Foksterier szorstkowłosy

Foksterier ma temperament, który u psa 30-kilogramowego byłby problemem, a u 7-kilogramowego jest komedią — dopóki nie wda się w bójkę z owczarkiem. Jest odważny do granicy brawury, ciekawski, wesoły, uparty i przekonany, że każda decyzja należy do niego. Wobec rodziny jest oddany i przylepny, choć nie w typie kanapowca: foksterier chce się bawić, kopać, gonić i mieć coś do zrobienia przez cały dzień.

Z dziećmi w wieku szkolnym, które lubią ruch i rozumieją, że pies nie jest zabawką, tworzy zgraną drużynę; z małymi dziećmi bywa niecierpliwy i wymaga nadzoru — terier nie znosi ciągnięcia za brodę. Wobec obcych ludzi przyjazny po chwili, stróżem alarmowym jest doskonałym: szczeka na wszystko, co słyszy, głośno i długo (4/5). Wobec obcych psów bywa wojowniczy, zwłaszcza tej samej płci i niezależnie od ich rozmiaru. Kot, chomik, królik — zwierzyna, bez wyjątków; wspólne dorastanie z kotem pomaga tylko w domu.

Rasa ma 2/5 dla początkujących: foksterier jest inteligentny, ale samodzielny i uparty, a jego energia i głos wymagają konsekwencji, jakiej pierwszy właściciel psa zwykle nie ma. Dla osoby z poczuciem humoru, czasem i doświadczeniem — pies, z którym nigdy nie jest nudno.

Foksterier uczy się szybko i wykonuje to, co uzna za sensowne — powtarzanie tej samej komendy po raz piąty kończy się tym, że pies odchodzi. Trening krótki, zróżnicowany, oparty na nagrodach i zabawie; presja i krzyk nie działają na psa, który był hodowany do tego, żeby nie ustępować lisowi w norze. Konsekwencja od pierwszego dnia: to, na co pozwolisz raz, będzie regułą.

Socjalizacja z psami w pierwszym roku jest kluczowa — kontrolowane, pozytywne spotkania z psami różnych rozmiarów zmniejszają wojowniczość, choć jej nie eliminują. Nauka wyciszania szczekania na komendę od pierwszych tygodni, jeśli mieszkasz w bloku. Przywołanie ćwicz od szczeniaka, ale bądź realistą: foksterier, który zobaczył kota lub poczuł norę, przestaje słyszeć; spacer bez smyczy tylko w ogrodzonym terenie.

Ruch: 1,5 godziny dziennie w dwóch–trzech wyjściach, z zabawą, aportem i węszeniem; foksterier jest niezmordowany jak na swój rozmiar. Agility (klasa small/medium), flyball, nosework, tropienie, earthdog (praca w sztucznej norze) to dyscypliny, w których rasa jest u siebie. Mieszkanie: możliwe (3/5) dla osoby aktywnej, która pracuje nad szczekaniem. Ogród: zaplanuj miejsce do kopania, bo kopać będzie.

Foksterier szorstkowłosy jest rasą raczej zdrową i długowieczną (12–15 lat), z kilkoma chorobami, o które trzeba pytać. Pierwotne zwichnięcie soczewki (PLL) — dziedziczne osłabienie więzadeł soczewki, które w wieku 3–7 lat przemieszcza się i powoduje jaskrę i ślepotę, jeśli nie zoperowana w ciągu godzin; test DNA istnieje i rodzice powinni być przebadani. Zaćma dziedziczna — badanie okulistyczne rodziców. Głuchota wrodzona — związana z białym umaszczeniem; test BAER u szczeniąt w dobrych hodowlach.

Choroba Legga-Calvégo-Perthesa — martwica głowy kości udowej u szczeniąt 4–12-miesięcznych, objawiająca się kulawizną tylnej łapy; wymaga operacji. Zwichnięcie rzepki — kontrola kolan przy każdej wizycie. Megaprzełyk i miastenia sporadycznie. Alergie skórne i atopia zdarzają się, zwłaszcza u psów strzyżonych maszynką zamiast trymowanych.

Profilaktyka codzienna: kleszcze cały sezon (pies biega w trawie i chaszczach), przegląd łap i pyska po kopaniu (skaleczenia, ciała obce w nosie), zęby — foksteriery mają skłonność do kamienia. Rasa nie ma problemów z sercem ani z oddychaniem; upał znosi umiarkowanie.

Druciasta szata foksteriera to twardy włos okrywowy na miękkim podszerstku, która nie linieje — martwy włos trzeba usuwać. Prawidłowa metoda to trymowanie ręczne (stripping) co 8–12 tygodni: wyrywanie dojrzałego włosa palcami lub nożem trymerskim, które zachowuje twardość, biel i wodoodporność. Strzyżenie maszynką jest prostsze i tańsze, ale po kilku sesjach szata mięknie, szarzeje, chłonie brud i częściej choruje — akceptowalne u psa domowego, niedopuszczalne u wystawowego. Groomer znający teriery to stała pozycja: 150–250 zł co 2–3 miesiące.

W domu: szczotkowanie dwa–trzy razy w tygodniu szczotką druciana i grzebieniem, z uwagą na brodę, brwi i nogi, gdzie włos jest najdłuższy. Broda po posiłku wymaga przetarcia — inaczej śmierdzi i żółknie. Kąpiel co 4–6 tygodni szamponem do szat szorstkich; biel utrzymuje się dzięki trymowaniu, nie wybielaczom.

Uszy załamane do przodu, w kształcie V — przegląd raz w tygodniu, wyskubanie włosów z kanału przy trymowaniu. Pazury co 3–4 tygodnie; foksterier ma mocne pazury do kopania. Zęby dwa–trzy razy w tygodniu.

Foksterier szorstkowłosy waży 6–8 kg i przy 1,5 godzinie ruchu dziennie spala więcej niż typowy pies mały — karma z wysoką zawartością białka zwierzęcego i umiarkowanym tłuszczem, w dwóch posiłkach, w granulkach dla ras małych. Foksteriery są łakome i kradną; przy tym rozmiarze różnica między porcją a nadwagą to łyżka, więc waż porcję i przysmaki odliczaj od niej.

Szczeniak rośnie do 10.–12. miesiąca; karma dla szczeniąt ras małych, bez suplementów wapnia. Kondycja: talia widoczna z góry, żebra wyczuwalne pod druciastą szatą — wzrokiem trudno ocenić, więc dłoń raz w miesiącu i waga. Nadwaga obciąża rzepki i biodra, które u tej rasy bywają słabe.

Przy alergiach skórnych dieta z jednym źródłem białka i kwasy omega-3, które poprawiają też jakość druciastego włosa. Miesięczny koszt utrzymania to 280–480 zł — karma to mała część, groomer większa.