Kot egipski mau

Egipski mau wybiera. Wobec jednej lub dwóch osób w domu jest oddany w stopniu, który hodowcy porównują do psa: chodzi za nimi, śpi na nich, wita w drzwiach, „gaworzy” do nich cichym, trylującym głosem, który nie przypomina miauczenia — i pilnuje ich, siadając między nimi a gościem. Wobec obcych jest nieufny: znika pod łóżkiem lub obserwuje z szafy, nie daje się dotknąć i potrafi ostrzec syknięciem kogoś, kto sięga do niego bez zaproszenia; to nie lękliwość, tylko rezerwa kota, który przez tysiące lat sam decydował, komu ufa. Terytorialny — obcy kot w domu to konflikt, drugi mau od kociaka to para na całe życie.

Aktywny (5/5) w sposób, który wymaga infrastruktury: skacze na 1,8 m z miejsca, biega po mieszkaniu w sprintach, wspina się na szafy, drzwi i lodówkę, poluje na wszystko, co się rusza — mucha, piórko, stopa pod kołdrą. Bez pionu i codziennej zabawy wyładowuje to na zasłonach. Lubi wodę: bawi się kranem, wkłada łapę do miski, wchodzi pod prysznic po opiekunie.

Z dziećmi 4/5 — ze spokojnymi, które szanują, że kot sam decyduje o kontakcie; z hałaśliwymi maluchami chowa się. Z kotami 4/5 (najlepiej z drugim mau lub kotem wychowanym razem), z psami po socjalizacji. Inteligencja 5/5: otwiera szafki, drzwi, uczy się sztuczek i przywołania, przewiduje rutynę. Dla początkującego 4/5 — łatwy w utrzymaniu, wymagający w zabawie i socjalizacji.

Mau uczy się szybko — przywołanie na imię, siad, aport piłeczki, wchodzenie do transportera, chodzenie na szelkach — metodą klikera i nagrody, w krótkich sesjach; jest zmotywowany zabawą bardziej niż jedzeniem, więc nagrodą bywa wędka. Kluczowe jest to, co zrobi hodowca i pierwszy opiekun w pierwszych czterech miesiącach: kot socjalizowany z gośćmi, dziećmi i hałasami jest wobec obcych powściągliwy, kot bez socjalizacji — lękliwy na lata. Goście w domu: kot obserwuje z wysokości, nikt go nie wyciąga spod łóżka.

Infrastruktura: drapak pod sufit, półki na ścianach na kilku poziomach, top szafy dostępny, karuzela do biegania (koci kołowrotek — mau go używa), okno z siatką (kot, który skacze na 1,8 m, wyskoczy z balkonu za gołębiem). Zabawa: dwie–trzy sesje z wędką po 10–15 minut dziennie, zabawki interaktywne, ukrywanie jedzenia — bez tego kot jest nerwowy, wokalny i niszczący.

Szelki: mau znosi je dobrze i spacer po ogrodzie lub parku o poranku jest dla niego przyjemnością, ale kot na szelkach, który zobaczy psa, wyrywa się z siłą sprintera — szelki dopasowane, nie obroża. Wybieg zewnętrzny z siatką (catio) to najlepsze, co można mu dać. Wolne wychodzenie — nie: kot, który biega 48 km/h za ptakiem, nie zatrzymuje się przed jezdnią.

Egipski mau jest rasą naturalną i zdrową (5/5, 13–16 lat), z jedną chorobą dziedziczną, która ma test DNA: niedobór kinazy pirogronianowej (PK-def) — enzymu w erytrocytach, którego brak daje przewlekłą, nawracającą anemię (apatia, bladość dziąseł, szybkie męczenie) u kota 2–5-letniego; nosiciel kojarzony tylko z kotem wolnym. Hodowca powinien mieć wyniki obojga rodziców. Druga rzecz do sprawdzenia: kardiomiopatia przerostowa (HCM) — echo serca rodziców, u kota co 2 lata po 3. roku; nie ma testu DNA dla tej rasy.

Rasa ma skłonność do astmy kociej: napady kaszlu przypominające próbę wykrztuszenia kłaka, świszczący oddech, oddychanie z otwartym pyskiem po zabawie — to nie kłaki, tylko wizyta u weterynarza i inhalator; wyzwalacze to dym, kurz ze żwirku, aerozole, kadzidła. Żwirek bezpyłowy i brak dymu w domu to profilaktyka. Rzadko: leukodystrofia (choroba neurologiczna kociąt — w liniach z USA, pytać). Wrażliwość na leki: jak u wielu ras orientalnych, dawkowanie narkozy z uwagą.

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, ochrona przeciwpasożytnicza u kota na szelkach, zęby raz w roku u weterynarza (rasa ma skłonność do zapalenia dziąseł), waga co miesiąc, echo serca co 2 lata po 3. roku, badanie krwi co roku po 8. roku. Kastracja: kocury po 6. miesiącu (znaczenie moczem u niekastrowanych mau jest intensywne), kotki po 6–8. miesiącu.

Szata mau jest krótka, gęsta, lśniąca, u odmiany srebrnej i dymnej jedwabista, u brązowej gęstsza i sprężysta — i wymaga tyle co szata każdego kota krótkowłosego: gumowa rękawica lub miękka szczotka raz w tygodniu, w linieniu (2/5, wiosna i jesień) dwa razy; kot myje się sam i robi to dokładnie. Kąpiel nie jest potrzebna, chyba że kot wszedł w coś, czego nie zliże — a mau, który lubi wodę, znosi ją lepiej niż większość kotów.

Cętki: wzorzec wymaga cętek losowych, wyraźnych, kontrastowych, z „M” na czole, dwiema liniami „makijażu” od oczu i pierścieniami na ogonie; u kociąt są rozmyte i wyostrzają się do roku. Odmiana dymna ma cętki widoczne tylko pod światło. Oczy agrestowe (jasnozielone) — u kociąt bursztynowe, zielenieją do 18 miesięcy.

Zęby: szczotkowanie 2–3 razy w tygodniu, kontrola raz w roku — rasa ma skłonność do zapalenia dziąseł. Pazury: przycinane co 2–3 tygodnie u kota domowego, drapak pionowy i poziomy. Uszy: duże, otwarte — przegląd co tydzień. Oczy: przetarte przy potrzebie. Żwirek: bezpyłowy (astma), kuweta duża, otwarta — mau nie lubi zamkniętych kuwet i zapachów. Fałd skórny na brzuchu: to nie nadwaga i nie guz — cecha rasy, którą weterynarz nieznający mau bywa zaskoczony.

Egipski mau 3–5,5 kg przy dziennej dawce sprintów i zabawy potrzebuje 200–330 kcal dziennie — więcej niż spokojny kot tej wagi, bo rasa jest aktywna i muskularna, i rzadko tyje, dopóki ma pion i zabawę; kot po kastracji bez zajęcia tyje jak każdy. Sylwetka: mau ma wyczuwalne żebra i fałd na brzuchu, który myli się z otyłością — ocena po żebrach i talii z góry, nie po brzuchu; waga co miesiąc.

Karma: wysokobiałkowa, z mięsem na pierwszym miejscu, mokra jako podstawa (kot pustynny pije mało i nerki dziękują za wodę w jedzeniu), sucha jako dodatek lub do zabawek interaktywnych — mau lubi zdobywać jedzenie. Trzy–cztery małe posiłki lub automat, nie miska pełna cały dzień. Kocię: karma dla kociąt do 12 miesięcy, cztery posiłki do 6. miesiąca.

PK-def: kot z anemią potrzebuje diety z dobrą zawartością żelaza i białka, ustalonej z weterynarzem — dieta nie leczy, ale wspiera. Astma: brak związku z dietą, ale nadwaga ją pogarsza. Woda: fontanna zamiast miski — kot, który bawi się kranem, pije z ruchomej wody chętniej, i to jest profilaktyka nerek u rasy pustynnej. Zmiany karmy stopniowo; mau bywa przywiązany do jednego rodzaju i odmawia nowego przez dni.