Bichon frise

Bichon frise to pies, który został wyhodowany wyłącznie do towarzystwa i widać to w każdej cesze: w naszej skali dostaje 5/5 za towarzyskość, stosunek do dzieci i do innych zwierząt. Nie ma w nim instynktu stróża — obcego wita machaniem ogona, nie szczekaniem (głośność 2/5), więc jako „alarm” się nie sprawdzi, za to w bloku nie będzie powodem skarg sąsiadów.

Druga strona tej samej monety: bichon fatalnie znosi samotność. Pies, który przez 8 godzin dziennie zostaje sam, zaczyna wyć, niszczyć albo załatwiać się w domu — to najczęstszy powód oddawania tej rasy do adopcji, nie agresja. Jeśli pracujesz poza domem, planuj psiego opiekuna, przedszkole dla psów albo drugiego psa. Z dziećmi jest cierpliwy, ale przy 3–5 kg masy to dziecko trzeba nauczyć ostrożności, nie psa: zeskok z rąk czterolatka kończy się złamaniem przedramienia.

Wystarczą mu 30–45 minut ruchu dziennie w dwóch–trzech spacerach plus zabawa w domu — energia 3/5 oznacza psa, który chętnie pójdzie na dłuższą wycieczkę, ale nie zwariuje, gdy jej nie będzie. To pies dla osób, które chodzą, nie biegają.

Uczy się szybko (podatność na trening 4/5) i to na nagrodę, nigdy na presję: cyrkowa przeszłość rasy to dosłownie pokolenia selekcji pod kątem uczenia się sztuczek za jedzenie. Jedno zadanie jest u bichona trudniejsze niż u prawie każdej innej rasy: nauka czystości. Mały pęcherz i wrażliwość na chłód sprawiają, że w pierwszym roku potrzebuje wyjść co 2–3 godziny i konsekwencji przez kilka miesięcy, nie kilka tygodni. Hodowcy, którzy odchowują szczenięta w domu, a nie w kojcu, oszczędzają nowemu opiekunowi połowę tej pracy — warto o to zapytać.

Bichon frise należy do zdrowszych ras małych (zdrowie 4/5) i regularnie dożywa 14–15 lat, ale ma cztery typowe słabe punkty. Zwichnięcie rzepki (luksacja) — orzeczenie ortopedyczne rodziców 0/0 to minimum. Kamica moczowa (szczawianowa i struwitowa) — rasa jest w czołówce statystyk; profilaktyką jest dostęp do wody i karma mokra, a objawem częste oddawanie małych porcji moczu. Alergie i atopowe zapalenie skóry — u białej szaty widoczne jako rude przebarwienia łap i pyska od lizania. Wreszcie zęby: przy małej żuchwie kamień odkłada się szybko, a nieleczony kończy się utratą zębów około 8. roku życia — szczotkowanie 3 razy w tygodniu opóźnia to o lata.

U rodziców z hodowli ZKwP pytaj o: orzeczenie rzepek, badanie okulistyczne (zaćma, PRA) z ostatnich 12 miesięcy oraz echo serca u psów po 5. roku życia.

Szata bichona to podwójna okrywa: miękki, gęsty podszerstek i kędzierzawy włos okrywowy, które razem tworzą sprężystą „chmurkę”. Nie linieje w klasycznym sensie — martwy włos zostaje w szacie zamiast na kanapie — i właśnie dlatego filcuje się w kilka dni, jeśli nie jest czesany. Realny harmonogram: czesanie do skóry (grzebień metalowy, nie sama szczotka) 4–5 razy w tygodniu po 10 minut, kąpiel co 3–4 tygodnie, strzyżenie u groomera co 4–6 tygodni za 150–250 zł. To 1 800–3 000 zł rocznie, których nie ma w budżecie krótkowłosych ras.

Codzienny obowiązek numer dwa to oczy: bichony łzawią, a łzy barwią białą sierść na rdzawo. Przecieranie kącików wodą przegotowaną lub płynem do oczu każdego ranka utrzymuje pysk biały; jeśli łzawienie nagle się nasila, to sygnał do weterynarza (alergia, zatkany kanalik), nie do mocniejszego środka wybielającego.

Dorosły bichon o masie 5 kg potrzebuje około 280–330 kcal dziennie — to garść karmy suchej (70–90 g) albo jedna saszetka karmy mokrej plus dodatek suchej. Ponieważ rasa ma skłonność do kamicy moczowej, udział karmy mokrej w diecie jest u niej ważniejszy niż u innych małych psów: więcej wody w pokarmie to bardziej rozcieńczony mocz i mniejsze ryzyko kryształów.

Dwie zasady szczególnie ważne u tej rasy: żadnych resztek ze stołu (alergie skórne u bichonów bardzo często zaczynają się od diety), i ważenie co miesiąc — przy 5 kg nadwaga 500 g to 10 % masy ciała, a obciążone rzepki to pierwszy krok do kulawizny. Dokładną dawkę policz w kalkulatorze poniżej; dla psa po kastracji zmniejsz wynik o 10–15 %.