Broholmer

Broholmer ma temperament, który duński klub zapisał jako cel odbudowy: spokojny, pewny siebie, przyjazny — i psy, które tego nie pokazują, nie są dopuszczane do hodowli. W domu leży, obserwuje, przesuwa się za rodziną, kładzie 12-kilogramową głowę na kolanach i milczy (1/5) — zaszczeka rzadko, głębokim głosem, w sytuacji, którą uzna za wartą tego. Wobec rodziny oddany bez przylepności, wobec obcych otwarty po krótkiej obserwacji — stróżuje postawą i rozmiarem, nie wrogością; wzorzec wyklucza agresję i lękliwość.

Z dziećmi znakomity (5/5): cierpliwy, łagodny, opiekuńczy, tolerancyjny wobec wspinania się po grzbiecie — z zastrzeżeniem 60 kg, które kładą się na wszystkim, i szczeniaka o wadze 35 kg w wieku 6 miesięcy, który nie wie, gdzie kończy się jego ciało. Z innymi psami towarzyski (4/5), rzadko konfliktowy, choć samce wobec samców potrafią stanąć okoniem; z kotem z domu zgodny; instynkt łowiecki po polowaniach na jelenie — umiarkowany, sarna w lesie zostanie zauważona, ale pies wraca.

Dojrzewa 3 lata i przez ten czas jest skocznym, niezdarnym, gryzącym meble szczeniakiem o wadze dorosłego psa. Inteligencja 4/5, uczenie 4/5 — uczy się chętnie i pamięta, w tempie olbrzyma, wrażliwy na ton. Dla początkującego 3/5: łatwy charakter, trudny rozmiar, długie dzieciństwo, krótkie życie i szczenię, na które czeka się miesiącami.

Broholmer uczy się chętnie, dla pochwały i jedzenia, metodami pozytywnymi, w krótkich sesjach — i wszystko, co ma umieć, ma umieć przed 8. miesiącem: chodzenie na luźnej smyczy (60 kg ciągnącego psa to wypadek), siad, zostań, przywołanie, oddawanie rzeczy, tolerowanie dotyku łap, uszu i pyska. Potem wychowanie polega na cierpliwości przez trzy lata dojrzewania. Krzyk i siła nie działają — molos odpowiada obojętnością.

Socjalizacja od 8. tygodnia: obcy ludzie, dzieci, psy, miasto — spokojnie i długo, żeby pewność siebie pozostała pewnością, a nie przeszła w dominację nad gośćmi; samce wobec samców — kontrolowane spotkania na smyczy. Trening samotności standardowy — rasa znosi kilka godzin, jeśli była przyzwyczajana, ale chce być z ludźmi i kojec nie jest dla niej.

Ruch: 1–1,5 godziny dziennie (3/5) w spokojnych spacerach, bez biegania przy rowerze, bez skoków i schodów w nadmiarze w pierwszych dwóch latach (stawy); po zakończeniu wzrostu dłuższe wędrówki, dogtrekking, praca pociągowa. Nie jest psem do sportów na czas. W mieszkaniu 2/5: cichy, spokojny, czysty — ale 60 kg na schodach, szczeniak 35 kg w bloku i skręt żołądka, przy którym pies musi być w lecznicy w kwadrans; dom z ogrodem i parterem jest jego miejscem.

Broholmer jest jak na molosa umiarkowanie zdrowy (4/5, 9–11 lat) i ma dwa źródła problemów: rozmiar i historię. Rozmiar: dysplazja stawów biodrowych i łokciowych (duński klub wymaga badania — rodzice z wynikiem HD i ED), zwyrodnienia stawów od 5–6. roku, zerwanie więzadła krzyżowego u psa z nadwagą, skręt żołądka (GDV) u głębokiej klatki — śmiertelny w godziny, profilaktyczna gastropeksja rozsądna; nowotwory (kostniakomięsak, chłoniak) w starszym wieku; osłuchanie serca co roku po 5. roku.

Historia: rasa odbudowana z kilkunastu psów ma wąską pulę genów i duński klub od początku prowadzi hodowlę pod nadzorem komisji, z kontrolą współczynnika inbredu i ograniczeniem liczby miotów po jednym psie — dlatego szczenię czeka się miesiącami, a kupujący pyta o współczynnik inbredu rodziców i o to, czy hodowla należy do klubu. Efekty wąskiej puli to m.in. alergie skórne, problemy z płodnością i sporadyczne wady wrodzone; nie ma testów DNA specyficznych dla rasy, jest program hodowlany.

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, ochrona przeciwkleszczowa, waga co miesiąc (nadwaga u olbrzyma to stawy i żołądek), uszy zwisające co tydzień, badanie krwi co roku po 5. roku, RTG przy każdej kulawiźnie po 5. roku. Kastracja po zakończeniu wzrostu (2 lata), najlepiej z gastropeksją — wczesna zwiększa ryzyko chorób stawów u olbrzymów.

Szata broholmera jest krótka, gęsta, przylegająca, z podszerstkiem — żółta z czarną maską (najczęstsza), złocistoruda lub czarna, z białymi znaczeniami na piersi i łapach dopuszczonymi wzorcem; pielęgnacja to gumowa rękawica raz w tygodniu, w linieniu (3/5, wiosna i jesień) 2–3 razy z grabiami do podszerstka; kąpiel co 2–3 miesiące, w ogrodzie latem. Pies nie pachnie, czyści się sam. Ślina: umiarkowana — mniej niż u dogów z fałdami, obecna po piciu; ręcznik przy misce.

Uszy: zwisające, średnie — przegląd co tydzień, czyszczenie co 2 tygodnie. Oczy: przetarte, sprawdzone na łzawienie (luźne powieki u części psów). Zęby: gryzaki, kości, szczotkowanie. Pazury co 3–4 tygodnie — pies kanapowy ich nie ściera, a długie pazury u olbrzyma to obciążenie stawów. Włos między opuszkami przycięty.

Pielęgnacja od szczenięcia jako coś przyjemnego: dotyk łap, uszu, pyska, kaganiec jako coś normalnego (nie jest wymagany prawem, ale u weterynarza rozsądny u psa 60 kg). Legowisko: ortopedyczne, duże, na podłodze bez poślizgu — olbrzym na panelach rozjeżdża się i obciąża stawy; dywany lub maty w przejściach to inwestycja w biodra.

Dorosły broholmer 40–70 kg przy 1–1,5 godzinie ruchu zjada 450–700 g dobrej karmy suchej dziennie (1800–2800 kcal) w dwóch–trzech posiłkach — mniej na kilogram niż średni pies, bo rasa jest spokojna i tyje łatwo, a nadwaga u olbrzyma to stawy, żołądek i krótsze życie. Żebra pod dłonią, talia z góry, waga co miesiąc.

Skręt żołądka: dwa–trzy mniejsze posiłki, miska na podłodze, godzina spokoju przed i dwie po jedzeniu, bez picia hektolitrów po spacerze, znajomość objawów (niepokój, próby wymiotów bez efektu, wzdęty, twardy brzuch — lecznica natychmiast). Szczenię: karma dla ras olbrzymich z kontrolowanym wapniem i energią do 18–24 miesięcy, trzy posiłki do 6. miesiąca, wzrost powolny — broholmer rośnie do 2 lat, a szybko rosnący, pulchny szczeniak to dysplazja; suplementy wapnia na dobrej karmie szkodzą.

Zmiany karmy stopniowo, przez tydzień. Alergie skórne (świąd, zapalenia) u części psów z wąskiej puli — dieta eliminacyjna na jedno białko przez 8 tygodni; kwasy omega-3 wspierają stawy i skórę przez całe życie. Smakołyki wliczone w dawkę — 60 kg psa łatwo przekarmić „małymi” kawałkami. Woda dostępna zawsze, po spacerze w małych porcjach. Broholmer je spokojnie i bez wybredności; miska w cichym miejscu.