Akita

Akita to pies o niezwykle silnej, suwerennej osobowości i arystokratycznej godności. Wobec swojego wybranego przewodnika i najbliższej rodziny wykazuje bezgraniczne, ciche oddanie i lojalność (której symbolem stał się słynny Hachiko). Nie jest jednak psem wylewnym ani natrętnym – swoje uczucia okazuje subtelnie, leżąc w pobliżu człowieka i obserwując otoczenie.

Wobec obcych zachowuje wyniosłą rezerwę i nieufność, bacznie kontrolując każdy ruch gości. Największym wyzwaniem u Akity jest bezkompromisowa nietolerancja wobec innych psów tej samej płci. Akita nie toleruje prowokacji i nie cofa się przed walką, dlatego spacery wymagają pełnej kontroli i odpowiedzialności opiekuna.

Szkolenie Akity to próba charakteru dla opiekuna. Pies ten nie ma w sobie ani krzty ślepego posłuszeństwa – wykonuje komendy tylko wtedy, gdy szanuje swojego przewodnika i widzi sens w zadaniu. Zastosowanie siły fizycznej, krzyku czy presji prowadzi do natychmiastowego zerwania więzi i może wywołać zachowania obronne. Kluczem jest spokój, sprawiedliwość i pozytywne wzmocnienie wysokowartościowymi smakołykami.

Akita potrzebuje umiarkowanego, ale regularnego ruchu (około 1,5–2 godzin dziennie) w postaci spokojnych spacerów eksploracyjnych na smyczy. Nie jest psem stworzonym do psich wybiegów ani zabawy w grupie obcych czworonogów. Znakomicie odnajduje się w roli cichego stróża domu z ogrodem.

Średnia długość życia Akity wynosi 10–13 lat. Najpoważniejszym zagrożeniem zdrowotnym dla rasy są ciężkie choroby o podłożu autoimmunologicznym. Należy do nich zespół naczyniówkowo-skórny (VKH / UDS) – autoagresja niszcząca melanocyty w oczach i skórze, prowadząca do ślepoty i depigmentacji, oraz gruczolistość łojowa (SA - Sebaceous Adenitis), niszcząca gruczoły łojowe skóry i powodująca łysienie.

W rasie bada się również dysplazję stawów biodrowych (HD) i łokciowych (ED), zwichnięcie rzepki (PL) oraz postępujący zanik siatkówki (PRA). Akity wykazują również specyficzną dla ras japońskich mikrocytozę erytrocytów i podwyższony poziom potasu w krwinkach czerwonych, co jest cechą fizjologiczną, a nie patologią.

Szata Akity składa się z twardego, prostego włosa okrywowego oraz niezwykle gęstego, miękkiego podszerstka, który zapewnia doskonałą izolację termiczną. Na co dzień wystarczy wyczesać psa raz w tygodniu metalowym grzebieniem i zgrzebłem.

Dwa razy do roku następuje jednak spektakularna wymiana podszerstka – pies zrzuca futro całymi kępami przez okres 3–4 tygodni. W tym czasie wyczesywanie zgrzebłem (undercoat rake) musi odbywać się codziennie. Akita jest psem niezwykle czystym i bezzapachowym, który sam dba o higienę swojego futra. Kąpiele wykonuje się zaledwie 1–2 razy w roku.

Jako rasa pierwotna Akita wyewoluowała na diecie opartej na rybach morskich, ryżu i wodorostach. Wiele współczesnych Akit ma wrażliwy układ pokarmowy i wykazuje nietolerancję na drób, soję czy kukurydzę, co może objawiać się świądem skóry i problemami żołądkowymi.

Najlepszym wyborem żywieniowym są karmy monobiałkowe oparte na rybach (łosoś, śledź, dorsz) lub dziczyźnie i jagnięcinie. W diecie kluczowa jest suplementacja kwasami Omega-3 (olej z dzikiego łososia) chroniącymi barierę skórną przed chorobami autoimmunologicznymi oraz preparatami z cynkiem i biotyną. Posiłki należy dzielić na 2 porcje dziennie ze względu na ryzyko skrętu żołądka.