Dachowiec

Każdy inny — i to jest jedyna uczciwa odpowiedź. Nasza baza daje dachowcowi 3/5 za energię i towarzyskość, ale to średnia z kotów, które są kanapowymi pieszczochami, i takich, które głaskać się nie dają, a w nocy patrolują mieszkanie. Rasy zamknięte selekcjonowano przez pokolenia pod kątem konkretnego usposobienia (ragdoll ma być bierny, devon rex przylepny); dachowiec odziedziczył temperament po dwóch nieznanych rodzicach i po pierwszych tygodniach życia, które u kotów wolno żyjących bywają bez kontaktu z człowiekiem.

Praktyczny wniosek: dachowca wybiera się, poznając kota, nie opis. W schronisku lub fundacji poproś o zwierzę, które pasuje do Twojego domu — spokojne do bloku z niemowlakiem, pewne siebie do domu z psem, samodzielne dla osoby pracującej poza domem. Dorosły kot (2+ lata) ma już ukształtowany charakter, który wolontariusze znają; kociak jest loterią, choć wygrywaną częściej, jeśli pochodzi z domu tymczasowego, a nie prosto z piwnicy. Inteligencja 5/5 nie jest przypadkiem: koty, które przetrwały na ulicy, rozwiązują problemy, otwierają szafki i uczą się rozkładu dnia szybciej niż wiele ras.

Tego samego, co każdy kot, tylko z mocniejszym instynktem łowieckim: minimum 15–20 minut zabawy w polowanie dziennie (wędka, piłeczki, zabawki, które uciekają), drapak pionowy o wysokości co najmniej 1 m, miejsce na wysokości i widok z okna. Kot, który przez pokolenia polował, by jeść, nie zaspokoi tej potrzeby miską — a niezaspokojona kończy się drapaniem mebli, nocnymi biegami i atakowaniem kostek.

Dachowiec z ulicy lub schroniska często potrzebuje na start osobnego pokoju na 3–7 dni: kuweta, miski, kryjówka, brak wymuszonego kontaktu. Zwierzę, które samo wyjdzie z ukrycia, zaufa szybciej niż to, które wyciągnięto spod łóżka. Osiatkowany balkon i okna to konieczność — kot, który kiedyś żył na dworze, będzie chciał tam wrócić, a upadek z 4. piętra nie kończy się dla kotów tak łagodnie, jak głosi mit. Kot wychodzący żyje statystycznie o kilka lat krócej; jeśli chcesz mu dać dostęp do ogrodu, zrób to z kocim wybiegiem, nie przez otwarte drzwi.

Dachowiec ma zdrowie 5/5 z jednego powodu: nie niesie chorób dziedzicznych ras zamkniętych — kardiomiopatii przerostowej z linii maine coonów i ragdolli, wielotorbielowatości nerek persów, miopatii devon rexów. Nie znaczy to, że nie choruje; znaczy, że choruje na to, na co chorują koty w ogóle, a nie na to, co wyhodował człowiek.

Po adopcji zrób trzy rzeczy: test FIV/FeLV (koci „HIV” i białaczka — w schroniskach zwykle już zrobiony, poproś o wynik), odrobaczanie i profilaktyka pcheł oraz pełne badanie krwi i moczu jako punkt odniesienia na przyszłość. Dwie choroby, które zabijają dachowce najczęściej, to przewlekła niewydolność nerek u seniorów i choroby dróg moczowych (u kocurów po kastracji) — obu sprzyja dieta sucha i mało picia, więc karma mokra i fontanna to najtańsza profilaktyka. Sterylizacja lub kastracja około 6. miesiąca życia: u kotki eliminuje ropomacicze i większość nowotworów sutka, u kocura znaczenie i ucieczki. Szczepienia (panleukopenia, herpes, kaliciwirus, wścieklizna) jak u każdego kota.

Zależnie od sierści, którą wylosował. Krótkowłosy dachowiec (zdecydowana większość) sam dba o szatę, a szczotkowanie raz w tygodniu gumową rękawicą służy głównie ograniczeniu kłaczków w żołądku i sierści na kanapie (linienie 3/5, nasilone wiosną i jesienią). Półdługowłosy — po przodkach w typie kotów norweskich czy syberyjskich — wymaga czesania 2–3 razy w tygodniu, zwłaszcza pod pachami i na brzuchu, gdzie robią się kołtuny.

Reszta jest wspólna dla wszystkich kotów: pazury co 2–3 tygodnie (albo dobry drapak, który skróci je za Ciebie), kontrola uszu raz w tygodniu, zęby — u kotów dorosłych ze schroniska często już z kamieniem, warto przy pierwszej wizycie ocenić, czy potrzebne jest sanowanie. Dachowce z ulicy bywają wyjątkowo czyste, bo na dworze nikt ich nie mył, ale bywają też z pchłami, świerzbowcem usznym lub grzybicą — pierwsza wizyta u weterynarza w ciągu tygodnia od adopcji wyłapie to, zanim rozniesie się po mieszkaniu.

Dorosły dachowiec o masie 4 kg potrzebuje około 200–240 kcal dziennie — to 2–3 saszetki karmy mokrej lub 50–60 g suchej. Kot ze schroniska często ma za sobą okres głodu i przez pierwsze tygodnie je łapczywie, „na zapas”; kontroluj porcje od pierwszego dnia, bo otyłość to najczęstszy problem zdrowotny kotów domowych, a wysterylizowany dachowiec tyje szczególnie łatwo.

Dachowiec nie potrzebuje karmy „dla rasy” — potrzebuje karmy dla kota: wysokie białko zwierzęce, tauryna, jak najmniej węglowodanów, i przewaga karmy mokrej ze względu na nerki i drogi moczowe. Jeśli kot z ulicy zna tylko suche jedzenie, mokrą karmę wprowadzaj powoli, mieszając przez tydzień. Miska z wodą z dala od jedzenia, najlepiej fontanna — koty z natury piją mało i chętniej z ruchomej wody. Dawkę policz w kalkulatorze poniżej, dla kota po sterylizacji zmniejsz wynik o 10–15 %.