Pies faraona (Pharaoh Hound)

Pies faraona łamie regułę psów pierwotnych, które są rezerwowe i niezależne: jest przylepny, wesoły, otwarty i rozmowny — w domu chodzi za ludźmi, wskakuje na kolana mimo 25 kg, śpi pod kołdrą, wita gości z entuzjazmem i rumieni się przy tym (nos i uszy różowieją), co wzorzec zapisuje jako cechę rasy. Wobec obcych jest otwarty po krótkiej obserwacji (4/5), stróżem nie jest — zaszczeka na dzwonek i tyle. Ma poczucie humoru: kradnie rzeczy, żeby zwrócić uwagę, „śpiewa” z radości, wygina się w uśmiechu.

Druga strona jest ta sama co u wszystkich psów myśliwskich Śródziemnomorza: pościg. Kot, królik, wiewiórka, sarna — pies faraona rusza w ułamku sekundy, biegnie z prędkością charta i wraca, gdy zwierzyna zniknie, nie wcześniej. Z kotem z domu może żyć w zgodzie (dorastając razem) i pogonić obcego na dworze (2/5); z małymi zwierzętami nie. Z innymi psami towarzyski (4/5) — rasa pracowała w grupie.

Z dziećmi dobry (4/5): łagodny, zabawowy, cierpliwy, ale wrażliwy na hałas i szorstkość — z dziećmi w wieku szkolnym lepiej niż z maluchami, które go ciągną. Inteligencja 4/5, uczenie 4/5: uczy się chętnie, jest bardziej skłonny do współpracy niż podenco czy cirneco. Dla początkującego 3/5: łatwiejszy niż inne psy pierwotne dzięki charakterowi, trudniejszy niż retriever przez pościg, zimno i to, że szczenię trzeba sprowadzić z zagranicy.

Pies faraona uczy się chętnie i szybko, metodami pozytywnymi — jedzenie (jest łakomy), zabawa, pochwała — w krótkich sesjach; podstawy wchodzą w tygodnie, agility, obedience, rally-o i nosework są w zasięgu, a lure coursing to jego praca w bezpiecznej formie. Wrażliwość jest wysoka: krzyk, szarpnięcie i przymus dają psa, który się zamyka, a zaufanie odbudowuje się tygodniami. Nauka czystości bywa wolniejsza — rasa nie znosi deszczu i zimna i w listopadzie odmawia wyjścia.

Luka to przywołanie w pościgu. Ćwiczy się je latami, na długiej lince, z najlepszymi nagrodami, i przyjmuje, że działa, dopóki nie pojawi się kot. Poza ogrodzonym terenem: smycz na szelkach (obroża zsuwa się z wąskiej głowy); ogrodzenie ogrodu 1,8 m — pies faraona skacze niżej niż podenco, ale wciąż wysoko. Socjalizacja: prosta dzięki towarzyskiemu charakterowi, z naciskiem na spokój wobec małych psów i kotów na ulicy (żeby nie były traktowane jak zwierzyna) i na obcych w domu.

Trening samotności: ważny — pies przylepny zostawiony bez przygotowania „śpiewa”, co słychać w bloku. Ruch: 1,5–2 godziny dziennie (5/5), w tym sprint w bezpiecznym miejscu — ogrodzony wybieg, lure coursing, bieganie przy rowerze po zakończeniu wzrostu; sam spacer na smyczy nie wystarcza. W mieszkaniu 4/5: w domu cichy, czysty, śpi dużo i nie pachnie — o ile ma codziennie gdzie biegać i ciepło zimą.

Pies faraona jest jedną z najzdrowszych ras (5/5, 12–15 lat): przez wieki selekcjonowany na wynik polowania, bez skrajności budowy i bez hodowli na wygląd, a maltańska populacja pracująca pozostaje rezerwuarem genów. Punkty kontroli: zwichnięcie rzepki (badanie rodziców), alergie skórne (świąd, pokrzywka — cienka skóra reaguje na wszystko, w tym na ukąszenia owadów), niedoczynność tarczycy w starszym wieku, epilepsja sporadycznie, dysplazja bioder rzadko. Reszta to urazy pościgu: rany, złamania, skręcenia, kolizje — i to jest realne ryzyko rasy, nie genetyka.

Dwie rzeczy dla weterynarza: wrażliwość na narkozę (mało tłuszczu, metabolizm jak u chartów — protokół anestezjologiczny dla chartów, nie barbiturany) i wrażliwość na zimno (cienka skóra, brak podszerstka i tłuszczu — kubraczek poniżej 10 °C, kombinezon w mróz, ogrzewane legowisko). Cienka skóra rwie się łatwo na gałęziach i drucie — rany szyte częściej niż u innych ras. Latem jasny nos i wnętrze uszu palą się — krem z filtrem.

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, ochrona przeciwkleszczowa (kleszcz w krótkiej szacie widoczny), opuszki i skóra po każdym biegu, coroczne badanie krwi po 8. roku z tarczycą. Kastracja po zakończeniu wzrostu (15–18 miesięcy). Szczenię sprowadzane z zagranicy (Malta, Skandynawia, Wielka Brytania, USA): sprawdzić badania rzepek i tarczycy rodziców oraz warunki hodowli — w Polsce rasa jest bardzo nieliczna.

Szata psa faraona jest krótka, błyszcząca, bez podszerstka — pielęgnacja to gumowa rękawica raz w tygodniu, w linieniu (2/5, umiarkowane, krótkie rude włoski) dwa razy; kąpiel rzadko, co 2–3 miesiące lub po tarzaniu, łagodnym szamponem — cienka skóra wysycha i reaguje na kosmetyki. Pies nie pachnie, jest czysty z natury i myje się jak kot. To najprostsza szata w tym zestawieniu.

Czego nie ma szata: izolacji. Pies faraona marznie poniżej 10 °C — drży, kuli się, odmawia spaceru — i wymaga kubraczka jesienią, kombinezonu zimą, ogrzewanego legowiska lub koca w chłodnym mieszkaniu; opiekunowie mówią, że pies w grudniu śpi pod kołdrą i nie ma w tym przesady. Latem: jasny nos, obwódki oczu i wnętrze wielkich uszu palą się — krem z filtrem w słoneczne dni, cień w południe; pies uwielbia wygrzewać się w słońcu i sam nie zejdzie.

Skóra: przegląd po każdym biegu w terenie na rany, zadrapania i kleszcze — cienka skóra rwie się i widać na niej wszystko. Uszy wielkie, stojące, cienkie: przegląd co tydzień, latem końcówki (muchy, oparzenia), zimą odmrożenia. Opuszki: po żwirze i kamieniach przegląd, balsam zimą i na sól. Pazury: aktywny pies ściera sam, kanapowy co 3–4 tygodnie. Zęby: gryzaki, szczotkowanie. Szelki miękkie, szerokie — obroża zsuwa się z wąskiej głowy, a cienkie taśmy ocierają skórę.

Dorosły pies faraona 18–27 kg przy 1,5–2 godzinach ruchu zjada 280–400 g dobrej karmy suchej dziennie (1100–1600 kcal) w dwóch posiłkach; pies na lure coursingu więcej, zimą o 10–20 % więcej (brak tłuszczu i podszerstka to koszt termoregulacji). Rasa jest szczupła z natury — wzorzec chce widocznej talii i zarysu ostatnich żeber — i to nie jest chudość; wystające biodra i kręgosłup to za mało. Ale też łakoma i skłonna do kradzieży z blatu, na który sięga bez wysiłku.

Skręt żołądka u głębokiej klatki: dwa posiłki, godzina spokoju przed i po biegu, bez łykania hektolitrów po sprincie. Szczenię: karma dla ras średnich do 15 miesięcy, trzy posiłki do 6. miesiąca, wzrost powolny — szczeniak psa faraona jest chudy i długonogi, i nie należy go „dokarmiać do pełni”.

Skóra: alergie pokarmowe u tej rasy dają pokrzywkę, świąd i zaczerwienienie widoczne od razu na cienkiej skórze — dieta eliminacyjna na jedno białko przez 8 tygodni przy pierwszych objawach; kwasy omega-3 (olej z ryb) wspierają skórę i szatę, przy suchej, łuszczącej się skórze zimą to pierwszy krok. Zmiany karmy stopniowo, przez tydzień. Smakołyki na treningu wliczone w dawkę. Woda dostępna zawsze, po biegu w małych porcjach.