Ogar polski

Ogar polski jest psem o dwóch twarzach: na tropie to niezmordowany, głośny, niezależny myśliwy, który prowadzi zwierzynę godzinami bez kontaktu z człowiekiem; w domu — spokojny, łagodny, przywiązany do rodziny i zaskakująco cierpliwy wobec dzieci. Ta spokojność jest jednak warunkowa: ogar po dwóch godzinach w lesie śpi cały wieczór, ogar po spacerze wokół bloku szuka zajęcia — i znajduje je w głosie.

Głos jest tym, co odróżnia gończego od wszystkich innych psów. Ogar nie szczeka, tylko głosi — długim, melodyjnym, donośnym tonem, którym myśliwy rozpoznaje, czy pies jest na tropie, czy widzi zwierzynę. W lesie to narzędzie pracy; w domu, z nudów, z ekscytacji, na widok kota za oknem — to problem, którego nie da się wytresować do zera. Rasa ma 5/5 za głośność i 1/5 za blok, i obie oceny są dokładne.

Wobec obcych jest rezerwowany, bez agresji; zgłasza, obserwuje, po chwili akceptuje. Z innymi psami dogaduje się dobrze — gończe pracują w sforze — natomiast kot, królik czy kury to zwierzyna, i wspólne dorastanie pomaga tylko częściowo. Rasa ma 1/5 dla początkujących: nie z powodu trudnego charakteru, tylko dlatego, że ogar wymaga terenu, czasu i akceptacji jego natury, których pierwszy właściciel psa zwykle nie ma.

Ogar uczy się chętnie w domu i przestaje słyszeć w lesie — to nie upór, tylko fizjologia gończego, którego mózg na tropie wyłącza wszystko inne. Przywołanie ćwicz od pierwszego dnia, w tysiącu miejsc, z najlepszymi nagrodami — i mimo to nie spuszczaj ogara ze smyczy poza ogrodzonym terenem. Gończy, który złapał trop sarny, wraca po kilku godzinach lub wcale; długa linka w terenie to nie ograniczenie, tylko warunek jego przeżycia przy drodze.

Trening pozytywny, krótki, z jasnymi zasadami; presja i krzyk dają psa, który się zamyka. Socjalizacja w pierwszym roku (ludzie, psy, miasto, strzały, jeśli ma pracować) jest potrzebna, ale ogar ma naturalną równowagę i idzie łatwo. Naukę wyciszania głosu na komendę zacznij od szczeniaka — ograniczy głoszenie z nudów, nie wyeliminuje.

Ruch: 2 godziny dziennie, z czego znaczna część w terenie z pracą węchową. Dla myśliwego ogar jest partnerem do polowań na dziki i lisy w gęstym lesie; dla nie-myśliwego — tropienie sportowe, mantrailing, nosework, dogtrekking. Sam spacer po osiedlu nie zaspokaja gończego. Dom z ogrodzonym terenem na wsi to jego środowisko; ogrodzenie solidne, bo ogar kopie pod płotem i idzie za zapachem.

Ogar polski jest rasą twardą i długowieczną (13–14 lat) — odbudowa z małej liczby psów nie zaszkodziła mu tak, jak wielu innym rasom, bo hodowla była użytkowa, nie wystawowa. Do sprawdzenia w hodowli: dysplazja stawów biodrowych (prześwietlenia rodziców HD A/B) i entropium — podwinięcie powieki, które przy ciężkiej głowie gończego zdarza się często i drażni rogówkę; sprawdzaj łzawienie i mrużenie u szczeniaka, korekta jest chirurgiczna.

Uszy: długie, opadające, ciężkie — gończy z uszami zamykającymi kanał ma zapalenia ucha zewnętrznego regularnie, jeśli uszy nie są wentylowane i czyszczone; po każdym wyjściu w teren przegląd na ości traw i kleszcze. Profilaktyka kleszczowa cały sezon jest u psa pracującego w lesie kluczowa — babeszjoza jest w Polsce realnym zagrożeniem dla gończych.

Skręt żołądka zdarza się rzadziej niż u ras o głębszej klatce, ale zasady (dwa posiłki, spokój po jedzeniu, żadnego posiłku przed polowaniem) obowiązują. Ogar ma wysoki próg bólu i pracuje mimo urazów — po polowaniu sprawdzaj łapy, brzuch i pachy pod kątem skaleczeń. Niedoczynność tarczycy u psów starszych — badanie T4 przy tyciu.

Szata ogara jest gęsta, średniej długości, przylegająca, z podszerstkiem — na grzbiecie dłuższa, na głowie i nogach krótsza. Szczotkowanie raz w tygodniu gumową rękawicą lub szczotką; w sezonie linienia (umiarkowanego, 3/5) dwa razy. Kąpiel kilka razy w roku lub po wytarzaniu w padlinie, do czego gończe mają zamiłowanie. Szata jest samoczyszcząca i odporna na warunki.

Umaszczenie: czarne z podpalaniem — czarny czaprak na grzbiecie, podpalane głowa, nogi i spód — lub brązowe; podpalanie od jasnego po ciemny mahoń. Uszy to najważniejszy punkt pielęgnacji: przegląd dwa razy w tygodniu, czyszczenie w razie potrzeby, suszenie po pływaniu i deszczu, przegląd po każdym wyjściu w teren.

Pazury u pracującego psa ścierają się same; u psa na posesji obcinaj co miesiąc. Zęby dwa razy w tygodniu. Po polowaniu: przegląd łap, brzucha i pach pod kątem kleszczy, cierni i skaleczeń.

Ogar polski przy 2 godzinach pracy dziennie, a w sezonie przy całodziennych polowaniach, potrzebuje karmy z wysoką zawartością białka zwierzęcego i tłuszczu (typ active w sezonie), w dwóch posiłkach, z godziną spokoju po każdym. Przed polowaniem pies idzie na czczo lub po lekkim posiłku kilka godzin wcześniej; główny posiłek po powrocie i odpoczynku.

Szczeniak rośnie do 12.–14. miesiąca; karma dla szczeniąt ras dużych z kontrolowanym wapniem, bez suplementów. Kondycja: żebra wyczuwalne, talia widoczna z góry — ogar ma być masywny, ale nie ciężki; gończy z nadwagą traci wytrzymałość i obciąża biodra. Poza sezonem polowań kaloryczność wraca do normy, bo ogar bez pracy tyje jak każdy pies.

Gończe są łakome i kradną ze stołu; jedzenie jest też dobrą nagrodą w treningu — odliczaj od porcji. Miesięczny koszt utrzymania to 400–650 zł, głównie karma.