Posokowiec bawarski

Posokowiec bawarski ma dwa tryby. W domu jest spokojny, cichy, łagodny i nieabsorbujący — leży, obserwuje, wstaje, gdy wstaje jego człowiek. W terenie, z nosem przy ziemi, staje się psem pracującym o niezmordowanej wytrwałości, dla którego nie istnieje nic poza tropem. Przywiązanie do przewodnika jest cechą, która definiuje rasę bardziej niż węch: posokowiec wybiera jedną osobę i idzie za nią wszędzie, a zmiana opiekuna w dorosłym wieku jest dla niego trudniejsza niż dla większości ras. Pozostałych domowników akceptuje i lubi; obcych toleruje z rezerwą, bez agresji, ale i bez entuzjazmu.

Z dziećmi radzi sobie dobrze (4/5) — jest cierpliwy i spokojny, nie ma w nim pobudliwości gończych; z innymi psami żyje w zgodzie (4/5), a z kotami i małymi zwierzętami wychowanymi razem — poprawnie (3/5), choć na dworze obcy kot to trop. Szczeka w domu rzadko; na tropie i przy zwierzynie daje głos (3/5) — to cecha użytkowa, nie wada. Samotność znosi umiarkowanie: pies tak związany z człowiekiem zostawiany codziennie na 9 godzin cierpi, a znudzony posokowiec potrafi zająć się demontażem ogrodu. Dojrzewa wolno, do 2–3 lat, i przez ten czas jest wrażliwym, czasem niepewnym psem, który potrzebuje spokojnego przewodnika.

Posokowiec potrzebuje 1–1,5 godziny ruchu dziennie (energia 4/5), ale ruch nie jest jego potrzebą numer jeden — jest nią praca węchowa. Pies, który dwa razy w tygodniu przechodzi trop o długości kilkuset metrów (sztuczna farba, ślad przewodnika w mantrailingu, ukryte przedmioty w nosework), jest w domu spokojny jak kanapowiec; pies, który dostaje tylko spacery, jest nerwowy, ciągnie na smyczy za każdym zapachem i szuka zajęcia. U myśliwego naturalnym zajęciem jest praca na postrzałku; w domu niemyśliwskim tę rolę przejmuje mantrailing lub tropienie sportowe, i to nie jest opcja, tylko warunek wzięcia tej rasy.

Szkolenie: na tropie posokowiec uczy się szybko (4/5) i pracuje z pasją; poza tropem jest upartym psem gończym (3/5), który wykonuje komendę, gdy widzi w niej sens. Działa spokojny, konsekwentny trening na nagrodę, bez presji — posokowiec jest wrażliwy i krzyk zamyka go na dni. Przywołanie: w domu i na łące działa, na tropie zwierzyny — nie; w lesie z dziką zwierzyną pies chodzi na długiej lince, bo posokowiec, który podjął trop, idzie po nim kilometrami, a odzyskanie go zajmuje godziny. Chodzenie na luźnej smyczy jest u tej rasy trudniejsze niż komendy — 25 kg psa z nosem przy ziemi ciągnie mimowolnie; szelki tropiące na pracę, obroża i luźna smycz na spacer, wyraźnie rozdzielone, uczą psa, kiedy wolno ciągnąć.

Posokowiec bawarski jest zdrową rasą użytkową (4/5), selekcjonowaną pod kątem pracy w górskim terenie, i lista jego chorób jest krótka. W ZKwP para hodowlana musi mieć wynik RTG dysplazji bioder (HD), a Klub Posokowca zaleca także łokcie (ED) — sprawdźcie oba, bo pies, który ma pracować w terenie przez 12 lat, potrzebuje zdrowych stawów bardziej niż pies kanapowy. Badanie okulistyczne rodziców: entropium (zawijanie powieki do wewnątrz, typowe dla rasy o tym kroju głowy — objawia się łzawieniem i mrużeniem, leczone operacyjnie) i zaćma. Padaczka idiopatyczna pojawia się w niektórych liniach; pytajcie hodowcę wprost o historię.

Problemy nabyte wynikają z użytkowania: rany łap i opuszek po pracy w terenie (kontrola po każdym wyjściu), kleszcze i babeszjoza (pies w lesie w każdych warunkach — ochrona przez cały rok, nie tylko latem), zapalenia uszu przy wiszących małżowinach po pracy w mokrej trawie. Skręt żołądka zdarza się rzadziej niż u dużych ras, ale po intensywnej pracy godzina odpoczynku przed posiłkiem to rozsądek. Nadwaga u posokowca, który nie pracuje, jest częsta i w tej rasie wyraźnie skraca życie stawów. Rutyna: szczepienia (dla psa myśliwskiego także leptospiroza w szerokim wariancie), odrobaczanie 4 razy w roku (kontakt z padliną), zęby raz w roku.

Szata posokowca jest krótka, gęsta i twarda, z podszerstkiem, przylegająca do ciała — pielęgnacja to szczotka z twardego włosia lub gumowa raz w tygodniu, w linieniu sezonowym (2/5) dwa razy, kąpiel raz na 2–3 miesiące albo po pracy w błocie (1/5). Umaszczenie rude do jeleniego, często z ciemną maską i pręgowaniem; brud z twardej sierści odpada po wyschnięciu.

Więcej uwagi wymaga to, co wynika z pracy. Uszy wiszące, szerokie, po pracy w mokrej trawie i zaroślach zbierają wilgoć i nasiona — kontrola i osuszenie po każdym wyjściu w teren, czyszczenie raz w tygodniu, każdy zapach lub potrząsanie głową to wizyta u lekarza. Łapy: po każdym tropie przegląd opuszek i przestrzeni między palcami (rozcięcia, kolce, kleszcze), zimą sól z chodników wymyta, a lód między palcami usunięty. Oczy: przy skłonności do entropium każde łzawienie, mrużenie lub zaczerwienienie to wizyta, nie obserwacja. Pazury pies pracujący ściera sam; kontrola raz w miesiącu. Zęby: gryzaki naturalne i szczotkowanie 2 razy w tygodniu. Kleszcze: ochrona przez cały rok (obroża lub tabletki) i przegląd po każdym wyjściu — posokowiec pracuje w miejscach, gdzie kleszcze są zawsze.

Posokowiec bawarski o wadze 22–25 kg potrzebuje około 1 200–1 500 kcal dziennie, czyli 340–430 g suchej karmy o gęstości 350 kcal/100 g, w dwóch posiłkach; pies pracujący w sezonie — 20–30 % więcej, pies kanapowy poza sezonem — mniej, i to jest najczęstszy błąd: posokowiec karmiony jak w sezonie przez cały rok tyje. Ważcie psa co miesiąc, sprawdzajcie żebra dłońmi i korygujcie porcję według pracy, nie według apetytu (który jest zawsze świetny).

Skład: karma dla ras średnich i psów aktywnych, białko zwierzęce 26–30 %, tłuszcz wyższy w sezonie pracy (18–20 %), niższy poza nim. Posokowiec pracujący w zimnie i w górach spala głównie tłuszcz — karma „sportowa” w sezonie ma sens, poza nim jest paliwem do nadwagi. Posiłek po pracy, nie przed: godzina przerwy po tropie, potem jedzenie, i nigdy praca na pełnym żołądku. Woda w terenie zawsze. Suplement na stawy (glukozamina, chondroityna, omega-3) od 5. roku życia u psa pracującego — profilaktyka działa lepiej niż leczenie, a stawy są kapitałem tej rasy. Gryzaki naturalne zajmują posokowca w dni bez pracy. Kalkulator porcji przeliczy dawkę na wagę i aktywność — dla psa w sezonie wybierzcie aktywność wysoką, poza nim niską.