Bolończyk (Bolognese)

Bolończyk różni się od maltańczyka, cotona i bichon frise tym, czego nie robi: nie skacze na gości, nie tańczy na tylnych łapach, nie domaga się uwagi, nie piszczy. Wobec rodziny jest przywiązany głęboko i spokojnie — leży obok, chodzi za opiekunem, śpi na łóżku, patrzy — a wobec obcych zachowuje rezerwę, którą włoski wzorzec zapisuje wprost: „powściągliwy, nigdy nachalny”. Gość jest obserwowany z odległości, meldowany jednym szczeknięciem (2/5), akceptowany po chwili; stróżem bolończyk nie jest, ale zauważa wszystko.

Z dziećmi jest łagodny i cierpliwy (5/5), choć nie zabawowy w stylu retrievera — z dzieckiem w wieku szkolnym, które siedzi z psem, zamiast go nosić, jest w porządku; 3 kg z cienkimi kośćmi nie nadaje się do rąk przedszkolaka. Z innymi psami i kotami zgodny (5/5), bez cienia instynktu łowieckiego; drugi pies w domu to dla bolończyka towarzystwo na czas nieobecności ludzi, które znosi źle.

Inteligentny (4/5), uczy się chętnie (4/5), dla pochwały i jedzenia, w spokojnym tempie; wrażliwy na ton — krzyk go zamyka. Włoscy hodowcy mówią, że bolończyk „dojrzewa długo”: szczenięca nieśmiałość i ostrożność trwają do 2. roku i wymagają cierpliwości, nie wymuszania. Dla początkującego 5/5 — cichy, czysty, zdrowy, mało wymagający ruchowo; trudność to szata i samotność.

Bolończyk uczy się bez trudu — podstawy w tygodnie, sztuczki dla chętnych — metodami pozytywnymi, w krótkich sesjach, bez podnoszenia głosu. Rally-o, nosework i dogdancing w spokojnym tempie są w zasięgu, ale rasa nie ma ambicji sportowych i nie trzeba jej ich narzucać. Nauka czystości u małego psa: częste wyjścia, nagroda na dworze, cierpliwość; bolończyk nie lubi deszczu i mata w domu bywa kompromisem na zimę.

Dwa tematy wymagają pracy. Socjalizacja z obcymi: rezerwa jest cechą rasy, ale nieśmiałość i lęk — nie; od 8. tygodnia spokojne spotkania z ludźmi, dziećmi, psami, bez wymuszania kontaktu, z nagrodą za każdy krok w stronę obcego. Bolończyk zostawiony w tym względzie sam sobie zostaje psem, który chowa się za opiekunem przez całe życie. Samotność: trening od pierwszego tygodnia — wychodzenie na minutę, pięć, kwadrans, bez pożegnań, z zajęciem na czas nieobecności, do 3–4 godzin; pies przywiązany zostawiony na osiem godzin płacze, i to jest najczęstszy problem rasy.

Trening pielęgnacji jako zabawa od szczenięcia — czesanie co drugi dzień przez 15 lat wymaga psa, który leży spokojnie. Ruch: 30–45 minut dziennie (2/5) w spokojnych spacerach plus zabawa w domu; bolończyk chodzi, wącha, nie biega. W mieszkaniu 5/5: mały, cichy, czysty, nie linieje — jedna z najłatwiejszych ras do bloku.

Bolończyk jest jedną z najzdrowszych ras w grupie 9 (5/5, 12–15 lat, wiele psów dożywa 16–17): mała populacja nie została nigdy modna, więc nie hodowano go masowo ani na skrajności, a włoski klub od lat pilnuje rzepek i oczu. Punkty kontroli: zwichnięcie rzepki (najczęstsze u psów tej wielkości — badanie rodziców, stopnie 1–4, przy 3–4 operacja), zaćma (badanie oczu rodziców), choroba Legg-Calvé-Perthesa (martwica głowy kości udowej u szczenięcia 4–12 miesięcy — kulawizna, operacja), rzadziej PRA i niedoczynność tarczycy. Nie ma chorób dziedzicznych z testami DNA specyficznych dla rasy — co jest wynikiem, nie zaniedbaniem.

Codzienność małego białego psa: kamień nazębny (u 3-kilogramowego psa żyjącego 15 lat to główny temat po 7. roku — szczotkowanie 3 razy w tygodniu, sanacja co 2–3 lata), zacieki od łez pod oczami (kanalik łzowy, rzęsy, alergia — weterynarz sprawdza przyczynę), zapalenia uszu pod obrośniętymi, zwisającymi uszami, alergie skórne ze świądem widocznym pod białą szatą.

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, ochrona przeciwkleszczowa (kleszcz w białej szacie widoczny), oczy przetarte codziennie, uszy co tydzień, zęby co roku u weterynarza, waga co miesiąc (rzepki), badanie krwi co roku po 8. roku. Kastracja bez pośpiechu, po zakończeniu wzrostu (10–12 miesięcy). Narkoza u małego psa — z rozwagą, u lekarza, który ma wagę do dawkowania dla 3 kg.

Szata bolończyka jest inna niż u pozostałych bichonów: długa, puszysta, w luźnych, kędzierzawych pasmach, które opadają swobodnie i nie tworzą kuli jak u bichon frise ani prostej zasłony jak u maltańczyka; bez podszerstka, nie linieje (1/5) i filcuje się. Wzorzec jest wyraźny: szaty się nie strzyże i nie fryzuje, wyrównuje się tylko włos wokół oczu, na łapach i przy odbycie — psa wystawia się w naturalnej, „potarganej” szacie, i to jest jego wygląd. Pies domowy strzyżony na krótko traci charakter rasy, ale niczego poza tym; wielu opiekunów wybiera „puppy cut” co 8 tygodni.

Pełna szata: czesanie co drugi dzień, 15 minut, szczotką z metalowymi szpilkami i grzebieniem o rzadkich zębach, warstwami do skóry, ze spryskaniem odżywką w sprayu; kołtuny za uszami, pod pachami, pod obrożą i na spodniach powstają w 3–4 dni i po tygodniu wymagają wycięcia. Kąpiel co 3–4 tygodnie szamponem dla białej szaty z odżywką, dokładne rozczesanie przed (mokry kołtun filcuje się na stałe), suszenie suszarką z czesaniem — pasma układają się same, bez prostowania.

Oczy: przetarte codziennie, zacieki od łez to główny temat kosmetyczny — czyste oczy, sucha okolica, filtrowana woda, ceramiczna miska; przy nasilonym łzawieniu weterynarz. Uszy zwisające, obrośnięte: włos z kanału wyskubany, przegląd co tydzień. Zęby: szczotkowanie 3 razy w tygodniu — u tej rasy ważniejsze niż szata. Pazury co 3–4 tygodnie. Alergicy: nie linieje, ale ślina i naskórek zostają — test u hodowcy.

Dorosły bolończyk 2,5–4 kg zjada 60–95 g dobrej karmy suchej dziennie (220–330 kcal) w dwóch posiłkach — tak mało, że jeden plasterek szynki to 15 % dziennej energii, a resztki ze stołu przez rok to otyłość i rzepki. Żebra pod dłonią przez puszystą szatę, waga co miesiąc; smakołyki na treningu z własnej karmy.

Szczenię: karma dla ras małych do 10 miesięcy, cztery posiłki do 4. miesiąca (hipoglikemia u szczeniąt poniżej 1 kg — drżenie, osłabienie, cukier na dziąsła i weterynarz), potem trzy, potem dwa. Granulki małe — pysk jest drobny. Zęby: karma sucha i gryzaki opóźniają kamień, nie zastąpią szczotkowania; stary bolończyk bez zębów je namoczoną lub mokrą.

Wybredność jest w tej rasie częsta i zwykle wyuczona: pies, który odmawia i dostaje coś lepszego, uczy się odmawiać w dwa dni; jeden rodzaj karmy, posiłek po 15 minut zabrany, bez negocjacji — bolończyk nie zagłodzi się. Zmiany karmy stopniowo, przez tydzień; wrażliwy żołądek. Zacieki od łez: karma bez barwników, filtrowana woda. Alergie pokarmowe (świąd, rude ślady na białych łapach) — dieta eliminacyjna na jedno białko przez 8 tygodni. Woda dostępna zawsze.