Maltańczyk

Maltańczyk to uosobienie radości, słodyczy i bezwarunkowej miłości do opiekuna. Jest psem niezwykle wesołym, towarzyskim i pełnym wigoru, który uwielbia być w centrum uwagi. W stosunku do domowników i dzieci zachowuje się niezwykle delikatnie i przyjaźnie, nie wykazując żadnych skłonności do agresji. Wobec obcych jest zazwyczaj otwarty, choć potrafi zaalarmować cichym szczeknięciem o dzwonku do drzwi.

Maltańczyki są psami bardzo wrażliwymi emocjonalnie, które źle znoszą podniesiony ton głosu, kłótnie w domu czy wielogodzinną samotność. Pozostawione same sobie na długie godziny mogą rozwinąć lęk separacyjny, objawiający się wyciem, załatwianiem się w domu lub niszczeniem przedmiotów. W relacjach z innymi zwierzętami są bezkonfliktowe i chętnie zaprzyjaźniają się z kotami oraz łagodnymi psami.

Szkolenie maltańczyka powinno opierać się na łagodności, pozytywnych wzmocnieniach i nagradzaniu pożądanych zachowań smaczkami. Pies ten jest bystry i szybko pojmuje zasady panujące w domu, w tym naukę czystości (która u ras miniaturowych wymaga regularnego wyprowadzania po każdym śnie i posiłku). Zbyt surowe traktowanie może sprawić, że stanie się lękliwy.

Choć maltańczyk jest psem salonowym, potrzebuje codziennej dawki ruchu na świeżym powietrzu (min. 1–1,5 godziny spacerów dziennie). Uwielbia węszyć w trawie, biegać za piłeczką i bawić się w zabawy edukacyjne (maty węchowe, konga). Nie należy zamykać go w czterech ścianach ani nosić wyłącznie na rękach – pies potrzebuje eksploracji podłoża dla prawidłowego rozwoju psychicznego.

Maltańczyki to psy stosunkowo zdrowe i długowieczne, osiągające wiek 12–15 lat. Głównym problemem ortopedycznym rasy jest wrodzone lub nabyte zwichnięcie rzepki (patellar luxation), które w zaawansowanym stadium wymaga korekty chirurgicznej. Warto dbać o prawidłową masę ciała i unikać skakania z wysokich mebli na śliskie podłogi.

Najbardziej powszechną dolegliwością estetyczno-zdrowotną są rdzawe zacieki pod oczami i wokół pyszczka. Wynikają one z obecności porfiryn w łzach i ślinie oraz niedrożności kanalików nosowo-łzowych, alergii pokarmowych lub ząbkowania. Ponadto maltańczyki mają tendencję do szybkiego odkładania kamienia nazębnego i chorób przyzębia, co wymaga regularnego mycia zębów pastą enzymatyczną.

Szata maltańczyka to gęsty, długi, jedwabisty włos bez podszerstka, który nie linieje, ale wymaga codziennej, skrupulatnej pielęgnacji. Psa należy czesać metalowym grzebieniem i szczotką z gładkimi pinami, aby zapobiec powstawaniu filcu, szczególnie pod pachami i za uszami. U psów domowych najwygodniejszym rozwiązaniem jest strzyżenie w stylu „puppy cut” w salonie groomerskim co 6–8 tygodni.

Kąpiele wykonuje się co 2–3 tygodnie przy użyciu profesjonalnych szamponów i odżywek do białej szaty, które nawilżają włos i zapobiegają żółknięciu. Kluczowa jest codzienna higiena okolic oczu – przemywanie specjalnymi płynmi do higieny powiek oraz delikatne osuszanie włosa pod oczami, co zapobiega namnażaniu się drożdżaków i bakterii.

Dieta maltańczyka ma bezpośredni wpływ na stan jego skóry, przewodu pokarmowego oraz intensywność zacieków pod oczami. Wiele maltańczyków cierpi na alergie lub nietolerancje pokarmowe (szczególnie na białko drobiowe i zboża), które nasilają łzawienie oczu. Wskazana jest wysokiej jakości karma monobiałkowa oparta na jagnięcinie, łososiu, króliku lub białku owadzim.

Pies powinien pić wyłącznie przefiltrowaną lub źródlaną wodę (woda z kranu bogata w żelazo sprzyja rdzawym przebarwieniom wokół pyska). W diecie warto wdrożyć stałą suplementację kwasami Omega-3 (olej z łososia, kryl) wzmacniającymi barierę skórną oraz preparatami z cynkiem i biotyną. Posiłki należy dzielić na 2–3 porcje dziennie, pilnując kaloryczności przysmaków treningowych.