Posokowiec hanowerski

Posokowiec hanowerski w domu jest psem powolnym, cichym (głośność 2/5) i niewymagającym: leży tam, skąd widzi swojego człowieka, przesuwa się, gdy ten zmieni pokój, i nie domaga się niczego. Na tropie zamienia się w psa o całkowitym skupieniu i uporze, dla którego przez wiele godzin nie istnieje nic poza śladem — i to jest sedno rasy. Przywiązanie do jednej osoby jest u hanowerczyka silniejsze niż u większości ras: wybiera przewodnika i pozostali domownicy, choćby lubiani, są dla niego drugim planem. Zmiana opiekuna w dorosłym wieku jest dla tego psa trudna. Wobec obcych jest powściągliwy (towarzyskość 3/5), bez agresji, ale i bez zainteresowania; jako pies stróżujący nie sprawdza się, choć postura odstrasza.

Z dziećmi radzi sobie dobrze (4/5) — jest cierpliwy, spokojny i nie ma pobudliwości gończych; przy 35–40 kg masy wymaga tylko nauczenia dzieci, że śpiącego psa się nie budzi. Z innymi psami żyje zgodnie (4/5), z kotami wychowanymi razem — poprawnie (3/5), choć obcy kot na dworze bywa tropem. Samotność znosi umiarkowanie: pies tak związany z człowiekiem zostawiany codziennie na 9 godzin cierpi, a znudzony hanowerczyk potrafi zająć się demontażem ogrodzenia. Dojrzewa wolno, do 2–3 lat, i w tym okresie jest psem wrażliwym, wymagającym spokojnego prowadzenia.

Hanowerczyk potrzebuje 1–1,5 godziny ruchu dziennie (energia 4/5), ale jego prawdziwą potrzebą jest praca węchowa: 2–3 razy w tygodniu trop o długości kilkuset metrów do kilku kilometrów (sztuczna farba, ślad człowieka w mantrailingu, tropienie sportowe), najlepiej w wieku kilkunastu godzin. Pies, który pracuje, jest w domu kanapowcem; pies, który dostaje tylko spacery, jest nerwowy, ciągnie na smyczy i szuka zajęcia. U myśliwego zajęciem jest praca na postrzałku; w domu niemyśliwskim tę rolę musi przejąć mantrailing lub tropienie, i to nie jest opcja, tylko warunek wzięcia tej rasy.

Szkolenie: na tropie hanowerczyk uczy się szybko i pracuje z pasją (inteligencja 5/5, trening 4/5); poza tropem jest upartym, powolnym psem gończym, który wykonuje komendę, gdy uzna ją za sensowną. Działa spokojny, konsekwentny trening na nagrodę, bez presji — hanowerczyk jest wrażliwy i krzyk zamyka go na dni. Przywołanie w domu i na łące działa; na tropie zwierzyny nie, więc w lesie pies chodzi na długiej lince, a posokowiec, który podjął trop, idzie po nim kilometrami. Chodzenie na luźnej smyczy przy 40 kg psa z nosem przy ziemi jest trudniejsze niż komendy: rozdzielcie sprzęt — szelki tropiące i otok na pracę, obroża i luźna smycz na spacer — i pies szybko uczy się, kiedy wolno ciągnąć. Do 18. miesiąca ruch bez przeciążeń: żadnych długich tropów, skoków i schodów, bo to rasa ciężka i stawy dojrzewają wolno.

Posokowiec hanowerski ma w naszej bazie zdrowie 5/5 — to rasa użytkowa, selekcjonowana od stuleci pod pracę, o małej populacji prowadzonej starannie przez kluby, i lista jej chorób jest krótka. W ZKwP para hodowlana musi mieć RTG dysplazji bioder (HD); przy 35–40 kg masy to badanie, którego nie wolno zlekceważyć, a warto zażądać także łokci (ED). Zapytajcie o entropium (zawijanie powieki, typowe dla rasy z luźniejszą skórą głowy) i o padaczkę w linii — obie są rzadkie, ale występują.

Problemy nabyte wynikają z użytkowania i budowy. Uszy: długie, wiszące, po pracy w mokrej trawie i zaroślach gromadzą wilgoć i nasiona — zapalenia uszu to najczęstsza wizyta hanowerczyka u lekarza; kontrola i osuszenie po każdym wyjściu w teren, czyszczenie raz w tygodniu. Skręt żołądka: głęboka klatka piersiowa i 40 kg masy to ryzyko realne — dwa posiłki, godzina spokoju po jedzeniu i po pracy, znajomość objawów. Kleszcze i babeszjoza: pies w lesie o każdej porze roku, ochrona przez cały rok. Rany łap po pracy w terenie, kontrola opuszek po każdym tropie. Nadwaga u psa, który nie pracuje, jest częsta i w tej ciężkiej rasie wyraźnie skraca życie stawów. Rutyna: szczepienia (dla psa myśliwskiego leptospiroza w szerokim wariancie), odrobaczanie 4 razy w roku (kontakt z padliną), zęby raz w roku.

Szata hanowerczyka jest krótka, gęsta, twarda, przylegająca — szczotka z twardego włosia lub gumowa raz w tygodniu, w linieniu sezonowym (2/5) dwa razy, kąpiel raz na 2–3 miesiące lub po pracy w błocie (pielęgnacja 1/5). Umaszczenie rude do ciemnoczerwonego, pręgowane lub z maską; brud z twardej sierści odpada po wyschnięciu.

Cała uwaga idzie na to, co wynika z pracy i budowy. Uszy — najważniejsze: po każdym wyjściu w teren sprawdzone i osuszone, raz w tygodniu wyczyszczone preparatem; zapach, ciemna wydzielina lub potrząsanie głową to wizyta u lekarza. Fafle i luźna skóra głowy: przetarcie po jedzeniu i piciu, kontrola fałd, bo hanowerczyk ślini się umiarkowanie, ale ślini. Oczy: przy skłonności do entropium łzawienie i mrużenie to wizyta, nie obserwacja. Łapy: po każdym tropie przegląd opuszek i przestrzeni między palcami, zimą sól z chodników wymyta. Pazury pies pracujący ściera sam; kontrola raz w miesiącu, u psa kanapowego obcinanie co 4 tygodnie. Zęby: gryzaki naturalne i szczotkowanie 2 razy w tygodniu. Kleszcze: obroża lub tabletki przez cały rok, przegląd po każdym wyjściu — posokowiec pracuje tam, gdzie kleszcze są zawsze. Legowisko miękkie i duże: ciężki pies na twardej podłodze robi sobie modzele na łokciach.

Posokowiec hanowerski o wadze 32–38 kg potrzebuje około 1 600–2 000 kcal dziennie, czyli 460–570 g suchej karmy o gęstości 350 kcal/100 g, w dwóch posiłkach; pies pracujący w sezonie — 20–30 % więcej, pies kanapowy poza sezonem — mniej, i to jest najczęstszy błąd: hanowerczyk karmiony przez cały rok jak w sezonie tyje, a każdy kilogram nadwagi u psa 40-kilogramowego obciąża biodra. Ważcie psa co miesiąc, sprawdzajcie żebra dłońmi, korygujcie porcję według pracy, nie według apetytu.

Skład: karma dla ras dużych i psów aktywnych, białko zwierzęce 26–30 %, tłuszcz wyższy w sezonie pracy (18–20 %), niższy poza nim. Szczeniak: karma dla szczeniąt dużych ras, wolny wzrost, żadnego dosypywania wapnia — stawy tej ciężkiej rasy dojrzewają do 18 miesięcy. Posiłek po pracy, nie przed: godzina przerwy po tropie, potem jedzenie, nigdy praca ani intensywna zabawa na pełnym żołądku (skręt żołądka). Woda w terenie zawsze; hanowerczyk pracujący w upale przegrzewa się szybciej niż lżejszy bawarczyk. Suplement na stawy (glukozamina, chondroityna, omega-3) od 5. roku życia u psa pracującego. Kalkulator porcji przeliczy dawkę na wagę i aktywność — dla psa w sezonie wybierzcie aktywność wysoką, poza nim niską.