Mops

Mops to pies o gołębim sercu, który nie zna pojęcia agresji czy złośliwości. Jest niezwykle przywiązany do swojego opiekuna – chodzi za nim krok w krok jak mały cień i najchętniej spędza całe dnie wtulony w człowieka na kanapie. Wobec dzieci jest wyrozumiały, cierpliwy i wesoły, uwielbiając wspólne, spokojne zabawy.

W relacjach z obcymi ludźmi mops jest natychmiastowo ufny i serdeczny. Znakomicie dogaduje się z kotami oraz innymi psami, zupełnie unikając konfliktów terytorialnych czy hierarchicznych. Nie znosi wielogodzinnej samotności i odrzucenia – jest psem stworzonym do życia w ścisłym kontakcie z rodziną.

Szkolenie mopsa powinno opierać się na empatii, cierpliwości i nagrodach w postaci niskokalorycznych przysmaków. Pies ten uczy się chętnie, ale nie znosi monotonii ani krzyków – pod presją staje się bezradny i wycofany. Wczesna nauka czystości wymaga systematyczności i wyrozumiałości.

Mops potrzebuje umiarkowanego ruchu w postaci 3 spokojnych spacerów dziennie (łącznie około 1 godziny). Ze względu na budowę dróg oddechowych mops nie może biegać przy rowerze ani forsować się w upalne dni. W temperaturach powyżej 22°C pies błyskawicznie ulega przegrzaniu, dlatego spacery latem powinny odbywać się wyłącznie wczesnym rankiem i późnym wieczorem w cieniu.

Mopsy żyją średnio 12–15 lat, ale wymagają świadomej opieki weterynaryjnej. Najczęstszym problemem jest zespół BOAS (zwężone nozdrza, wydłużone podniebienie miękkie, wynicowanie kieszonek krtaniowych), który w skrajnych przypadkach wymaga zabiegu korekcyjnego, aby pies mógł swobodnie oddychać i nie dusił się w spoczynku.

Drugim groźnym schorzeniem jest martwicze zapalenie mózgu mopsów (PDE / NME) – śmiertelna choroba autoimmunologiczno-genetyczna układu nerwowego (hodowle ZKwP badają status genu N/N). Ponadto mopsy mają skłonność do wrzodów rogówki, barwnikowego zapalenia rogówki (pigmentary keratitis), wypadania gruczołu trzeciej powieki, a także półkręgów kręgosłupa i zwichnięcia rzepki.

Wbrew powszechnym opiniom mops posiada gęsty podszerstek i linieje bardzo intensywnie przez 365 dni w roku. Wymaga regularnego wyczesywania gęstym zgrzebłem gumowym lub szczotką pudlówką 2–3 razy w tygodniu.

Najważniejszym elementem codziennej higieny jest czyszczenie głębokiej fałdy nad nosem – gromadzący się tam łój, wilgoć i resztki pokarmu sprzyjają bolesnym stanom zapalnym skóry (odparzeniom) i namnażaniu grzybów Malassezia. Fałdę należy przemywać suchym gazikiem lub chusteczkami z chlorheksydyną. Należy również codziennie kontrolować oczy i czyścić uszy.

Mops posiada nieposkromiony apetyt i potrafi hipnotyzować wzrokiem, wyżebrując każdy kęs ze stołu. Utrzymanie prawidłowej wagi jest u mopsa kwestią życia i śmierci – otłuszczenie klatki piersiowej i szyi drastycznie zwęża drogi oddechowe, prowadząc do zapaści krążeniowo-oddechowej i dramatycznego spadku jakości życia.

Dieta powinna być niskokaloryczna, bogata w wysokostrawne białko zwierzęce (indyk, królik, ryby) z kontrolowaną ilością węglowodanów i tłuszczu. Posiłki należy podawać w miskach spowalniających jedzenie, dzieląc porcję dzienną na 2 posiłki. W diecie warto stosować suplementację kwasami Omega-3 (ochrona skóry i stawów) oraz chondroprotektorami.