Bedlington terrier

Bedlington ma dwa oblicza, które mieszczą się w jego wyglądzie: w domu jest spokojny, czuły, przylepny i cichy (2/5) — pies, który leży na kanapie i patrzy na ciebie z uwagą; na dworze zamienia się w teriera z whippetem w rodowodzie: biegnie za wszystkim, co się rusza, z prędkością, której nikt nie spodziewa się po psie wyglądającym jak jagnię, i nie odpuszcza w konfrontacji. Wobec rodziny jest oddany, wobec obcych przyjazny po chwili obserwacji, wobec dzieci łagodny i cierpliwy (4/5).

Z innymi psami bywa problem: bedlington nie szuka bójki, ale jej nie unika, a z psami tej samej płci potrafi się nie dogadać — mimo łagodnej miny to terier hodowany do walk ze szczurami w zamkniętych ringach. Socjalizacja z psami w pierwszym roku jest kluczowa. Z kotem w domu w porządku, jeśli dorastali razem; gryzonie i króliki to zwierzyna.

Jest inteligentny, wrażliwy i uparty w sposób terierowy: wykonuje polecenia, w których widzi sens. Rasa ma 3/5 dla początkujących i 5/5 dla mieszkania — spokojna w domu, nieliniejąca, cicha. Najczęstszy błąd to traktowanie go jak pluszaka: bedlington bez ruchu i zajęcia nudzi się, a znudzony terier znajduje zajęcie sam.

Bedlington uczy się szybko i chętniej niż większość terierów — wrażliwy na przewodnika, dobrze reaguje na trening pozytywny, źle na presję i krzyk. Sesje krótkie, zróżnicowane, z nagrodami. Socjalizacja z psami różnych płci i rozmiarów w pierwszym roku, kontrolowana i pozytywna, ogranicza konfliktowość, choć jej nie eliminuje. Przywołanie ćwicz od pierwszego dnia; bedlington w pościgu za kotem biega jak chart i nie słyszy — poza ogrodzonym terenem smycz przy zwierzynie.

Ruch: 1–1,5 godziny dziennie w dwóch spacerach, z możliwością sprintu w ogrodzonym miejscu — bedlington potrzebuje biegu bardziej niż inne teriery. Agility (klasa medium), nosework, coursing dla małych psów (lure coursing), earthdog to dyscypliny, w których rasa jest u siebie. Chętnie pływa, ale mokra szata schnie długo.

Mieszkanie: 5/5 — w domu jest spokojny i cichy, o ile ma codzienny ruch. Kopie mniej niż inne teriery, szczeka mniej; największą pracą wychowawczą jest przyzwyczajenie szczeniaka do groomera, nożyczek, maszynki i suszarki, bo będzie to przechodził co 6–8 tygodni przez całe życie.

Bedlington żyje 13–16 lat, ale zdrowie ma na naszej skali 3/5 z jednego powodu: toksykoza miedziowa (copper toxicosis), dziedziczna wada metabolizmu, w której wątroba nie wydala miedzi i gromadzi ją latami, aż dochodzi do marskości i niewydolności u psa w wieku 2–6 lat. W latach 80.–90. dotyczyła ponad połowy rasy. Dziś jest test DNA na mutację genu COMMD1: rodzice „clear × clear” lub „clear × carrier” dają szczenięta, które nie zachorują. Hodowca bez wyników tego testu to hodowca, od którego nie kupujesz. U psa o nieznanym statusie — badanie enzymów wątrobowych raz w roku i biopsja przy podwyższonych.

Oczy: dysplazja siatkówki (badanie okulistyczne rodziców), dystychiaza (dodatkowe rzęsy drażniące rogówkę — usuwane), zaćma, zwężenie kanalików łzowych (łzawienie). Stawy: zwichnięcie rzepki — kontrola kolan przy każdej wizycie. Niedoczynność tarczycy w średnim wieku — badanie T4.

Poza tym bedlington jest twardy i długowieczny. Uszy opadające, owłosione — przegląd raz w tygodniu. Profilaktyka kleszczowa cały sezon (gęsta szata ukrywa kleszcze). Skóra pod miękką szatą bywa wrażliwa na szampony — używaj łagodnych.

Szata bedlingtona jest miękka, gęsta, kędzierzawa, z mieszanki twardego i miękkiego włosa (wzorzec: „linty”), i nie linieje (1/5) — rośnie stale i wymaga strzyżenia co 6–8 tygodni. Charakterystyczna sylwetka jagnięcia — czub na głowie, frędzle na uszach, wygolony pysk i szyja, łukowaty grzbiet — jest efektem strzyżenia nożyczkami i maszynką, które wymaga groomera znającego rasę; bedlington ostrzyżony „jak pudel” wygląda dziwnie. Budżet: 150–250 zł co 6–8 tygodni, lub nauka samodzielnego strzyżenia, co wielu opiekunów robi.

W domu: szczotkowanie dwa razy w tygodniu szczotką z miękkimi zębami i grzebieniem, z uwagą na frędzle uszu, pachy i pachwiny, gdzie tworzą się kołtuny. Kąpiel co 4–6 tygodni łagodnym szamponem; szata schnie długo i wymaga suszarki.

Uszy opadające, z frędzlami — przegląd raz w tygodniu, wyskubanie włosów z kanału przy strzyżeniu. Oczy: przemywanie przy łzawieniu, obserwacja podrażnień (dystychiaza). Pazury co 3–4 tygodnie. Zęby dwa–trzy razy w tygodniu.

Bedlington waży 7,5–10 kg i przy 1–1,5 godzinie ruchu dziennie zjada 120–180 g karmy — dwa posiłki, granulki dla ras małych lub średnich, białko zwierzęce na pierwszym miejscu. Nadwaga obciąża rzepki; ważenie raz w miesiącu, przysmaki odliczane.

Specyfika rasy: u psów z toksykozą miedziową lub nosicieli o nieznanym statusie unika się karm i suplementów bogatych w miedź (wątroba, podroby, skorupiaki, niektóre karmy „premium” z wysoką miedzią) i wody z miedzianych rur; lekarz może zalecić karmę wątrobową o obniżonej miedzi i chelatory. U psa „clear” z testu DNA dieta jest normalna. Sprawdzaj zawartość miedzi w składzie karmy — producenci podają ją w analizie.

Szczeniak rośnie do 10.–12. miesiąca; karma dla szczeniąt ras małych, bez suplementów. Kondycja: talia widoczna, żebra wyczuwalne pod szatą. Miesięczny koszt utrzymania to 250–450 zł, w tym groomer jako większa pozycja niż karma.