Kot ocicat

Hodowcy ocicatów lubią powtarzać, że to rasa dla osób, które chciałyby psa, ale mieszkają w bloku. Coś w tym jest. Ocicat wita gości w drzwiach, sprawdza, co jest w torbie z zakupami, siada na klawiaturze, gdy pracujesz, i zasypia dopiero, gdy ostatnia osoba w domu zgasi światło. Nie jest kotem, który spędza dzień na parapecie — chce uczestniczyć.

Z ludźmi jest bezgranicznie ufny, także z obcymi. To ma konsekwencje: wielu ocicatów nie boi się niczego, więc otwarte okno na piętrze albo drzwi na balkon bez siatki są dla nich realnym zagrożeniem. Z innymi kotami dogaduje się dobrze, z psem o spokojnym usposobieniu też, a z dziećmi bawi się chętnie, bo lubi ruch i ma grubą skórę na hałas.

Miauczy umiarkowanie — mniej niż syjam, którego ma w rodowodzie, ale potrafi upomnieć się o kolację. Prawdziwą wadą tej rasy jest to, jak źle znosi samotność. Ocicat zostawiany codziennie na cały dzień zaczyna niszczyć, wołać albo się wycofuje. Jeśli dom jest pusty od 8 do 18, drugi kot jest niemal warunkiem, nie dodatkiem.

Ocicat uczy się szybciej niż większość kotów i naprawdę lubi trening. Aport z kulką z papieru zwykle „włącza się” sam koło trzeciego miesiąca — kociak przynosi zabawkę i czeka. Warto to wykorzystać: pięć minut klikera dziennie (siad, target, wejście do transportera na komendę) daje kota, który nie boi się weterynarza ani podróży. Smycz z szelkami wprowadzana od 4–5 miesiąca to dla tej rasy normalność, nie ekscentryczność.

Potrzebuje sporo ruchu jak na kota: dwie–trzy intensywne sesje z wędką dziennie plus pionowa przestrzeń — drapak pod sufit, półki na ścianie, top szafy. Bez tego energia idzie w zasłony. Zabawki logiczne (kule na smakołyki, maty węchowe) załatwiają mózg, który u ocicata jest równie głodny jak łapy.

Kot mieszka w domu, ale zabezpieczony balkon lub wybieg to ogromna wartość dla tej rasy, a wyjścia na szelkach zastępują to całkiem dobrze. Wolny wybieg na dworze odpada: ocicat podejdzie do każdego człowieka i każdego psa.

Ocicat żyje zwykle 12–15 lat i jest kotem mocnej budowy, ale jego przodkowie zostawili mu dwie konkretne mutacje. Pierwsza to gen rdAc odpowiedzialny za późną postać postępującego zaniku siatkówki (PRA) — kot rodzi się z dobrym wzrokiem i traci go między drugim a siódmym rokiem życia. Druga to niedobór kinazy pirogronianowej (PK-def), powodujący nawracającą anemię. Obie są recesywne i obie wykrywa prosty test DNA; pytaj hodowcę o wyniki obojga rodziców, a nie o zapewnienie, że „w linii nigdy nie było”.

Trzecim punktem jest kardiomiopatia przerostowa (HCM). Testu genetycznego dla ocicata nie ma, zostaje echo serca rodziców powtarzane co 1–2 lata w hodowli i osłuchanie u dorosłego kota przy każdej wizycie. Reszta to standard: szczepienia FPV/FHV/FCV, odrobaczanie zależne od stylu życia i profilaktyka stomatologiczna — jak wiele kotów o orientalnym rodowodzie, ocicat ma tendencję do zapalenia dziąseł, więc przyzwyczajanie do szczoteczki od kociaka procentuje.

Szata ocicata jest krótka, satynowa i przylega do ciała bez podszerstka, dlatego linieje słabo, a pielęgnacja sprowadza się do przeciągnięcia gumową rękawicą raz w tygodniu, w okresie wiosennym może dwa razy. Kąpiel jest niepotrzebna, chyba że wystawowa; ocicaty zwykle znoszą ją spokojnie, bo rzadko boją się czegokolwiek.

Wzorzec uznaje dwanaście odmian: tawny (czarne cętki na złocistym tle), czekoladową, cynamonową, niebieską, lawendową i fawn — każda także w wersji srebrnej. Cętki mają być wyraźne, w kształcie odcisku kciuka, ułożone w rzędy wzdłuż grzbietu i rozchodzące się po bokach; na czole rysuje się litera „M”. Rysunek jest w pełni widoczny dopiero u kota rocznego, kociaki bywają zamglone.

Pazury obcinaj co 2–3 tygodnie, uszy sprawdzaj przy okazji szczotkowania. Zęby to najczęściej zaniedbany punkt u tej rasy — szczoteczka dwa razy w tygodniu robi więcej niż roczne czyszczenie w narkozie.

Ocicat ma dużą rozpiętość wagi: drobna kotka waży 3,5 kg, dorosły kocur potrafi dobić do 7 kg i wciąż być szczupły. Porcję trzeba więc liczyć od masy tego konkretnego kota i jego aktywności, nie od średniej dla rasy. Karma z mięsem na pierwszym miejscu, mokra jako podstawa i sucha jako dodatek to najbezpieczniejszy układ dla nerek i dróg moczowych; ocicaty piją mało, jak większość kotów.

Aktywny kot tej rasy spala więcej niż leżący perski, ale kastrowany i mieszkający w bloku bardzo łatwo tyje po drugim roku. Ważenie raz w miesiącu i korekta porcji o 10 % w dół, gdy talia znika, jest tańsze niż dieta odchudzająca. Rasa nie ma szczególnych alergii pokarmowych; przy kotach z PK-def dieta nie leczy, ale unikanie gwałtownych zmian karmy ogranicza epizody anemii wywołane stresem trawiennym. Miesięczny koszt utrzymania to 180–300 zł, z czego karma stanowi około połowy.