Pudel miniaturowy

Pudel miniaturowy ma ten sam charakter co jego więksi krewni, tylko w gęstszym stężeniu: żywy, uważny, zorientowany na człowieka, z potrzebą robienia czegoś razem. Wobec rodziny przylepny — śpi na łóżku, siedzi na kolanach, chodzi z pokoju do pokoju; wobec obcych początkowo powściągliwy, z jednym-dwoma szczeknięciami na wejście, potem przyjazny. Stróż z niego głosowy (3/5) i tylko taki.

Z dziećmi dobry (5/5) w tym sensie, że jest cierpliwy, zabawowy i nigdy agresywny — z zastrzeżeniem, że 5 kg to pies, którego małe dziecko nosi, upuszcza i przyciska, a pudel miniaturowy ma delikatne kości i rzepki; z dziećmi w wieku szkolnym, które uczą go sztuczek, to partner idealny. Z innymi psami towarzyski (5/5), choć wobec dużych psów na wybiegu bywa nieostrożny — myśli, że jest większy. Z kotem zgodny.

Uczy się w dwa–trzy powtórzenia (5/5) i pamięta latami — dotyczy to sztuczek tak samo jak tego, że szczekanie przy drzwiach otwiera drzwi. Wrażliwy: krzyk go łamie, lekceważenie boli, długa samotność daje szczekanie i niszczenie. Dla początkującego 4/5: jeden z najłatwiejszych psów do wychowania i jeden z najdroższych w pielęgnacji; najczęstszy błąd to traktowanie go jak maskotki — pudel bez zajęcia zamienia inteligencję w nerwowość.

Pudel miniaturowy potrzebuje pracy dla głowy bardziej niż dla nóg i to jest klucz do wychowania: pięć minut sztuczek dziennie robi dla jego spokoju więcej niż godzina spaceru. Trening pozytywny, krótkie sesje, jasne kryteria; nagroda za spokój tak samo jak za wykonanie, bo pudel nakręca się i piszczy z ekscytacji. Dogdancing (rasa ma do niego naturalny talent), agility w klasie mini, obedience, nosework, rally-o — wszystkie w zasięgu.

Szczekanie: trening ciszy od pierwszego tygodnia — komenda po jednym szczeknięciu, nagroda za milczenie, zero uwagi za jazgot; pudel miniaturowy w bloku bez tego treningu jest psem, który melduje windę. Samotność: stopniowo, od minuty do kilku godzin, bez pożegnań; pies przylepny zostawiony bez przygotowania szczeka lub niszczy. Nauka czystości u małego psa: częste wyjścia, nagroda na dworze, cierpliwość — pudel nie lubi deszczu i mata w domu bywa kompromisem na zimę.

Socjalizacja standardowa; warto uczyć spokoju wobec dużych psów, bo pudel miniaturowy nie ma świadomości rozmiaru. Skoki: z kanapy tak, z wysokości nie — rzepki i kości. Ruch: 45–60 minut dziennie (4/5) w spacerach i zabawie, plus praca dla głowy; rasa lubi też dłuższe wędrówki w swoim tempie. W mieszkaniu 5/5: nie linieje, nie śmierdzi, czysty, mały — z warunkiem treningu ciszy.

Pudel miniaturowy jest długowieczny (4/5, 14–17 lat) i dziedziczy choroby wspólnej puli pudli, ale jego własne problemy wynikają z rozmiaru. Zęby: stłoczone w małej szczęce, z kamieniem od 2. roku i zapaleniem przyzębia, które u pudli miniaturowych jest główną przyczyną utraty zębów i wizyt u weterynarza po 7. roku — szczotkowanie 3 razy w tygodniu i sanacja pod narkozą co 2–3 lata to rutyna, nie wyjątek. Stawy: zwichnięcie rzepki (badanie rodziców, stopnie 1–4) i choroba Legg-Calvé-Perthesa (martwica głowy kości udowej u szczenięcia 4–12 miesięcy — kulawizna, operacja); oba częstsze niż u pudla średniego.

Metabolizm: cukrzyca — pudle miniaturowe mają jedno z najwyższych ryzyk wśród ras, zwykle po 7. roku (pije dużo, chudnie, zaćma w kilka tygodni; insulina do końca życia, ale pies żyje z nią latami); choroba Addisona (nadnercza — apatia, wymioty, zapaść po stresie; pudle wszystkich rozmiarów); niedoczynność tarczycy. Oczy: prcd-PRA (test DNA), zaćma (także cukrzycowa), jaskra. Do tego epilepsja idiopatyczna, choroba von Willebranda (test DNA), zapaść tchawicy u drobniejszych psów (kaszel „gęsi” przy ciągnięciu smyczy — szelki), gruczolakowe zapalenie skóry rzadziej niż u dużego.

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, ochrona przeciwkleszczowa, zęby co roku u weterynarza, uszy co tydzień (zwisające, zamknięte, obrośnięte — zapalenia), waga co miesiąc (nadwaga to rzepki i cukrzyca), badanie krwi z glukozą i tarczycą co roku po 7. roku. Starość jest długa — 17-letni pudel to norma — i warto ją planować: ubezpieczenie od szczenięcia ma sens.

Szata pudla miniaturowego jest identyczna jak u większych odmian — kędzierzawa, gęsta, rosnąca bez końca, nie liniejąca (1/5) i filcująca się — więc rachunek jest ten sam, tylko groomer bierze nieco mniej: 120–200 zł co 6–8 tygodni, 1000–1600 zł rocznie przez 17 lat. Czesanie do skóry szczotką pudlową i grzebieniem 2–3 razy w tygodniu przy krótkiej szacie, codziennie przy dłuższej; kołtuny za uszami, pod pachami i pod szelkami powstają w tydzień, a zaniedbane wymagają golenia do skóry.

Strzyżenie: w domu równe na 1–3 cm z dłuższą głową („teddy” lub „lamb”), z gładko golonym pyskiem, łapami i nasadą ogona co 3–4 tygodnie — u miniaturowego wielu opiekunów zostawia pysk obrośnięty („teddy bear”), co wygląda uroczo i wymaga przecierania brody po każdym posiłku. Maszynka w domu po jednym kursie to realna opcja u tak małego psa. Kąpiel co 3–4 tygodnie z odżywką, rozczesanie przed, suszenie suszarką z czesaniem.

Zęby: szczotkowanie 3 razy w tygodniu to u tej odmiany najważniejsza czynność pielęgnacyjna — ważniejsza niż szata. Uszy: włos z kanału wyskubany co 2–4 tygodnie, przegląd co tydzień. Oczy: wydzielina codziennie, zacieki u jasnych psów. Pazury co 3 tygodnie — pudel miniaturowy ich nie ściera. Szelki zamiast obroży (tchawica). Alergicy: pies nie linieje, ale ślina i naskórek zostają — test u hodowcy.

Dorosły pudel miniaturowy 4–7 kg zjada 85–135 g dobrej karmy suchej dziennie (300–480 kcal) w dwóch posiłkach — na tyle mało, że jeden plasterek szynki to 10 % dziennej energii, a resztki ze stołu przez rok to otyłość. Nadwaga u tej odmiany to nie estetyka: rzepki, cukrzyca i tchawica. Żebra pod dłonią, waga co miesiąc, smakołyki na treningu (a pudel trenuje codziennie) wliczone w dawkę, najlepiej z własnej karmy.

Cukrzyca: profilaktyką jest szczupła sylwetka i regularne posiłki bez podjadania; u psa ze zdiagnozowaną cukrzycą dieta o stałym składzie, z błonnikiem i węglowodanami złożonymi, podawana o stałych porach razem z insuliną — ustalona z weterynarzem i nigdy nie zmieniana bez niego. Zęby: karma sucha i gryzaki opóźniają kamień, ale u pudla miniaturowego nie zastąpią szczotkowania; stary pies bez zębów je namoczoną lub mokrą.

Szczenię: karma dla ras małych do 10–12 miesięcy, trzy–cztery posiłki do 4. miesiąca (hipoglikemia u drobnych szczeniąt), potem trzy, potem dwa. Zmiany karmy stopniowo, przez tydzień — pudle mają wrażliwy żołądek. Wybredność jest wyuczona: pies, który odmawia i dostaje coś lepszego, uczy się odmawiać; posiłek po 15 minut zabrany. Przy alergiach (świąd, uszy) — dieta eliminacyjna na jedno białko przez 8 tygodni. Woda dostępna zawsze — pudel z cukrzycą pije dużo i ograniczanie wody jest błędem.