Golden retriever

Golden Retriever to pies o złotym sercu, którego naczelną cechą jest ogromna chęć współpracy i sprawiania radości swojemu opiekunowi. Jest niezwykle wrażliwy na nastrój domowników, wykazując naturalne predyspozycje do dogoterapii i pracy z osobami o specjalnych potrzebach. W kontaktach z dziećmi zachowuje się delikatnie i wyrozumiale, a w stosunku do obcych ludzi nie wykazuje żadnej rezerwy ani agresji.

Jako rasa myśliwska Golden uwielbia nosić przedmioty w pysku – powitanie wracającego opiekuna z kapciem, zabawką czy poduszką to jego znak rozpoznawczy. Jest psem wybitnie towarzyskim, który cierpi, gdy zostaje odizolowany od życia rodzinnego. Świetnie funkcjonuje w domach z innymi psami i kotami, nie dążąc do dominacji ani konfrontacji.

Szkolenie Golden Retrievera powinno opierać się wyłącznie na metodach pozytywnego wzmocnienia – smaczkach, zabawie w przeciąganie i entuzjastycznej pochwale słownej. Ze względu na dużą wrażliwość psychiczną, surowe traktowanie czy podnoszenie głosu może sprawić, że pies zamknie się w sobie i straci radość ze współpracy. Kluczem jest nauka panowania nad emocjami i opanowanie nadmiernej ekscytacji przy powitaniach.

Choć Golden kojarzy się z łagodnym psem kanapowym, w głębi duszy pozostaje psem myśliwskim o dużym zapotrzebowaniu na ruch. Wymaga minimum 1,5–2 godzin spacerów dziennie, wzbogaconych o aportowanie z wody, treningi dummy, tropienie użytkowe czy nosework. Niezaspokojenie tych potrzeb prowadzi do niszczenia mebli i frustracji.

Golden Retrievery żyją średnio 10–13 lat. Wśród najczęstszych problemów zdrowotnych wymienia się dysplazję stawów biodrowych (HD) i łokciowych (ED). Profesjonalne hodowle ZKwP/FCI prześwietlają stawy rodziców pod kątem zmian zwyrodnieniowych przed dopuszczeniem do rozrodu.

Niezwykle ważnym badaniem DNA u tej rasy jest test na ichtiozę (rybią łuskę – ICT-A), genetyczną chorobę skóry objawiającą się wielkimi, ciemnymi łuskami łupieżu. Dodatkowo bada się rodziców pod kątem postępującego zaniku siatkówki (GR-PRA1, GR-PRA2, prcd-PRA) oraz katarakty. W starszym wieku Goldeny wykazują niestety podwyższoną predyspozycję do chorób nowotworowych (naczyniakomięsak krwionośny, chłoniak), co wymaga regularnych badań USG jamy brzusznej i krwi.

Półdługa, falista szata Goldena wymaga systematycznej pielęgnacji, aby nie tworzyły się kołtuny – szczególnie w okolicach za uszami, w pachwinach i na obfitych „piórach” na łapach oraz ogonie. Podstawą jest czesanie 2–3 razy w tygodniu metalowym grzebieniem i szczotką pudlówką, a w okresie wymiany podszerstka – codziennie przy użyciu zgrzebła.

Po pływaniu w jeziorze czy rzece konieczne jest wypłukanie piasku i dokładne osuszenie sierści oraz wnętrza uszu. Ze względu na opadające małżowiny uszne i gęsty podszerstek u rasy tej często dochodzi do zapalenia kanału słuchowego na tle wilgoci i bakterii. Co kilka tygodni warto podcinać nadmiar sierści między opuszkami łap, zapobiegając ślizganiu się na podłogach.

Golden Retriever ma znakomity apetyt i skłonność do tycia, co przy obciążeniach stawowych może prowadzić do przedwczesnego zwyrodnienia narządu ruchu. Dieta powinna składać się z wysokostrawnej karmy bogatej w białko zwierzęce (drób, jagnięcina, ryby morskie) z precyzyjnie kontrolowaną ilością kalorii.

Aby złota szata zachowała blask, a skóra była odporna na podrażnienia, kluczowa jest stała podaż kwasów Omega-3 i Omega-6 (olej z łososia, olej z kryla, siemię lniane) oraz cynku i biotyny. W profilaktyce stawowej zaleca się stosowanie preparatów z kwasem hialuronowym, glukozaminą i kolagenem. Posiłki należy dzielić na dwie porcje i nie podawać ich bezpośrednio po intensywnym treningu.