Norfolk terrier

Norfolk ma reputację najbardziej „miękkiego” z małych terierów — nie w sensie tchórzostwa (wchodzi do nory za lisem jak każdy), tylko w sensie stosunku do ludzi i psów: lubi towarzystwo, wita gości, bawi się z obcymi psami i nie szuka zaczepki. Praca w sforze zostawiła w nim tolerancję, której teriery samotnicy nie mają. Wobec rodziny jest oddany i przylepny, chce być w centrum wydarzeń, śpi w łóżku, jeśli mu pozwolisz.

Z dziećmi w wieku szkolnym jest wesoły i wytrzymały; małe dzieci wymagają nadzoru, bo terier nie znosi ciągnięcia i szarpania. Z kotem w domu — w porządku, jeśli kot był pierwszy; gryzonie i króliki to zwierzyna bez wyjątków. Szczeka na dźwięki i obcych (3/5), kopie z pasją, i ma terierowy upór, który przy 5 kg jest zabawny do momentu, gdy pies zdecyduje, że spacer skończył się tu.

Rasa ma 3/5 dla początkujących i 5/5 dla mieszkania. Norfolk źle znosi długą samotność — nie niszczy, ale szczeka i smutnieje; to pies, który chce być z ludźmi, i najlepiej sprawdza się u osób, które są w domu lub zabierają go ze sobą (5 kg mieści się wszędzie).

Norfolk uczy się szybko i lubi współpracować bardziej niż większość terierów, ale testuje granice i nudzi się powtarzaniem. Trening krótki, urozmaicony, oparty na nagrodach i zabawie; presja nie działa. Konsekwencja od pierwszego dnia — kanapa, łóżko, żebranie przy stole: to, na co pozwolisz raz, będzie regułą, a 5-kilogramowy tyran jest równie męczący jak 40-kilogramowy.

Socjalizacja w pierwszym roku idzie łatwo dzięki towarzyskości. Nauka wyciszania szczekania na komendę od szczeniaka, jeśli mieszkasz w bloku — norfolk zgłasza każde kroki na klatce. Przywołanie ćwicz od pierwszego dnia; przy gryzoniach zawodne, w parku zwykle działa.

Ruch: godzina dziennie w dwóch spacerach, z węszeniem i zabawą; norfolk chętnie chodzi na długie wędrówki mimo krótkich nóg. Agility (klasa small), nosework, earthdog to dyscypliny, w których rasa jest u siebie. Ogród: wyznacz miejsce do kopania, bo kopać będzie. Upał znosi umiarkowanie.

Norfolk terrier żyje 12–15 lat i jest rasą raczej zdrową (4/5). Najczęstszy problem ortopedyczny to zwichnięcie rzepki — kontrola kolan przy każdej wizycie, unikanie skoków z wysokości u szczeniaka, waga w normie; dysplazja bioder zdarza się mimo rozmiaru — prześwietlenia rodziców. Choroba Legga-Perthesa u szczeniąt sporadycznie.

Serce: choroba zastawki mitralnej (MVD) u psów starszych — osłuchanie co wizytę, echo przy szmerze, leczenie od wczesnego stadium wydłuża życie o lata. Oczy: zaćma dziedziczna i zwichnięcie soczewki sporadycznie — badanie okulistyczne rodziców. Zespół górnych dróg oddechowych, opisany u norwicha, u norfolka występuje rzadziej, ale obserwuj oddech po wysiłku.

Zęby: mała szczęka, stłoczone zęby, szybki kamień — szczotkowanie dwa–trzy razy w tygodniu od szczeniaka. Alergie skórne zdarzają się, częściej u psów strzyżonych maszynką zamiast trymowanych. Profilaktyka kleszczowa cały sezon; uszy opadające — przegląd raz w tygodniu, bo wentylują się gorzej niż u norwicha.

Szata norfolka to twardy, prosty włos okrywowy na miękkim podszerstku, która nie linieje (1/5) — martwy włos usuwa się trymowaniem ręcznym 2–3 razy w roku. Szata jest krótka i naturalna w typie, więc trymowanie jest prostsze niż u foksteriera i wielu opiekunów uczy się go samodzielnie. Strzyżenie maszynką mięknie szatę i zmienia kolor; u psa domowego akceptowalne, u wystawowego nie.

W domu: szczotkowanie raz–dwa razy w tygodniu szczotką druciana i grzebieniem, z uwagą na brodę, brwi i nogi. Broda po posiłku przetarta. Kąpiel co 6–8 tygodni lub po wytarzaniu.

Uszy opadające, przylegające — przegląd raz w tygodniu, bo kanał wentyluje się gorzej niż u norwicha; wyskubanie włosów z kanału przy trymowaniu. Pazury co 3–4 tygodnie. Zęby dwa–trzy razy w tygodniu. Włosy między opuszkami przycinane.

Norfolk waży 5–6 kg i zjada 80–120 g karmy dziennie — nadwaga zaczyna się od jednej łyżki za dużo i obciąża rzepki, biodra i serce. Waż porcję, przysmaki odliczaj, dwa posiłki dziennie w granulkach dla ras małych. Teriery są łakome i kradną; norfolk wskoczy na krzesło, żeby dosięgnąć stołu.

Karma z białkiem zwierzęcym na pierwszym miejscu; przy alergiach skórnych dieta z jednym źródłem białka i kwasy omega-3, które poprawiają też jakość druciastego włosa. Szczeniak rośnie do 10.–12. miesiąca; karma dla szczeniąt ras małych, bez suplementów wapnia.

Kondycja: talia widoczna z góry, żebra wyczuwalne pod szatą — dłoń raz w miesiącu. U psa z chorobą zastawki lekarz może zalecić karmę z obniżonym sodem. Miesięczny koszt utrzymania to 220–400 zł — jeden z niższych w naszej bazie.