Samojed

Samojed to pies o niezwykle przyjacielskim, ufnym i radosnym usposobieniu. Przez stulecia żył wewnątrz czumów (namiotów) syberyjskich koczowników, śpiąc z dziećmi i ogrzewając je własnym ciałem, co ukształtowało w nim bezgraniczną łagodność wobec ludzi. Zupełnie nie nadaje się na psa stróżującego – każdego obcego przywita entuzjastycznym merdaniem ogona i uśmiechem.

Samojedy są psami silnie stadnymi i gadatliwymi – komunikują się melodyjnym szczekaniem, jodłowaniem i pomrukiwaniem. Pozostawione same sobie na długie godziny cierpią na lęk separacyjny, co skutkuje głośnym szczekaniem i przekopywaniem ogrodu. Świetnie dogadują się z innymi psami, choć ich instynkt łowiecki może skłaniać je do pogoni za mniejszymi zwierzętami.

Wychowanie Samojeda wymaga cierpliwości, konsekwencji i dużej dawki pozytywnych emocji. Pies ten jest inteligentny, ale bywa niezależny i szybko nudzi się monotonnym powtarzaniem komend. Szkolenie musi być urozmaicone, oparte na smaczkach i pochwałach słownych. Surowe traktowanie sprawia, że pies traci zaufanie i staje się uparty.

Samojed to pies pracujący, który potrzebuje minimum 2 godzin ruchu dziennie. Doskonale odnajduje się w sportach zaprzęgowych (sleddog, bikejoring, canicross), dogtrekkingu górskim oraz agility. W lecie wymaga ochrony przed przegrzaniem i ograniczenia aktywności do chłodniejszych pór dnia.

Samojed to rasa generalnie zdrowa i odporna, dożywająca 12–15 lat. Najpoważniejszym zagrożeniem genetycznym jest dziedziczna nefropatia samojedów (X-linked hereditary nephritis) – sprzężona z płcią wada nerek prowadząca do przedwczesnej niewydolności nerek u młodych samców (testy DNA eliminują nosicielki).

W rasie bada się również dysplazję stawów biodrowych (HD) i łokciowych (ED), postępujący zanik siatkówki (PRA), zaćmę (kataraktę) oraz jaskrę. Zdarza się również cukrzyca i niedoczynność tarczycy. Przed zakupem szczeniaka należy zweryfikować certyfikaty badań okulistycznych ECVO rodziców.

Szata Samojeda to cud natury – składa się z twardego, srebrzyście lśniącego włosa okrywowego i gęstego, wełnistego podszerstka. Co ciekawe, futro Samojeda posiada właściwości samoczyszczące – zaschnięte błoto po wyschnięciu samo odpada po lekkim przeczesaniu szczotką. Psa czesze się 1–2 razy w tygodniu metalowym grzebieniem i szczotką pudlówką.

W okresie linienia (dwa razy do roku) Samojed gubi gigantyczne ilości podszerstka, co wymaga codziennego wyczesywania zgrzebłem. Psa nie należy golić maszynką, gdyż pozbawia go to naturalnej termoregulacji przed upałem i słońcem. Kąpiele wykonuje się sporadycznie.

Dieta Samojeda powinna opierać się na wysokiej jakości karmie bogatej w białko zwierzęce (ryby morskie, jagnięcina, drób) z odpowiednią ilością zdrowych tłuszczów. Wiele Samojedów doskonale przyswaja dietę z przewagą ryb, co nawiązuje do ich pierwotnego żywienia na Syberii.

Aby śnieżnobiała szata nie ulegała rdzawym przebarwieniom, należy unikać karm z nadmiarem miedzi, beta-karotenu i sztucznych barwników. W diecie warto stosować suplementację kwasami Omega-3 (olej z łososia) oraz cynkiem. Zimą u Samojedów często występuje tzw. zimowy nos (snow nose) – czasowa utrata czarnego pigmentu na trufli nosowej, która samoistnie mija wiosną.