Dog argentyński (Dogo Argentino)

Nores Martínez chciał psa, który w polowaniu przytrzyma pumę, a w domu będzie pozwalał dzieciom siadać na sobie — i w dużej mierze to osiągnął. Dogo wobec rodziny jest czuły do granic natręctwa: wchodzi na kolana, opiera się całym ciałem, śpi w łóżku, jeśli mu pozwolisz. Z dziećmi z własnego domu jest cierpliwy, choć młody 40-kilogramowy pies w zabawie nie zauważa przedszkolaka. Wobec obcych ludzi jest spokojny i czujny, nie agresywny na zapas; szczeka rzadko (1/5) i stróżuje obecnością.

Problemy zaczynają się z innymi zwierzętami. Instynkt łowiecki jest w pełni sprawny — kot sąsiada, sarna, mały pies w biegu uruchamiają pościg, którego nie zatrzymasz głosem. Wobec obcych psów, zwłaszcza tej samej płci, dogo ma skłonność do konfliktów, a przy jego sile i uścisku konflikt kończy się w gabinecie weterynarza. Drugi pies w domu — najlepiej przeciwnej płci, wychowany razem — jest możliwy; wolne wybiegi z obcymi psami nie.

Rasa ma 1/5 dla początkujących nie z powodu trudnego charakteru wobec ludzi, tylko z powodu połączenia siły, instynktu łowieckiego, skłonności do dominacji wobec psów i wymogów prawnych. Dla doświadczonego opiekuna, który da mu zajęcie, jest psem lojalnym i zrównoważonym.

Najpierw formalności: dog argentyński jest w polskim wykazie ras uznawanych za agresywne, więc przed zakupem trzeba uzyskać zezwolenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta; gmina sprawdza warunki (ogrodzenie, kojec, tabliczka), a prowadzenie psa bez zezwolenia jest wykroczeniem. Ubezpieczenie OC jest rozsądkiem. W wielu krajach (Wielka Brytania, Norwegia, Dania, część Australii) rasa jest zakazana — ma to znaczenie przy podróżach.

Socjalizacja w pierwszym roku jest kluczowa i musi objąć psy: kontrolowane, pozytywne spotkania z psami różnych płci i wielkości, przerywane zanim pojawi się napięcie. Nie wyeliminuje skłonności do konfliktów, ale nauczy psa spokoju w obecności innych. Szkolenie pozytywne, konsekwentne, z bezbłędnym przywołaniem, „zostań” i chodzeniem przy nodze — u 45-kilogramowego psa z instynktem pościgu to sprawa bezpieczeństwa. Kaganiec w miejscach publicznych jest przy tej rasie wymogiem większości gmin i warto psa do niego przyzwyczaić od szczeniaka.

Ruch: 1,5–2 godziny dziennie, w tym praca — dogo jest atletą, nie molosem-kanapowcem. Praca węchowa, mantrailing, ciągnięcie ciężarów, dogtrekking, a dla psów w rękach myśliwych — tropienie postrzałków. Intensywny sport po 14.–16. miesiącu. Ogrodzony teren jest konieczny.

Dogo jest psem zdrowym i wytrzymałym (10–12 lat), ale jego biel łączy się z dwoma problemami. Pierwszy to głuchota wrodzona: około 10 % szczeniąt rodzi się głuchych na jedno ucho, kilka procent na oba. Test BAER (badanie słuchu) u szczeniąt w 6.–8. tygodniu jest standardem w dobrych hodowlach — pytaj o wynik dla konkretnego szczeniaka, nie dla miotu. Jednostronnie głuchy pies żyje normalnie, obustronnie głuchy wymaga innego szkolenia (sygnały wizualne) i nie powinien być rozmnażany.

Drugi problem to skóra: biała, słabo pigmentowana skóra pod krótką sierścią łatwo ulega poparzeniom słonecznym, zwłaszcza na nosie, uszach i brzuchu, a przewlekłe poparzenia zwiększają ryzyko raka skóry. Krem z filtrem dla psów na uszy i nos w słoneczne dni, cień w upał, unikanie plaży w południe. Alergie skórne i demodekoza u szczeniąt również zdarzają się częściej niż u innych molosów.

Stawy: dysplazja bioder (prześwietlenie rodziców HD A/B), wolny wzrost szczeniaka. Niedoczynność tarczycy u psów w średnim wieku — badanie T4. Skręt żołądka rzadszy niż u ras o głębszej klatce, ale zasady obowiązują. Profilaktyka kleszczowa cały sezon.

Krótka, gładka, biała szata dogo wymaga gumowej rękawicy raz w tygodniu, dwa razy w sezonie linienia — linieje umiarkowanie (2/5), ale białe, krótkie włosy widać na wszystkim, co nie jest białe. Kąpiel kilka razy w roku, szamponem dla skóry wrażliwej; częstsze mycie wysusza skórę i nasila problemy. Biel utrzymuje się sama; przebarwienia wokół oczu i pyska są normalne.

Skóra: przeglądaj co tydzień pod kątem zaczerwienień, krost i miejsc wyłysień — biała skóra pokazuje wszystko wcześniej niż ciemna, co jest zaletą. Latem krem z filtrem na nos, uszy i brzuch; zimą dogo bez podszerstka marznie — kubraczek poniżej −5 °C.

Uszy w wersji naturalnej (kopiowanie, tradycyjne w Argentynie, jest w Polsce zakazane) są opadające, średniej wielkości — przegląd raz w tygodniu. Pazury co miesiąc; u ciężkiego, biegającego psa ścierają się nieźle. Zęby dwa razy w tygodniu.

Dog argentyński jest psem muskularnym o wysokiej aktywności i potrzebuje karmy z wysoką zawartością białka zwierzęcego i umiarkowanym tłuszczem — przy 1,5–2 godzinach pracy dziennie typ active. Dwa posiłki dziennie, 45–60 minut spokoju po wysiłku. Nie ma potrzeby „budowania masy” suplementami; dogo z ruchu i dobrej karmy buduje mięśnie sam, a nadmiar białka i wapnia u szczeniaka szkodzi stawom.

Szczeniak rośnie do 14.–18. miesiąca; karma dla szczeniąt ras dużych z kontrolowanym wapniem, bez suplementów, waga porównywana z krzywą wzrostu co dwa tygodnie. Kondycja dorosłego: żebra wyczuwalne, talia i mięśnie widoczne — dogo ma wyglądać jak sprinter, nie jak ciężarowiec.

Skóra i alergie: przy nawracających problemach skórnych dieta z jednym źródłem białka (np. ryba, jagnięcina) i kwasy omega-3 są pierwszym krokiem przed dermatologiem. Miesięczny koszt utrzymania to 450–800 zł, w tym karma jako główna pozycja i ubezpieczenie OC, jeśli je wykupisz.