Boston terrier

Boston terrier ma z teriera tylko nazwę i ciekawość świata; z buldoga — spokój i przywiązanie. Jest wesoły, bystry, dopasowany do rytmu domu: z aktywnym opiekunem pójdzie na godzinny spacer, ze starszym przesiedzi wieczór na kanapie, i w obu przypadkach będzie zadowolony. Wobec rodziny czuły i przylepny (śpi pod kołdrą, siedzi na kolanach), wobec obcych otwarty i przyjazny — zaszczeka na dzwonek i tyle (2/5); stróżem nie jest. W domu towarzyszą mu dźwięki: chrapanie, sapanie, chrząkanie i gazy, których żaden trening nie usunie.

Z dziećmi znakomity (5/5): cierpliwy, zabawowy, wystarczająco solidny, by znieść przedszkolaka, i wystarczająco mały, by go nie przewrócić. Jedyne zastrzeżenie to oczy — wypukłe, łatwe do zadrapania palcem lub zabawką. Z innymi psami towarzyski (5/5), choć samce potrafią stanąć okoniem wobec samców; z kotem zgodny.

Inteligentny (4/5), chętny do nauki, czasem uparty w buldogowy sposób — usiądzie i nie ruszy się, gdy nie chce iść dalej, zwłaszcza w upale. Dla początkującego 5/5: jeden z najłatwiejszych psów w grupie 9 pod względem charakteru; cała trudność rasy leży w zdrowiu, nie w wychowaniu.

Boston uczy się chętnie (4/5), za jedzenie i pochwałę, w krótkich sesjach; metody pozytywne, bo rasa jest wrażliwa i po krzyku zamyka się. Podstawy wchodzą w kilka dni, sztuczki w tygodnie; rally-o, obedience i nosework w umiarkowanym tempie — agility tak, ale bez wysokich skoków (kręgosłup, oczy) i nigdy w ciepły dzień. Nauka czystości u małego psa z małym pęcherzem wymaga częstych wyjść przez pierwsze miesiące; zimą i w deszczu boston wychodzi niechętnie i mata w domu bywa kompromisem.

Socjalizacja prosta — pies lubi wszystkich; warto ćwiczyć spokojne mijanie psów, żeby samiec nie wchodził w spory. Trening samotności ważny: rasa przylepna, zostawiona bez przygotowania szczeka lub niszczy.

Ruch: 45–60 minut dziennie (3/5) w dwóch–trzech spacerach, plus zabawa w domu — i bezwzględna zasada: w upale powyżej 25 °C spacer tylko rano i wieczorem, krótko, w cieniu, z wodą; boston nie chłodzi się dysząc tak sprawnie jak pies z normalnym pyskiem i udar cieplny u tej rasy zaczyna się od zwykłego spaceru w południe. Szelki zamiast obroży (tchawica). W mieszkaniu 5/5: cichy, czysty, mały, bez wymagań — poza klimatyzacją lub wentylatorem latem.

Boston terrier jest umiarkowanie brachycefaliczny (3/5 zdrowia): pysk ma krótszy niż zdrowy, ale mniej niż buldog francuski, i wiele bostonów oddycha bez problemu — o ile hodowca selekcjonował na otwarte nozdrza i szerszą tchawicę. Objawy zespołu BOAS: głośne sapanie w spoczynku, chrapanie z bezdechami, sinienie po wysiłku, wymioty piany, zapaść w upale. Pies z wyraźnym BOAS wymaga operacji (poszerzenie nozdrzy, skrócenie podniebienia) — lepiej wcześnie, przed 2. rokiem. Przy zakupie: szczenię, którego rodzice oddychają cicho, mają otwarte nozdrza i nie sapią w spoczynku.

Oczy: wypukłe, w płytkich oczodołach — wrzody rogówki po zadrapaniu (gałąź, kot, dziecko), suche oko, jaskra, a przede wszystkim zaćma młodzieńcza, dziedziczna, z testem DNA (HSF4): szczenię z dwiema kopiami mutacji ślepnie przed 3. rokiem, więc hodowca powinien mieć wyniki. Uszy: głuchota wrodzona, jedno- lub obustronna, częstsza u psów z dużą ilością bieli — test BAER u szczeniąt w dobrej hodowli. Kręgosłup: kręgi klinowe (hemivertebrae), związane z zakręconym ogonem, u części psów bez objawów, u części z niedowładem — RTG u rodziców. Do tego zwichnięcie rzepki, alergie skórne, guzy komórek tucznych w starszym wieku.

Rozród: duża głowa i wąska miednica oznaczają, że większość miotów rodzi się przez cesarskie cięcie — hodowla bostonów to hodowla z weterynarzem, i to widać w cenie. Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, ochrona przeciwkleszczowa, przegląd oczu codziennie, fałd na pysku co tydzień, waga (nadwaga pogarsza oddychanie natychmiast), coroczne badanie po 7. roku. Narkoza u brachycefalika — tylko u lekarza, który zna rasę.

Szata bostona jest krótka, gładka i błyszcząca — pielęgnacja to gumowa rękawica lub miękka szczotka raz w tygodniu, w linieniu (2/5, umiarkowane, drobne białe i czarne włoski na kanapie) dwa razy. Kąpiel co 4–8 tygodni lub po błocie, szampon łagodny — skóra bostona bywa wrażliwa i alergiczna. Zimą krótka szata bez podszerstka nie chroni: kubraczek poniżej 5 °C, a przy mrozie krótkie spacery.

Głowa wymaga więcej. Oczy: przegląd codziennie na zaczerwienienie, mrużenie, wydzielinę lub matową plamę — każde z tych to wizyta u weterynarza tego samego dnia, bo wrzód rogówki u wypukłego oka pogłębia się w godziny. Fałdy na pysku (u bostona niewielkie): przetrzeć suchą chusteczką co kilka dni, sprawdzić na zaczerwienienie i zapach. Nos: u części psów wysycha i pęka — balsam do nosa. Uszy stojące, otwarte — rzadko problem, przegląd co tydzień.

Zęby: krótki pysk oznacza stłoczone zęby i kamień — szczotkowanie 2–3 razy w tygodniu, gryzaki, kontrola u weterynarza raz w roku. Pazury co 3–4 tygodnie (pies kanapowy ich nie ściera). Gruczoły okołoodbytowe: u części bostonów wymagają opróżniania. Całość szaty: pięć minut tygodniowo; całość głowy: dwie minuty dziennie, które decydują o oczach.

Dorosły boston 7–11 kg zjada 130–200 g dobrej karmy suchej dziennie (450–700 kcal) w dwóch posiłkach; pies mniej aktywny, po kastracji — bliżej dolnej granicy. Rasa tyje łatwo, a u brachycefalika każdy kilogram nadwagi to gorsze oddychanie — natychmiast, nie po latach. Żebra pod dłonią, talia z góry, waga co miesiąc; boston z nadwagą sapie w spoczynku, boston szczupły śpi cicho (względnie).

Jedzenie i pysk: krótki pysk oznacza łykanie powietrza z jedzeniem, a więc gazy — cecha rasy, którą łagodzi miska spowalniająca, karma o większych granulkach, dwa–trzy mniejsze posiłki i karma dobrze strawna bez nadmiaru roślin strączkowych. Zmiany karmy stopniowo, przez tydzień. Alergie pokarmowe zdarzają się (świąd, lizanie łap, zapalenia skóry fałd) — dieta eliminacyjna na jedno białko przez 8 tygodni.

Szczenię: karma dla ras małych do 10–12 miesięcy, trzy posiłki do 6. miesiąca. Smakołyki wliczone w dawkę — przy 8 kg jedna parówka to 20 % dziennej energii. Woda dostępna zawsze, w upale chłodna, i przerwa na picie na spacerze. Po jedzeniu 30 minut spokoju — nie z powodu skrętu żołądka (mały pies), tylko z powodu zwracania przy sapaniu.