Eurasier

Eurasier jest tym, do czego go zaprojektowano: psem rodziny. Wobec swoich ludzi jest spokojny, czuły, obecny — leży w pokoju, w którym są, chodzi z pomieszczenia do pomieszczenia, kładzie głowę na kolanach, nie narzuca się i nie znosi wykluczenia; wobec obcych zachowuje rezerwę z chow chow, ale bez jego chłodu: gość jest obserwowany, nie oszczekiwany (1/5), i akceptowany, gdy rodzina go akceptuje. Stróżem nie jest — wzorzec wprost wyklucza agresję i lękliwość, a klub odrzuca z hodowli psy, które je pokazują.

Z dziećmi jest wyjątkowy (5/5): cierpliwy, łagodny, uważny, na tyle solidny (20–30 kg), by znieść zabawę, i na tyle spokojny, by jej nie eskalować; klub niemiecki polecał go od początku rodzinom z dziećmi. Z innymi psami zgodny (4/5), rzadko konfliktowy; z kotem w domu — bez problemu, bo instynkt łowiecki został z rasy wyhodowany i eurasier nie goni ani kota, ani sarny.

Inteligentny (5/5), uczy się dobrze (4/5), ale bez zapału pracy: wykona komendę dla przewodnika, nie dla samej komendy, i nie potrzebuje zadań, żeby być spokojnym. Wrażliwy — krzyk i przymus zamykają go na dni. Jedna cecha jest nienegocjowalna: eurasier w kojcu, na zewnątrz lub sam przez cały dzień choruje — psychicznie i fizycznie; to pies do domu z ludźmi. Dla początkującego 4/5: łatwy charakter, zdrowa rasa, spokój — trudność to czekanie na szczenię i uczciwa ocena, czy ktoś jest w domu.

Eurasier uczy się dobrze, gdy trening jest spokojny, krótki i pozytywny — jedzenie, pochwała, kontakt; nie uczy się wcale, gdy jest przymus, krzyk lub szarpanie, bo pies zamyka się i przestaje współpracować na dni. Podstawy wchodzą w tygodnie; obedience, rally-o, nosework i dogtrekking są w zasięgu, ale rasa nie potrzebuje sportu, żeby być zrównoważona, i nie należy go jej narzucać. Przywołanie jest łatwe — nic nie konkuruje z rodziną, a zwierzyna nie interesuje.

Socjalizacja: rezerwa wobec obcych ma pozostać rezerwą — spokojne spotkania z ludźmi, dziećmi, psami od 8. tygodnia, bez wymuszania kontaktu, z prawem psa do odejścia; eurasier nie musi lubić obcych, ma być obojętny. Trening samotności: stopniowy, od minut do 3–4 godzin, i uczciwość wobec siebie — pies, który zostaje sam na osiem godzin dziennie, nie powinien być eurasierem, i kluby o to pytają przed sprzedażą szczenięcia.

Ruch: 1–1,5 godziny dziennie (3/5) w spacerach i wędrówkach z rodziną — eurasier lubi chodzić, nie biegać, dobrze znosi zimno i gorzej upał (podszerstek). W mieszkaniu 4/5: cichy, spokojny, czysty, bez potrzeby biegania — jedna z lepszych średnich ras do bloku, o ile mieszkanie jest chłodne latem, a pies nie jest w nim sam.

Eurasier jest rasą zdrową (5/5, 12–14 lat) dzięki hodowli, która od pierwszego miotu była kontrolowana: klub niemiecki (EKW) i kluby w innych krajach wymagają do rozrodu badania bioder, rzepek, oczu, tarczycy i oceny charakteru, a kojarzenia planuje komisja — dlatego szczenię czeka się miesiącami i dlatego rasa nie ma wielu chorób. Ma jedną, o którą trzeba pytać: niedoczynność tarczycy występuje u eurasiera częściej niż u większości ras, zwykle po 3. roku — pies apatyczny, tyjący, tracący sierść na tułowiu, z nawracającymi zapaleniami skóry i uszu; rozpoznanie z krwi (T4, TSH), leczenie tabletką do końca życia, z dobrym efektem. Badanie hormonów co roku od 3. roku ma w tej rasie sens.

Po chow chow: dysplazja stawów biodrowych (rodzice z wynikiem — klub wymaga), zwichnięcie rzepki (badane), entropion i dystychiaza (dodatkowe rzęsy drażniące rogówkę — badanie oczu), rzadziej ektropion. Specyficzna dla rasy jest wada móżdżku typu Dandy-Walkera (DWLM): szczenię z dwiema kopiami mutacji ma zaburzenia równowagi i koordynacji od pierwszych tygodni; test DNA istnieje i klubowa hodowla go stosuje. Do tego alopecja X (jak u szpiców) i sporadycznie nietolerancje pokarmowe.

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, ochrona przeciwkleszczowa (kleszcz w podszerstku niewidoczny), oczy co kilka dni, uszy co tydzień, waga co miesiąc (nadwaga to biodra i tarczyca), badanie krwi z T4 i TSH co roku od 3. roku. Kastracja: u eurasiera decyzja z weterynarzem — łączy się z alopecją X i wpływa na tarczycę; klub nie zaleca rutynowej.

Szata eurasiera jest średniej długości, gęsta, z obfitym, miękkim podszerstkiem — krótsza na pysku i przodzie łap, dłuższa na szyi, ogonie i spodniach, we wszystkich kolorach od płowego przez rudy i wilczasty po czarny. Linieje wyraźnie (4/5): dwa wysypy podszerstka w roku, wiosną i jesienią, po 3–4 tygodnie, kiedy pies zostawia po sobie kłęby; poza tym umiarkowanie. Czesanie poza linieniem: szczotka z metalowymi szpilkami i grabie do podszerstka raz w tygodniu, warstwami do skóry, z uwagą na spodnie, za uszami i kryzę; w linieniu codziennie po 15–20 minut.

Nie strzyc, nie golić — podwójna szata chroni przed zimnem i słońcem, golona odrasta nierówno, a golenie jest jednym z wyzwalaczy alopecji X. Kąpiel rzadko, co 2–3 miesiące — pies nie pachnie i czyści się sam; szampon do podwójnej szaty, dokładne spłukanie, suszenie suszarką z czesaniem, bo podszerstek nie schnie sam.

Oczy: przegląd co kilka dni (dystychiaza — łzawienie, mrużenie), wydzielina przetarta. Uszy stojące — rzadko problem, przegląd co tydzień. Zęby: szczotkowanie 2–3 razy w tygodniu, gryzaki. Pazury co 3–4 tygodnie. Włos między opuszkami przycięty. Pies wrażliwy na dotyk obcych — pielęgnacja od szczenięcia jako coś przyjemnego, w domu, nie u groomera.

Dorosły eurasier 18–32 kg przy 1–1,5 godzinie spokojnego ruchu zjada 260–400 g dobrej karmy suchej dziennie (1000–1600 kcal) w dwóch posiłkach — mniej, niż sugeruje rozmiar, bo rasa jest spokojna i tyje łatwo, a gęsta szata maskuje nadwagę całkowicie. Żebra pod dłonią przez podszerstek, waga co miesiąc; pies, który tyje mimo tej samej dawki, idzie na badanie tarczycy, nie na dietę.

Skręt żołądka u głębokiej klatki: dwa posiłki, spokój po jedzeniu. Szczenię: karma dla ras średnich/dużych do 15 miesięcy, trzy posiłki do 6. miesiąca, wzrost powolny, bez pulchności — biodra. Zmiany karmy stopniowo, przez tydzień; część eurasierów ma wrażliwy żołądek i nietolerancje pokarmowe (biegunki, świąd) — dieta eliminacyjna na jedno białko przez 8 tygodni przy pierwszych objawach.

Tarczyca: dieta nie leczy niedoczynności, ale u psa na tabletce warto podawać je o stałej porze i nie zmieniać karmy bez powodu (soja i niektóre składniki wpływają na wchłanianie); kwasy omega-3 (olej z ryb) wspierają skórę i szatę, które przy tarczycy cierpią pierwsze. Eurasier bywa wybredny i lubi jeść w spokoju, bez obcych — miska w cichym miejscu, posiłek po 15 minut zabrany. Smakołyki wliczone w dawkę.