Pinczer (niemiecki)

Pinczer został wyhodowany, żeby pilnować stajni, tępić szczury i biec obok wozu przez cały dzień. Wszystkie trzy zadania zostawiły ślad. Wobec obcych jest podejrzliwy i będzie ich zgłaszać; wobec gryzoni, kotów sąsiadów i czasem małych psów włącza mu się instynkt łowiecki, którego nie wytresujesz do zera; a jego zapotrzebowanie na ruch przewyższa to, czego oczekuje ktoś, kto patrzy na średniego psa o gładkiej sierści.

W domu jest inny: skupiony na rodzinie, czuły, chętny do leżenia obok, ale nie natrętny. Z dziećmi z własnego domu dogaduje się dobrze, o ile są na tyle duże, by nie traktować psa jak zabawki — pinczer nie ma cierpliwości labradora. Z drugim psem w domu zwykle w porządku, z kotem tylko wtedy, gdy dorastali razem.

Samodzielność tej rasy jest jej cechą, nie wadą. Pinczer podejmuje decyzje sam, sprawdza granice i szybko uczy się, że opiekun nie egzekwuje polecenia. Dla osoby, która chce psa myślącego i mającego zdanie, to fascynujące; dla pierwszego właściciela psa — męczące.

Pinczer uczy się błyskawicznie i równie szybko uczy się luk. Jeśli raz pozwolisz mu wskoczyć na kanapę, będzie na niej zawsze; jeśli raz odpuścisz przywołanie, zapamięta, że wołanie nie jest obowiązkowe. Szkolenie powinno być krótkie, zróżnicowane i oparte na nagrodach — rasa źle znosi przymus i szybko przestaje współpracować z opiekunem, który krzyczy. Szkoła dla szczeniąt od 3. miesiąca i socjalizacja z ludźmi w różnym wieku, psami i hałasem miasta są obowiązkowe, bo pinczer bez niej wyrasta na psa nieufnego wobec wszystkiego.

Dzienna dawka ruchu to 1,5–2 godziny, z czego przynajmniej część powinna być intensywna: bieg przy rowerze, canicross, aport, spacer z węszeniem. Głowa potrzebuje osobnego zajęcia — nosework, obedience, agility, sztuczki. Pinczer, który nie ma co robić, kopie w ogrodzie, szczeka na wszystko, co się rusza za płotem, i rozbiera meble.

Przywołanie ćwicz od pierwszego dnia i w tysiącu miejsc, ale bądź realistą: pinczer, który zobaczył kota, nie usłyszy cię. W mieście i przy lesie długa linka jest bezpieczniejsza niż zaufanie.

Wąska baza genetyczna po odbudowie rasy nie odbiła się na zdrowiu tak mocno, jak można by się spodziewać: pinczer żyje 12–15 lat i jest psem odpornym. Jedna choroba wymaga jednak uwagi — choroba von Willebranda typu I, dziedziczne zaburzenie krzepnięcia, które ujawnia się przedłużonym krwawieniem po zabiegu, przy wymianie zębów lub po skaleczeniu. Test DNA jest prosty, a hodowca powinien pokazać wyniki obojga rodziców; nosiciel może być kojarzony tylko z psem wolnym od mutacji.

Dysplazja stawów biodrowych występuje rzadziej niż u dużych ras, ale rodzice powinni mieć prześwietlenie z oceną A lub B. Oczy: zaćma dziedziczna i zwichnięcie soczewki — badanie okulistyczne rodziców wykonane w ciągu ostatniego roku. Rasa nie ma skłonności do problemów ze skórą ani uszami; gładka, krótka szata utrudnia też kleszczom ukrycie się, co nie zwalnia z ochrony przeciwkleszczowej przez cały sezon.

Wysoki poziom aktywności sprawia, że pinczer nie tyje, jeśli tylko się rusza; przy zbyt małej ilości ruchu problemem staje się nie waga, a zachowanie.

Szata pinczera jest krótka, gęsta, gładka i bez podszerstka — przylega do ciała i lśni, gdy pies jest zdrowy. Pielęgnacja to przeciągnięcie gumową rękawicą raz w tygodniu, a w okresie wiosennego linienia co 2–3 dni. Linieje wyraźnie mniej niż rasy z podszerstkiem, ale krótkie, twarde włosy wbijają się w tkaniny i trudno je odkurzyć. Kąpiel kilka razy w roku lub po wytarzaniu w czymś nieprzyjemnym; częstsze mycie wysusza skórę.

Brak podszerstka oznacza, że pinczer marznie. Na mroźne spacery poniżej −5 °C przyda się kubraczek, a na deszczowe — nie, bo krótka sierść szybko schnie. Latem uważaj na czarne podpalane psy w pełnym słońcu; nagrzewają się szybko.

Uszy w wersji naturalnej (kopiowanie jest w Polsce zakazane) są półstojące lub załamane i wymagają przeglądu raz w tygodniu. Pazury na twardym podłożu zwykle ścierają się same; sprawdzaj co 3–4 tygodnie. Zęby szczotkuj dwa–trzy razy w tygodniu — u rasy o wąskiej kufie kamień odkłada się szybko.

Dorosły pinczer waży 14–25 kg, a przy 1,5–2 godzinach ruchu dziennie ma zapotrzebowanie bliższe psu sportowemu niż kanapowemu. Karma z wysoką zawartością białka zwierzęcego i umiarkowaną tłuszczu, podawana w dwóch posiłkach, jest podstawą; jeden duży posiłek dziennie u głęboko piersiowego psa zwiększa ryzyko skrętu żołądka, a pinczer ma głęboką klatkę. Po intensywnym wysiłku odczekaj godzinę przed karmieniem.

Rasa ma zdrowy apetyt i nie jest wybredna, więc łatwo ją przekarmić przysmakami w treningu — używaj części dziennej porcji jako nagród. Szczeniak rośnie szybko do 6. miesiąca, a kończy wzrost około roku; karma dla szczeniąt ras średnich do 10.–12. miesiąca, potem stopniowe przejście. Prawidłową kondycję poznasz po wyraźnej talii z góry i podciągniętym brzuchu z boku — pinczer ma być suchy jak chart, nie okrągły jak labrador.

Miesięczny koszt utrzymania to 350–600 zł; niska cena pielęgnacji równoważy tu wyższe wydatki na karmę i sport.