Norwich terrier

Norwich różni się od większości terierów tym, że pracował w sforze — z innymi psami, obok koni, w hałasie polowania — i zachował z tego towarzyskość, której foksterier czy scottie nie mają. Lubi ludzi, lubi inne psy, wita gości i po chwili wraca do swoich zajęć. Wobec rodziny jest oddany i wesoły, chce uczestniczyć we wszystkim, ale nie jest natrętny. Z dziećmi w wieku szkolnym bawi się chętnie i jest wytrzymały jak na 5 kg; małe dzieci wymagają nadzoru, bo terier nie znosi ciągnięcia za brodę.

Jest jednak terierem: uparty, samodzielny, z instynktem łowieckim wobec gryzoni, który sprawia, że chomik, szczur domowy czy królik nie mają szans, a kot jest bezpieczny tylko wtedy, gdy był w domu pierwszy. Szczeka na dźwięki i obcych (3/5) — jest dobrym alarmem, a w bloku wymaga nauki wyciszania. Kopie z zamiłowaniem.

Rasa ma 3/5 dla początkujących i 5/5 dla mieszkania: rozmiar, brak linienia i towarzyskość czynią z niego jednego z najbardziej praktycznych terierów, a upór i głos przypominają, że to wciąż terier. Norwich źle znosi długą samotność — nie niszczy, ale smutnieje i szczeka.

Norwich uczy się szybko i chętniej współpracuje niż większość terierów, ale nudzi się powtarzaniem i testuje, czy zasady obowiązują naprawdę. Trening krótki, zróżnicowany, oparty na nagrodach; presja nie działa na psa, który wchodził do nory za lisem. Konsekwencja od pierwszego dnia — mały pies, któremu wolno wszystko, bo „taki mały”, wyrasta na tyrana.

Socjalizacja w pierwszym roku idzie łatwo dzięki towarzyskości, ale jest potrzebna. Nauka wyciszania szczekania na komendę od szczeniaka, jeśli mieszkasz w bloku. Przywołanie ćwicz od pierwszego dnia; norwich, który poczuł mysz, przestaje słyszeć, ale wraca szybciej niż foksterier.

Ruch: 1 godzina dziennie w dwóch spacerach, z węszeniem, zabawą i — jeśli masz ogród — kopaniem w wyznaczonym miejscu. Agility (klasa small), nosework, earthdog (praca w sztucznej norze) to dyscypliny, w których rasa jest u siebie. Norwich jest wytrzymały i chętnie chodzi na długie wędrówki, mimo krótkich nóg. Upał znosi umiarkowanie — krótka kufa i gęsta szata.

Norwich terrier żyje 12–15 lat i jest rasą raczej zdrową, z jednym problemem specyficznym: zespołem górnych dróg oddechowych (NTUAS) — zwężeniem krtani i gardła, które objawia się chrapliwym oddechem, nietolerancją wysiłku i upału, u części psów wymagającym operacji. Kluby rasy zalecają badanie krtani u psów hodowlanych; pytaj hodowcę i obserwuj oddech szczeniaka po zabawie. Upał i intensywny wysiłek u psa z NTUAS są niebezpieczne.

Stawy: zwichnięcie rzepki (kontrola kolan przy każdej wizycie, waga w normie) i dysplazja bioder — u tak małej rasy zaskakująco częsta; prześwietlenia rodziców. Choroba Legga-Perthesa u szczeniąt sporadycznie. Serce: choroba zastawki mitralnej u psów starszych — osłuchanie co wizytę, echo przy szmerze. Epilepsja idiopatyczna występuje w rasie, bez testu — pytaj o napady w linii.

Zęby: mała szczęka, stłoczone zęby — szczotkowanie dwa–trzy razy w tygodniu od szczeniaka. Alergie skórne zdarzają się, częściej u psów strzyżonych maszynką. Profilaktyka kleszczowa cały sezon (pies biega w trawie i chaszczach), przegląd łap i pyska po kopaniu.

Druciasta szata norwicha to twardy włos okrywowy na miękkim podszerstku, która nie linieje sama (1/5) — martwy włos usuwa się trymowaniem ręcznym 2–3 razy w roku (rzadziej niż u foksteriera, bo szata jest krótsza i naturalniejsza w typie). Strzyżenie maszynką mięknie szatę, zmienia kolor i zwiększa problemy skórne; u psa domowego akceptowalne, u wystawowego nie. Wielu opiekunów uczy się trymowania samodzielnie — szata jest mała.

W domu: szczotkowanie raz–dwa razy w tygodniu szczotką druciana i grzebieniem, z uwagą na brodę, brwi i nogi. Broda po posiłku przetarta. Kąpiel co 6–8 tygodni lub po wytarzaniu; szata jest odporna na brud.

Uszy stojące, dobrze wentylowane — rzadko chorują; przegląd raz w tygodniu. Pazury co 3–4 tygodnie; norwich kopie, ale lekki pies nie ściera pazurów. Zęby dwa–trzy razy w tygodniu. Włosy między opuszkami przycinane.

Norwich waży 5–6 kg i przy godzinie ruchu dziennie zjada 80–120 g karmy — różnica między porcją a nadwagą to łyżka, a nadwaga u tej rasy obciąża rzepki, biodra i pogarsza oddychanie przy NTUAS. Waż porcję, nie sypaj na oko; przysmaki odliczaj. Dwa posiłki dziennie w małych granulkach dla ras małych.

Karma z białkiem zwierzęcym na pierwszym miejscu; przy alergiach skórnych dieta z jednym źródłem białka i kwasy omega-3, które poprawiają też jakość druciastego włosa. Szczeniak rośnie do 10.–12. miesiąca; karma dla szczeniąt ras małych, bez suplementów wapnia.

Kondycja: talia widoczna z góry, żebra wyczuwalne pod szatą — dłoń raz w miesiącu. Teriery są łakome i kradną; norwich potrafi wskoczyć na stół mimo 25 cm wzrostu. Miesięczny koszt utrzymania to 220–400 zł — jeden z niższych w naszej bazie.