę, która u tej rasy bywa wrażliwa na detergenty.

Wzorzec dopuszcza pręgowanie we wszystkich odcieniach — od jasnego po niemal czarne — oraz płowe i piaskowe, zawsze z czarną maską; biel dozwolona na klatce, szyi i łapach w niewielkiej ilości. Fałdy na szyi i wargach przetrzyj po posiłku i piciu, bo presa ślini się umiarkowanie, ale w upał i po wodzie wyraźnie.

Uszy w wersji naturalnej (kopiowanie zakazane w Polsce) są opadające, średniej wielkości; przegląd raz w tygodniu. Pazury u ciężkiego psa ścierają się dobrze, sprawdzaj co miesiąc. Zęby szczotkuj dwa–trzy razy w tygodniu — molos z zapaleniem dziąseł to problem, którego leczenie w narkozie jest przy tej masie ryzykowne.

Szczeniak dog kanaryjskiego rośnie do 18–24 miesięcy i nie wolno go do tego popędzać: karma dla szczeniąt ras dużych i olbrzymich, z kontrolowanym poziomem wapnia i fosforu, bez suplementów mineralnych i bez „dokarmiania na masę”. Zbyt szybki przyrost to najprostsza droga do dysplazji i osteochondrozy. Ważenie co dwa tygodnie i porównanie z krzywą wzrostu dla rasy pozwala wyłapać, kiedy pies rośnie za szybko.

Dorosły pies o wadze 40–65 kg dostaje dwa posiłki dziennie z co najmniej godzinną przerwą po każdym na spokój — to podstawowa profilaktyka skrętu żołądka. Miska na podwyższeniu nie zmniejsza ryzyka, wbrew popularnej opinii; zmniejsza je wolniejsze jedzenie (miska spowalniająca) i unikanie wysiłku na pełny żołądek. Karma: białko zwierzęce na pierwszym miejscu, umiarkowany tłuszcz, glukozamina i chondroityna w składzie lub jako dodatek po 5. roku życia.

Kondycja: żebra wyczuwalne, talia widoczna. Presa, który wygląda „potężnie”, bo jest okrągły, żyje krócej. Miesięczny koszt utrzymania to 480–850 zł, a karma stanowi w nim największą pozycję.