Biały owczarek szwajcarski

Biały owczarek to pies, który chce być z człowiekiem cały czas i bierze wszystko do siebie. W naszej skali ma 4/5 za towarzyskość, stosunek do dzieci i do innych zwierząt — wyżej niż owczarek niemiecki — i nie ma w nim tej twardości, którą selekcjonowano w liniach użytkowych. Z rodziną jest czuły do przesady, z dziećmi cierpliwy, z innymi psami zwykle ugodowy; wobec obcych zachowuje dystans, ale rzadko jest to dystans agresywny.

Druga strona wrażliwości: ten pies łatwo staje się lękliwy, jeśli w wieku 8–16 tygodni nie pozna miasta, ludzi, hałasu i innych psów. Lękliwy biały owczarek szczeka na wszystko, co obce (głośność 3/5), i to jest najczęstszy problem behawioralny rasy — nie agresja. Źle znosi też samotność: 8 godzin sam w domu przez pięć dni w tygodniu to dla niego za dużo. Najlepiej sprawdza się w rodzinie, w której ktoś pracuje z domu lub jest w domu przez większość dnia, i która chce psa do wspólnych aktywności, nie do stróżowania.

Potrzebuje 1,5–2 godzin ruchu dziennie (energia 4/5) — długie spacery, bieganie luzem w bezpiecznym terenie, pływanie — plus regularne zadanie umysłowe. To pies stworzony do współpracy (podatność na trening 4/5): uczy się szybko i z entuzjazmem, a w obedience, rally-O, mantrailingu i dogoterapii biali owczarkowie regularnie osiągają najwyższe klasy.

Metoda ma tu większe znaczenie niż u innych ras. Krzyk, szarpnięcie smyczą, „twarda ręka” dają u białego owczarka jeden skutek: pies się wyłącza albo zaczyna unikać przewodnika. Pracuje się z nim nagrodą, spokojem i przewidywalnością; jedna ostra korekta potrafi cofnąć tydzień treningu. Szczególną uwagę poświęć socjalizacji: między 8. a 16. tygodniem szczeniak powinien spokojnie poznać ruch uliczny, sklep, windę, ludzi w kapeluszach i psy różnej wielkości — to inwestycja, która decyduje, czy dorosły pies będzie pewny siebie, czy lękliwy.

Rasa ma zdrowie 3/5 i dzieli z owczarkiem niemieckim jego główne problemy. Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych — oboje rodzice z orzeczeniem HD A lub B i ED 0. Mielopatia degeneracyjna (DM) — postępujący paraliż tylnych łap po 8. roku życia; test DNA rodziców na mutację SOD1, szczeniak nie powinien być „chory/chory” (dwie kopie). Mutacja MDR1 — nadwrażliwość na iwermektynę i część leków (m.in. loperamid, niektóre leki przeciwwymiotne i cytostatyki); test DNA raz w życiu, a wynik w karcie u weterynarza, bo standardowa dawka odrobaczania może zaszkodzić psu z dwiema kopiami mutacji.

Do tego skłonność do alergii skórnych i pokarmowych (biała sierść od razu pokazuje rude ślady lizania łap) oraz — jak u każdego dużego psa o głębokiej klatce — ryzyko skrętu żołądka: posiłki w dwóch porcjach, odpoczynek godzinę po jedzeniu. Przy 10–14 latach życia badania krwi raz w roku od 7. roku pozwalają wcześnie wychwycić nerki i tarczycę.

Mniej, niż się wydaje. Włos okrywowy jest twardy i odpycha brud — pies, który wrócił ze spaceru szary od błota, po wyschnięciu i wyszczotkowaniu jest znów biały. Kąpiel jest potrzebna 3–4 razy w roku, częstsze mycie pozbawia szatę naturalnej ochrony. Prawdziwy koszt to podszerstek: obfity, gęsty i wymieniany dwa razy w roku tak intensywnie (linienie 4/5), że przez 3–4 tygodnie wiosną i jesienią pies wymaga codziennego wyczesywania zgrzebłem, a przez resztę roku 2–3 razy w tygodniu. Odmiana długowłosa dodaje do tego pióra na łapach i ogonie, w których zbierają się rzepy i kołtuny za uszami.

Biały pies pokazuje wszystko: rude przebarwienia wokół oczu i na łapach to sygnał łzawienia lub lizania (alergia?), nie kosmetyczny problem do wybielenia. Pazury co 3–4 tygodnie, zęby 2–3 razy w tygodniu, uszy stojące i zdrowe — kontrola raz w tygodniu wystarczy.

Dorosły pies o masie 32 kg potrzebuje około 1 500–1 800 kcal dziennie przy umiarkowanej aktywności — to 350–450 g dobrej karmy suchej. Szczeniak dużej rasy rośnie do 12.–15. miesiąca i w tym czasie decyduje się stan jego stawów: karma dla szczeniąt dużych ras z kontrolowanym stosunkiem wapnia do fosforu i bez przekarmiania (szczupły szczeniak = zdrowe biodra) jest tu ważniejsza niż jakikolwiek suplement.

Rasa ma wrażliwy przewód pokarmowy i skłonność do alergii pokarmowych — częściej niż u innych owczarków spotyka się nietolerancję kurczaka lub zbóż. Zmiany karmy wprowadzaj przez 7–10 dni, a przy nawracających biegunkach lub lizaniu łap rozważ dietę eliminacyjną, zanim sięgniesz po leki. Dwa posiłki dziennie, odpoczynek po jedzeniu (skręt żołądka), dawkę policz w kalkulatorze poniżej.