Szpic wilczy (Keeshond)

Keeshond jest wśród szpiców wyjątkiem: nie ma nieufności wobec obcych, którą mają jego niemieccy krewni, ani chłodu szpiców azjatyckich. Wobec rodziny jest przylepny, wesoły, „na wszystkich” — chodzi za każdym domownikiem, uczestniczy w każdej czynności, kładzie się w przejściu, żeby nikogo nie przegapić; wobec obcych otwarty po krótkim meldunku szczekaniem (3/5) — pies barki pilnował głosem, nie zębami, i tak zostało. Ma charakterystyczny wyraz pyska z uniesionymi kącikami warg, który opiekunowie nazywają uśmiechem, i używa go często.

Z dziećmi znakomity (5/5): cierpliwy, zabawowy, solidny (15–22 kg), bez porywczości; holenderskie rodziny na barkach trzymały go między dziećmi a wodą. Z innymi psami towarzyski (5/5), rzadko konfliktowy; z kotem zgodny — instynkt łowiecki szczątkowy, pies barki nie miał za czym biegać. Drugi pies w domu to dla keeshonda towarzystwo, którego potrzebuje w nieobecności ludzi.

Inteligentny (5/5), uczy się chętnie (4/5), ma poczucie humoru i skłonność do „występów”; wrażliwy — krzyk go łamie. Jedna cecha wspólna z eurasierem: keeshond potrzebuje ludzi i nie nadaje się do kojca ani do długiej samotności, którą kwituje szczekaniem i niszczeniem. Dla początkującego 4/5: łatwy, przyjazny, zdrowy — trudności to linienie, szczekanie i testy, o które trzeba zapytać hodowcę.

Keeshond uczy się szybko i chętnie, dla pochwały i jedzenia, w krótkich sesjach metodami pozytywnymi; podstawy wchodzą w tygodnie, a rasa dobrze radzi sobie w agility, obedience, rally-o, dogdancing i nosework — w Holandii i USA to popularny pies sportów amatorskich. Przywołanie jest łatwe: nic nie ciągnie go dalej niż przewodnik. Nauka czystości szybka.

Dwa tematy wymagają pracy. Szczekanie: trening ciszy od pierwszego tygodnia — komenda po jednym-dwóch szczeknięciach, nagroda za milczenie, żadnej uwagi za jazgot; keeshond bez tego treningu melduje w bloku wszystko, z treningiem — melduje raz. Samotność: stopniowo, od minut do 3–4 godzin, z zajęciem i najlepiej z drugim psem; pies, który był z ludźmi cały dzień i nagle zostaje na osiem godzin, szczeka i niszczy, a kojec na zewnątrz jest dla tej rasy karą, nie rozwiązaniem.

Socjalizacja prosta — pies lubi wszystkich; warto uczyć spokoju przy witaniu, bo keeshond skacze z radości. Ruch: 1–1,5 godziny dziennie (3/5) w spacerach, zabawie i wędrówkach; rasa dobrze znosi zimno i wodę (pies barki), źle upał — podszerstek. W mieszkaniu 4/5: przy treningu ciszy i chłodnym mieszkaniu latem sprawdza się dobrze; dom z ogrodem, w którym pies pilnuje płotu głosem, jest jego naturalnym miejscem, z zastrzeżeniem, że sąsiedzi słyszą.

Keeshond jest rasą ogólnie zdrową (5/5, 12–15 lat), ale ma kilka chorób dziedzicznych, które hodowla kontroluje — i to odróżnia hodowlę od rozmnażania. Pierwotna nadczynność przytarczyc (PHPT): guz przytarczyc podnosi wapń we krwi, pies pije i sika dużo, ma kamienie nerkowe i osłabienie, zwykle po 7. roku; rasa ma mutację z testem DNA (dziedziczenie dominujące — jedna kopia wystarcza do choroby), hodowca powinien mieć wyniki obojga rodziców, a szczenię po rodzicu z mutacją to 50 % ryzyka. Epilepsja idiopatyczna: występuje w rasie wyraźnie częściej niż średnio, bez testu — pytać o linię. Cukrzyca: keeshond ma podwyższone ryzyko, zwykle po 6. roku — profilaktyką jest szczupła sylwetka.

Do tego: dysplazja stawów biodrowych (rodzice z wynikiem), zwichnięcie rzepki (badane), wrodzone wady serca (tetralogia Fallota i ubytki przegród — częstsze niż u innych ras; osłuchanie szczenięcia przed zakupem), niedoczynność tarczycy, alopecja X (wypadanie sierści na tułowiu bez świądu — typowe dla szpiców, wyzwalane m.in. goleniem i kastracją), zaćma.

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, ochrona przeciwkleszczowa (kleszcz w podszerstku niewidoczny), uszy stojące — przegląd co tydzień, zęby szczotkowane, waga co miesiąc (cukrzyca, biodra), badanie krwi z wapniem, glukozą i tarczycą co roku po 6. roku. Kastracja: decyzja z weterynarzem, nie rutyna — alopecja X.

Szata keeshonda jest podwójna — długa, prosta, odstająca okrywa w kolorze srebrzystoszarym z czarnymi końcówkami i gęsty, jasny, watowaty podszerstek — z bujną kryzą na szyi, spodniami, piórami i ogonem na grzbiecie; ciemne okulary wokół oczu i jaśniejsze „skarpetki” dopełniają wzorzec. Linieje wyraźnie (4/5): dwa wysypy podszerstka wiosną i jesienią po 3–4 tygodnie, kiedy pies zostawia kłęby; poza tym umiarkowanie. Szata jest czysta z natury — brud wykrusza się, pies nie pachnie.

Czesanie poza linieniem: szczotka z metalowymi szpilkami i grabie do podszerstka raz-dwa razy w tygodniu, warstwami do skóry, z uwagą na kryzę, za uszami, pod pachami i spodnie — czesanie po wierzchu daje filc przy skórze; w linieniu codziennie po 20 minut. Nie strzyc, nie golić — golony keeshond traci ochronę przed zimnem i słońcem, szata odrasta nierówno, a golenie jest jednym z wyzwalaczy alopecji X, na którą rasa jest podatna. Kąpiel co 2–3 miesiące, szampon do podwójnej szaty, suszenie suszarką z czesaniem.

Oczy: wydzielina przetarta, okulary sprawdzone na zacieki. Uszy stojące — przegląd co tydzień, rzadko problem. Zęby: szczotkowanie 2–3 razy w tygodniu, gryzaki. Pazury co 3–4 tygodnie, włos między opuszkami przycięty (błoto, śnieg w kulach). Latem: cień i woda, nigdy golenie „dla ochłody” — podszerstek izoluje w obie strony, gdy jest rozczesany.

Dorosły keeshond 15–22 kg przy 1–1,5 godzinie ruchu zjada 230–320 g dobrej karmy suchej dziennie (900–1300 kcal) w dwóch posiłkach; pies sportowy więcej, kanapowy po kastracji mniej. Rasa tyje łatwo, a gęsta szata maskuje nadwagę całkowicie — żebra pod dłonią przez podszerstek, waga co miesiąc; u rasy z podwyższonym ryzykiem cukrzycy szczupła sylwetka jest najskuteczniejszą profilaktyką, jaką opiekun ma w ręku.

Szczenię: karma dla ras średnich do 12–15 miesięcy, trzy posiłki do 6. miesiąca, wzrost powolny — biodra. Zmiany karmy stopniowo, przez tydzień. Smakołyki na treningu wliczone w dawkę — przy 18 kg cztery plasterki kiełbasy to 10 % dziennej energii. Keeshond je chętnie i bez wybredności, co jest zaletą do treningu i wadą do wagi.

Cukrzyca u psa ze zdiagnozowaną chorobą: dieta o stałym składzie, z błonnikiem i węglowodanami złożonymi, o stałych porach razem z insuliną, ustalona z weterynarzem. PHPT: dieta nie leczy (potrzebna operacja przytarczyc), ale przy kamieniach nerkowych weterynarz może zalecić karmę urologiczną. Skóra i szata: kwasy omega-3 (olej z ryb) wspierają podszerstek i skórę, przy alopecji X są uzupełnieniem, nie leczeniem. Woda dostępna zawsze — pies z PHPT lub cukrzycą pije dużo i ograniczanie wody jest błędem.