Pekińczyk

Pekińczyk nie jest psem do towarzystwa w znaczeniu „dla każdego”: jest psem, który wybiera. Z jedną lub dwiema osobami w domu wiąże się głęboko, lojalnie, śpi obok, pilnuje, siedzi na kolanach, gdy sam tego chce; wobec reszty domowników jest uprzejmy, wobec obcych — obojętny do rezerwowanego, a wobec natarczywości — stanowczy. Wzorzec mówi o psie „lwim w postawie, nieustraszonym, lojalnym i niezależnym”, i to niezależność jest kluczem: pekińczyk robi to, co uzna za stosowne, w tempie, które uzna za stosowne, a próby przyspieszania kwituje usiąścięciem na chodniku.

Z dziećmi 3/5 — z dziećmi starszymi, spokojnymi, które szanują, że pies nie jest zabawką, jest w porządku; z małymi nie, i to z dwóch powodów: pekińczyk nie znosi ściskania i noszenia i ostrzeże zębami, a jego wypukłe oczy i kręgosłup nie znoszą upadku z rąk dziecka. Z innymi psami powściągliwy, w domu z drugim spokojnym psem zgodny; z kotem w porządku.

Szczeka umiarkowanie (3/5), stróżuje głosem, a nie działaniem. Inteligencja 3/5 to inteligencja psa, który rozumie wszystko i wykonuje wybrane; uczenie 2/5 z tego samego powodu. Dla początkującego 2/5: nie z powodu trudności charakteru — pekińczyk w domu jest spokojny i cichy — tylko z powodu upału, oczu, kręgosłupa, pielęgnacji i nauki czystości, na które początkujący nie jest gotowy.

Pekińczyka nie trenuje się jak owczarka; motywuje się go. Komendy poznaje szybko, ale wykonuje je, gdy widzi sens i nagrodę — jedzenie działa, pochwała działa mniej, przymus nie działa wcale i kończy się psem, który siada i patrzy. Sesje krótkie, cierpliwe, bez podnoszenia głosu; efekt to pies, który przychodzi na wołanie po namyśle i chodzi na smyczy, jeśli tempo jest jego. Nauka czystości jest w tej rasie trudna i długa: mały pęcherz, niechęć do deszczu i zimna, upór — częste wyjścia, nagradzanie na dworze i cierpliwość; wielu opiekunów kończy z matą w domu jako rozwiązaniem stałym.

Socjalizacja od szczenięcia: obcy ludzie, dzieci, psy — spokojnie, bez wymuszania kontaktu, żeby rezerwa nie zmieniła się w lęk lub agresję wobec dotyku. Warto ćwiczyć badanie u weterynarza i pielęgnację (oczy, fałd, czesanie) jako coś przyjemnego, bo pekińczyk będzie miał tego dużo.

Ruch: 30–45 minut dziennie (2/5) w krótkich spacerach — pies chodzi wolno, sapie, zatrzymuje się; nie biega przy rowerze, nie skacze z kanapy (kręgosłup, oczy), nie chodzi po schodach w nadmiarze. W upale powyżej 24 °C spacer rano i wieczorem, krótko, w cieniu — pekińczyk chłodzi się gorzej niż boston i udar cieplny jest realnym zagrożeniem. W mieszkaniu 5/5: cichy, mały, spokojny, z windą — idealny, o ile jest chłodno.

Pekińczyk jest jedną z najbardziej brachycefalicznych ras (2/5 zdrowia) i trzy problemy wynikają z budowy. Oddychanie: zwężone nozdrza, długie podniebienie, wąska tchawica — sapanie i chrapanie są normą, ale bezdechy, sinienie, wymioty piany i zapaść po wysiłku to zespół BOAS, który wymaga operacji, najlepiej przed 2. rokiem; hodowla powinna selekcjonować na otwarte nozdrza, i przy zakupie warto posłuchać rodziców w spoczynku. Oczy: wypukłe, w płytkich oczodołach, z fałdem nosowym drażniącym rogówkę — wrzody rogówki (każde mrużenie to wizyta tego samego dnia), suche oko (KCS, krople do końca życia), a przy uderzeniu lub pociągnięciu za skórę karku gałka może wypaść z oczodołu (proptoza) — dlatego szelki, nigdy obroża, i nigdy podnoszenie za kark. Kręgosłup: dyskopatia (IVDD) u psa chondrodystroficznego — nagły ból, niedowład tylnych nóg po skoku z kanapy; rampa, zakaz skoków, waga.

Do tego: zwichnięcie rzepki, choroba zastawki mitralnej w starszym wieku (szmer serca — kontrola co roku po 8. roku), zapalenie fałdu nosowego (wilgoć i bakterie w fałdzie nad nosem), zapalenia uszu pod ciężkimi uszami, problemy zębowe (stłoczenie), trudne porody (cesarskie cięcia).

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, przegląd oczu i fałdu codziennie, waga (nadwaga u brachycefalika to gorszy oddech natychmiast), szelki, rampa do kanapy, coroczne badanie z osłuchaniem serca po 7. roku. Narkoza tylko u lekarza znającego brachycefalików, z intubacją i obserwacją po wybudzeniu — to nie jest szczegół.

Szata pekińczyka jest długa, prosta, z gęstym podszerstkiem, obfita na grzywie, uszach, spódnicy i ogonie — i linieje wyraźnie (4/5), z sezonowymi wysypami. Czesanie: szczotka z metalowymi szpilkami i grzebień 3–4 razy w tygodniu, w linieniu codziennie, z uwagą na pachy, za uszami, spódnicę i pióra na łapach, gdzie kołtuny powstają najpierw; czesać warstwami do skóry, ze spryskaniem odżywką w sprayu, bo sucha szata się łamie. Wielu opiekunów strzyże psa domowego na krótko („puppy cut”) co 8–10 tygodni, co skraca pielęgnację do minimum — wzorzec tego nie chce, pies tego nie zauważa.

Kąpiel co 4–6 tygodni z odżywką, dokładne rozczesanie przed, suszenie suszarką z czesaniem — mokry podszerstek pod grzywą nie schnie sam i daje zapalenia skóry. Włos między opuszkami przycięty (błoto, ślizganie), spódnica przy odbycie przycięta dla higieny.

Głowa codziennie: oczy przetarte wilgotnym wacikiem od wewnętrznego kącika na zewnątrz, sprawdzone na zaczerwienienie, mrużenie, matową plamę; fałd nad nosem przetarty suchą chusteczką i sprawdzony na zapach i wilgoć — wilgotny fałd to zapalenie w tydzień. Uszy ciężkie, obrośnięte: przegląd co tydzień, włos z kanału wyskubać. Zęby: stłoczone, szczotkowanie 2–3 razy w tygodniu, kontrola u weterynarza raz w roku. Pazury co 3–4 tygodnie — pekińczyk nie ściera ich sam.

Dorosły pekińczyk 3–5 kg zjada 70–110 g dobrej karmy suchej dziennie (250–380 kcal) w dwóch posiłkach — to niewiele, i dlatego rasa tyje od byle czego: jeden kawałek sera to 10 % dziennej energii. Nadwaga u brachycefalika oznacza gorsze oddychanie od razu, a u psa z kręgosłupem chondrodystroficznym — dyskopatię. Żebra pod dłonią przez grzywę, waga co miesiąc.

Jedzenie i pysk: pekińczyk z płaskim pyskiem bierze karmę z trudem — granulki małe, płaskie lub trójkątne (są karmy dla ras brachycefalicznych), miska płaska lub talerz, nie głęboka miska. Łyka powietrze — gazy; miska spowalniająca nie ma tu sensu, ale mniejsze porcje tak. Zmiany karmy stopniowo. Karma sucha wspiera zęby, mokra jest łatwiejsza do zjedzenia — kompromis to sucha z dodatkiem mokrej i szczotkowanie.

Szczenię: karma dla ras małych do 10 miesięcy, trzy–cztery posiłki do 4. miesiąca (hipoglikemia u małych szczeniąt), potem trzy, potem dwa. Wybredność jest cechą rasy i zwykle wyuczoną: pies, który odmawia i dostaje coś lepszego, uczy się odmawiać. Woda dostępna zawsze, w upale chłodna. Przy chorobie serca w starszym wieku dieta z ograniczonym sodem ustalona z kardiologiem.