Cocker spaniel amerykański

Cocker amerykański zachował z pracującego przodka nos, zamiłowanie do aportu i wesołość, a stracił większość energii — to pies, który po godzinnym spacerze z aportem jest w domu spokojny i przylepny. Wobec rodziny jest czuły do granic natręctwa: chce być na kolanach, w łóżku, pod nogami. Wobec obcych przyjazny po chwili obserwacji, stróżem nie jest; zgłosi gościa i przywita go. Z dziećmi łagodny i chętny do zabawy — rozmiar pasuje nawet do przedszkolaków, choć dziecko musi rozumieć, że długie uszy i szata nie są do ciągnięcia.

Z innymi psami towarzyski, z kotem w domu w porządku. Szczeka umiarkowanie (3/5), głównie z ekscytacji. Samotność znosi źle — cocker w pustym domu przez cały dzień skomle, niszczy i bywa nieczysty; to rasa dla osób, które są w domu.

Wrażliwość: cocker amerykański źle reaguje na krzyk i surowe traktowanie, a przy złej socjalizacji bywa lękliwy i warczący z lęku — to, co przez lata psuło rasie opinię, było w większości efektem masowej hodowli w czasach jej popularności. Szczeniak z odpowiedzialnej hodowli jest łagodny i stabilny. Rasa ma 3/5 dla początkujących: charakter jest łatwy, pielęgnacja i zdrowie — nie.

Cocker uczy się chętnie i szybko — aport, sztuczki, nosework, rally-o: to wciąż spaniel z nosem i motywacją do pracy, tylko w mniejszej dawce. Trening pozytywny, krótki, w formie zabawy; presja i krzyk dają psa lękliwego, a lękliwy cocker warczy i gryzie z lęku. Socjalizacja w pierwszym roku (ludzie, dzieci, psy, miasto) jest u tej rasy szczególnie ważna — stabilność charakteru zależy od niej bardziej niż u innych spanieli.

Naukę czystości i zostawania samemu wprowadź od pierwszego tygodnia: cocker jest wrażliwy i lęk separacyjny objawia się u niego także moczeniem w domu. Ruch: godzina dziennie w dwóch spacerach, z aportem i węszeniem; cocker lubi wodę, ale pełna szata po jeziorze to godzina suszenia i rozczesywania — wielu opiekunów strzyże psa krócej właśnie dlatego.

Mieszkanie: dobre (3/5) — rozmiar i umiarkowana energia pasują, pod warunkiem codziennego spaceru i obecności ludzi. Przyzwyczajanie do groomera, suszarki, czyszczenia uszu i przemywania oczu od szczeniaka jest u tej rasy ważniejsze niż nauka „siad”: będzie to robić przez całe życie.

Cocker amerykański żyje 13–14 lat, ale zdrowie ma na naszej skali 3/5 — z powodu oczu i uszu głównie. Oczy: prcd-PRA (postępujący zanik siatkówki, test DNA — rodzice przebadani), zaćma dziedziczna (badanie okulistyczne rodziców), jaskra pierwotna (bolesna, prowadząca do ślepoty — mierz ciśnienie w oku raz w roku po 5. roku życia), suche oko (KCS — niedobór łez, wymaga codziennych kropli do końca życia), entropium/ektropium przy ciężkich powiekach. Okulista raz w roku po 5. roku życia jest u tej rasy standardem, nie fanaberią.

Uszy: długie, ciężkie, gęsto owłosione — zapalenia ucha zewnętrznego są codziennością bez cotygodniowej pielęgnacji, a przewlekłe zapalenia u cockera kończą się zwężeniem kanału i operacją. Krew: niedokrwistość autoimmunologiczna (IMHA) i małopłytkowość (ITP) występują u cockerów częściej niż u większości ras — nagła apatia, blade dziąsła, ciemny mocz to stan nagły.

Stawy: dysplazja bioder (prześwietlenia rodziców), zwichnięcie rzepki. Niedoczynność tarczycy, alergie skórne, łojotok — częste. Kardiomiopatia rozstrzeniowa sporadycznie — osłuchanie co wizytę. Hodowla z badaniami rodziców to u tej rasy różnica między psem zdrowym a pacjentem.

Szata cockera amerykańskiego jest jedwabista, prosta lub lekko falista, krótka na głowie i grzbiecie, a na uszach, klatce, brzuchu i nogach tworzy „spódnicę”, która w pełnej wersji wystawowej sięga ziemi. W tej wersji wymaga codziennego szczotkowania i rozczesywania grzebieniem, bo kołtuny powstają w jeden dzień, oraz groomera co 4–6 tygodni. Większość opiekunów psów domowych wybiera strzyżenie w „fryzurę cockera” — krótko na ciele, dłużej na uszach i nogach — które ogranicza pielęgnację do szczotkowania dwa–trzy razy w tygodniu i groomera co 6–8 tygodni. To i tak najwięcej wśród spanieli; budżet na groomera (150–250 zł co 6–8 tygodni) jest stałą pozycją.

Uszy: przegląd i czyszczenie raz w tygodniu, suszenie po każdej wodzie, przycięcie włosów z wewnętrznej strony małżowiny i wokół kanału, miska o wąskim otworze, żeby uszy nie moczyły się w wodzie. Oczy: przemywanie codziennie (łzawienie, przebarwienia), obserwacja zaczerwienienia i mrużenia (jaskra boli). Szata wokół oczu i pyska przycinana, żeby nie drażniła rogówki.

Kąpiel co 3–4 tygodnie szamponem do sierści jedwabistej, z odżywką i dokładnym suszeniem suszarką. Pazury co 3 tygodnie — pod szatą nie widać, że urosły. Zęby dwa–trzy razy w tygodniu. Włosy między opuszkami i wokół odbytu przycinane przy każdej wizycie u groomera.

Cocker amerykański waży 7–14 kg — duża rozpiętość, więc porcję licz od masy docelowej konkretnego psa. Rasa lubi jeść, ma umiarkowaną energię i pod spódnicą nie widać przybierania; ważenie raz w miesiącu i dłoń na żebrach są jedynym sposobem kontroli. Nadwaga u cockera obciąża biodra, pogarsza problemy skórne i skraca życie.

Dwa posiłki dziennie, karma z białkiem zwierzęcym na pierwszym miejscu. Przy alergiach skórnych, łojotoku i nawracających zapaleniach uszu — częstych u tej rasy — dieta z jednym źródłem białka (ryba, jagnięcina) i kwasy omega-3 są pierwszym krokiem; u cockerów zapalenia uszu bywają objawem alergii pokarmowej. Szczeniak rośnie do 10.–12. miesiąca; karma dla szczeniąt ras małych, bez suplementów.

Uszy po jedzeniu z mokrej karmy przetrzyj lub użyj miski o wąskim otworze. Miesięczny koszt utrzymania to 350–600 zł — karma to mniej niż połowa, resztę stanowią groomer, okulista i krople do oczu, jeśli pies ma suche oko.