Papillon

Papillon nie jest psem na kolana, choć na kolanach siada chętnie. Jest psem, który chce coś robić: uczy się sztuczek w kilka powtórzeń, aportuje, biega po torze agility szybciej niż psy trzy razy większe i domaga się zajęcia z uporem, którego nikt nie spodziewa się po 3 kg. Do rodziny przywiązuje się mocno, zwykle do jednej osoby najmocniej, i chce być z nią wszędzie. Wobec obcych jest otwarty i ciekawski, po chwili obserwacji podchodzi sam.

Z dziećmi w wieku szkolnym, które rozumieją, że pies waży tyle co kot i nie jest zabawką, dogaduje się świetnie. Z małymi dziećmi — ryzykownie: papillon ma cienkie kości, a upadek z rąk czterolatka kończy się złamaniem. Z innymi psami bawi się chętnie, ale w zabawie z dużym psem może zostać zgnieciony niechcący. Z kotem w domu jest zwykle w porządku.

Szczeka chętnie — zgłasza kroki na klatce, dzwonek, ptaka za oknem — i to jest główne zastrzeżenie do tej rasy w bloku. Rasa ma 3/5 dla początkujących: charakter jest łatwy, ale papillon szybko wykorzystuje brak zasad, a jego delikatność wymaga uwagi na co dzień.

Najczęstszy błąd z papillonem to traktowanie go jak pluszaka — noszenie na rękach, brak zasad, brak socjalizacji, bo „taki mały”. Efektem jest pies lękliwy, szczekliwy i warczący na gości. Papillon potrzebuje tego samego co owczarek: socjalizacji w pierwszym roku (ludzie, psy, miasto, hałas), jasnych zasad od pierwszego dnia i szkolenia — które przy tej inteligencji jest przyjemnością. Kliker, sztuczki, obedience, agility: papillon uczy się w tempie, które zaskakuje, i lubi to.

Ruch: dwa spacery dziennie, łącznie 45–60 minut, plus zabawa i trening w domu. To nie jest pies, który zadowoli się kuwetą i balkonem — papillon bez ruchu i zajęcia szczeka i niszczy. Agility w klasie „small” to dyscyplina, w której rasa regularnie wygrywa; obedience, rally-o i nosework działają równie dobrze.

Bezpieczeństwo: naukę schodzenia z kanapy po rampie lub schodkach wprowadź od szczeniaka, bo skoki z wysokości łamią przednie łapy 3-kilogramowego psa. Szelki zamiast obroży (delikatna tchawica). Nauka wyciszania szczekania na komendę od pierwszych tygodni, jeśli mieszkasz w bloku. Mrozy: bez podszerstka papillon marznie — kubraczek poniżej 0 °C to praktyka, nie fanaberia.

Papillon jest rasą długowieczną (13–16 lat) i zdrową jak na psa miniaturowego, z dwiema chorobami, które mają testy genetyczne. PRA1 — postępujący zanik siatkówki, prowadzący do ślepoty; oraz NAD (dystrofia neuroaksonalna) — śmiertelna choroba neurologiczna szczeniąt, objawiająca się zaburzeniami koordynacji około 3. miesiąca życia. Obie recesywne; rodzice przebadani, szczeniak z kojarzenia „clear × clear” lub „clear × carrier” nie zachoruje. Pytaj hodowcę o oba wyniki.

Zwichnięcie rzepki (patellar luxation) to najczęstszy problem ortopedyczny — kontrola kolan przy każdej wizycie, unikanie skoków z wysokości, waga w normie. Zęby: szczęka ma miejsce na mniej zębów, niż wyrasta — stłoczenie, kamień i wczesna utrata zębów są normą bez szczotkowania; zęby mleczne często nie wypadają same i wymagają usunięcia. Otwarte ciemiączko u części szczeniąt — unikaj uderzeń w głowę.

Hipoglikemia u szczeniąt: bardzo mały szczeniak (poniżej 1 kg) może dostać spadku cukru po kilku godzinach bez jedzenia — apatia, drżenie, zapaść. Szczeniaki do 4. miesiąca karmi się 4 razy dziennie i nie zostawia na długo bez posiłku. Choroby serca (niedomykalność zastawki mitralnej) u psów starszych — osłuchanie co wizytę, echo po 9. roku życia.

Szata papillona jest długa, prosta i jedwabista, bez podszerstka — dlatego, mimo długości, wymaga mniej pracy, niż się wydaje: szczotkowanie dwa–trzy razy w tygodniu szczotką z miękkimi zębami i grzebieniem, z uwagą na frędzle na uszach, za uszami, na klatce i portkach, gdzie tworzą się kołtuny. Linieje umiarkowanie (2/5), bez sezonowego wysypu podszerstka. Kąpiel co 4–6 tygodni; szata schnie szybko.

Uszy: frędzle na uszach to znak rasy i rosną latami — czesz je delikatnie, od końców. Kanał uszny przeglądaj raz w tygodniu; u phalène (opadające uszy) częściej. Włosy między opuszkami i wokół łap przycinaj, żeby pies nie ślizgał się na panelach — u psa z podatnymi rzepkami śliska podłoga to realny problem.

Zęby to najważniejszy element pielęgnacji: szczotkowanie codziennie lub co drugi dzień od szczeniaka, kontrola stomatologiczna raz w roku, usuwanie kamienia w narkozie, gdy trzeba — papillon bez higieny zębów traci je przed 8. rokiem życia. Pazury co 3–4 tygodnie; u lekkiego psa nie ścierają się same. Oczy przemywaj przy łzawieniu; u psów z białą sierścią łzy przebarwiają futro.

Dorosły papillon je 60–120 g karmy dziennie i różnica między porcją a nadwagą to jedna łyżka. Waż porcję, nie sypaj na oko; po kastracji zmniejsz ją o 20 %. Dwa posiłki dziennie u dorosłego psa, cztery u szczeniaka do 4. miesiąca (ryzyko hipoglikemii), potem trzy do 6. miesiąca. Karma dla ras małych z małymi granulkami — duże granulki papillon połyka w całości lub omija.

Karma z białkiem zwierzęcym na pierwszym miejscu; dla zębów — część suchej karmy lub przysmaki dentystyczne wspomagają, ale nie zastępują szczotkowania. Przysmaki treningowe stanowią u tak małego psa istotną część bilansu — używaj drobnych (wielkości ziarnka grochu) i odliczaj od porcji. Papillony bywają wybredne, ale wybredność zwykle jest wyuczona: pies, który dostaje coś lepszego, gdy nie zje karmy, uczy się nie jeść karmy.

Kondycja: talia widoczna z góry, żebra wyczuwalne pod cienką warstwą. U 3-kilogramowego psa 500 g nadwagi to 17 % masy — tyle, ile 15 kg u człowieka — i obciąża rzepki. Miesięczny koszt utrzymania to 250–450 zł, w tym niski koszt karmy i wyższy groomera i stomatologa.