Alaskan malamute

Cena szczeniaka rasy <b>Alaskan malamute</b> z legalnej hodowli zrzeszonej w ZKwP (FCI) lub FIFe wynosi średnio od <b>4000 zł</b> do <b>7000 zł</b>. Koszt ten zależy od wybitności skojarzenia, osiągnięć wystawowych rodziców oraz udokumentowanych badań genetycznych (np. w kierunku dysplazji czy chorób serca).

Utrzymanie Alaskan malamute wiąże się ze stałymi kosztami. Sama dieta, oparta na wysokiej jakości karmie lub BARF, to koszt rzędu 480–750 zł miesięcznie. Doliczając wydatki na profilaktykę weterynaryjną (szczepienia, odrobaczanie, ochrona przeciwkleszczowa) oraz akcesoria, realny <b>miesięczny budżet na utrzymanie</b> tej rasy to wydatek rzędu średnio 615 zł miesięcznie (nie licząc kosztów nieprzewidzianego leczenia).

Malamut to pies o silnej, dominującej osobowości i wyraźnym instynkcie stadnym. Kocha ludzi ponad wszystko i nie wykazuje cienia agresji wobec człowieka, dlatego zupełnie nie nadaje się na psa stróżującego. Wobec dzieci jest cierpliwy i opiekuńczy, choć z racji swojej wagi i siły wymaga nadzoru.

Wobec innych psów tej samej płci bywa dominujący i nieustępliwy. Posiada potężny instynkt łowiecki – poluje na małe zwierzęta, gryzonie i koty. Pozostawiony sam w ogrodzie potrafi w kilka minut przekopać trawnik i zrobić głębokie podkopy w poszukiwaniu nornic.

Wychowanie Malamuta wymaga jasnego przywództwa, żelaznej konsekwencji i zaspokojenia potężnego popędu pracy. Jest psem inteligentnym, ale upartym – nie znosi bezsensownego powtarzania komend. Szkolenie musi być oparte na szacunku, nagrodach pokarmowych i jasnych zasadach.

Malamut to pociągowiec siłowy, a nie sprinter – doskonale odnajduje się w sportach siłowych (weight pulling), wyprawach zaprzęgowych z ciężkimi saniami, dogtrekkingu górskim i canicrossie. Wymaga minimum 2 godzin urozmaiconej aktywności dziennie.

Średnia długość życia Malamuta wynosi 10–14 lat. Najgroźniejszą chorobą genetyczną rasy jest polineuropatia alaskan malamute (AMPN) – śmiertelna choroba neurologiczna prowadząca do paraliżu kończyn (obowiązkowy test DNA rodziców N/N całkowicie eliminuje ryzyko).

Ponadto w rasie bada się dysplazję stawów biodrowych (HD) i łokciowych (ED), karłowatość przysadkową (chonsrodysplazję CHD), postępujący zanik siatkówki (PRA) oraz zaćmę. Podobnie jak inne rasy arktyczne, malamuty mogą cierpieć na dermatozę cynkozależną.

Podwójna, gruba szata z twardym włosem okrywowym i wełnistym podszerstkiem wymaga wyczesywania szczotką pudlówką i zgrzebłem raz w tygodniu. W okresie intensywnego linienia (2 razy w roku) konieczne jest codzienne usuwanie obfitego podszerstka zgrzebłem hakowym.

Psa nie wolno golić maszynką. Szata malamuta doskonale chroni go przed zimnem i upałem. Kąpiele wykonuje się rzadko, pamiętając o długim suszeniu gęstego podszerstka mocną suszarką groomerską, aby nie dopuścić do odparzeń skóry.

Dieta malamuta powinna być bogata w białko zwierzęce i tłuszcze (wołowina, jagnięcina, łosoś) z dodatkiem cynku (profilaktyka dermatozy cynkozależnej) oraz chondroprotektorów (glukozamina, chondroityna, MSM) chroniących potężne stawy przed zwyrodnieniami.

Posiłki należy dzielić na 2 porcje dziennie i nie podawać ich bezpośrednio przed ani po ciężkiej pracy pociągowej, aby zapobiec skrętowi żołądka.