Rhodesian ridgeback

Ridgeback jest w domu psem spokojnym, przylepnym, nienatarczywym — leży pod nogami, opiera się o kolana, śpi na kanapie, jeśli mu pozwolisz, i nie szczeka prawie wcale (1/5). Wobec rodziny oddany, z dziećmi z własnego domu cierpliwy i opiekuńczy (4/5), z zastrzeżeniem masy młodego psa. Wobec obcych jest zdystansowany: obserwuje, nie wita, nie łasi się, i stróżuje instynktownie — zgłasza obecnością i blokowaniem drogi, nie hałasem. Dobrze zsocjalizowany toleruje gości; nie polubi każdego.

Jest samodzielny w sposób, który zaskakuje ludzi po labradorach: ridgeback rozumie komendę, ocenia sytuację i decyduje. Pies, który przez pokolenia sam osaczał lwa, nie czeka na instrukcję. Instynkt łowiecki jest w pełni sprawny — sarna, kot sąsiada, rowerzysta uruchamiają pościg; wobec obcych psów tej samej płci bywa dominujący. Z kotem w domu w porządku, jeśli dorastali razem.

Rasa ma 2/5 dla początkujących: nie jest agresywna ani trudna w charakterze, ale połączenie masy, samodzielności, instynktu pościgu i stróżowania wymaga przewodnika z doświadczeniem i konsekwencją. Ridgeback z opiekunem, który nie egzekwuje zasad, przejmuje dom cicho i skutecznie.

Ridgeback uczy się szybko, ale wykonuje to, w czym widzi sens, i na presję odpowiada biernym oporem — 40-kilogramowy pies, który nie chce iść, nie idzie. Trening pozytywny, konsekwentny, z jasnymi zasadami od pierwszego dnia i bez konfrontacji siłowej, którą przegrasz. Socjalizacja w pierwszym roku (ludzie, psy, miasto) decyduje, czy dystans do obcych pozostanie dystansem, czy zamieni się w nieufność. Podstawowe posłuszeństwo — przywołanie, zostań, chodzenie przy nodze — musi działać, zanim pies przekroczy 30 kg.

Przywołanie ćwicz od pierwszego dnia, ale przy zwierzynie nie testuj — smycz w terenie z sarnami, długa linka w polu. Ruch: 1,5–2 godziny dziennie, w tym część biegowa — ridgeback to atleta, który biega przy rowerze, w canicrossie i na długich wędrówkach bez zmęczenia (po 16. miesiącu). Praca węchowa, mantrailing, dogtrekking, lure coursing to dyscypliny, w których rasa jest u siebie. Do 16.–18. miesiąca żadnych skoków i długich tras.

Mieszkanie: możliwe (2/5) dla osoby aktywnej — w domu ridgeback jest cichy i spokojny; problemem jest dawka ruchu i stróżowanie na klatce. Ogrodzony teren daje mu pracę. Zimą krótka szata bez podszerstka źle chroni — kubraczek poniżej −5 °C.

Ridgeback żyje 10–12 lat i jest rasą raczej zdrową, z jedną wadą związaną bezpośrednio z pręgą: zatoka skórzasta (dermoid sinus) — kanał w skórze wzdłuż grzbietu, sięgający czasem do kręgosłupa, będący wadą cewy nerwowej; nieusunięty prowadzi do zapaleń i zapalenia opon. Hodowca bada każdego szczeniaka palpacyjnie w pierwszych dniach życia; zatoki usuwa się chirurgicznie. Pytaj o wynik badania konkretnego szczeniaka. Szczenięta bez pręgi (ridgeless) rodzą się w każdym miocie i są zdrowe — sprzedawane bez rodowodu wystawowego.

Testy DNA: mielopatia zwyrodnieniowa (DM, gen SOD1 — postępujący paraliż tylnych łap u psów starszych) i młodzieńcza padaczka miokloniczna (JME — napady u psów 6-miesięcznych do 1,5 roku); rodzice powinni być przebadani. Stawy: dysplazja bioder i łokci — prześwietlenia rodziców HD A/B, ED 0. Niedoczynność tarczycy w średnim wieku — częsta w rasie; badanie T4 przy tyciu, apatii, wyłysieniach.

Skręt żołądka: głęboka klatka — dwa posiłki, spokój po jedzeniu. Alergie skórne i demodekoza u szczeniąt sporadycznie. Profilaktyka kleszczowa cały sezon. Rasa dobrze znosi upał (afrykańskie pochodzenie), gorzej mróz.

Krótka, gładka, gęsta szata ridgebacka bez podszerstka jest jedną z najprostszych w pielęgnacji wśród dużych psów: gumowa rękawica raz w tygodniu, w sezonie linienia (umiarkowanego, 2/5) dwa razy. Kąpiel kilka razy w roku lub po wytarzaniu; szata nie ma zapachu i szybko schnie. Umaszczenie od jasnopszenicznego po czerwono-pszeniczne, z ciemną maską lub bez; biel dopuszczalna na klatce i palcach.

Pręga: pas włosów rosnących pod prąd wzdłuż grzbietu, z dwoma symetrycznymi wirami tuż za łopatkami — sprawdzaj raz w miesiącu skórę wzdłuż pręgi pod kątem guzków, zaczerwienień i wydzieliny (zatoka skórzasta, jeśli została przeoczona). Poza tym pręga nie wymaga pielęgnacji.

Brak podszerstka: kubraczek na mróz, ciepłe legowisko, żadnego kojca zimą. Uszy opadające, gładkie — przegląd raz w tygodniu. Pazury u biegającego psa ścierają się same; kontroluj co miesiąc. Zęby dwa razy w tygodniu. Legowisko miękkie — łokcie na twardym podłożu robią sobie odciski.

Ridgeback przy 1,5–2 godzinach ruchu dziennie potrzebuje karmy z białkiem zwierzęcym na pierwszym miejscu i umiarkowanym tłuszczem (typ active u psa sportowego), w dwóch posiłkach, z godziną spokoju po każdym — głęboka klatka i skręt żołądka. Ridgebacki są łakome, kradną ze stołu z wysokości, którą mają na wyciągnięcie szyi, i tyją, gdy ruchu jest za mało; kondycja to żebra wyczuwalne, talia widoczna, mięśnie widoczne przez sierść.

Szczeniak rośnie do 16.–18. miesiąca; karma dla szczeniąt ras dużych z kontrolowanym wapniem, bez suplementów, waga porównywana z krzywą co dwa tygodnie — szybki wzrost obciąża stawy. Przy niedoczynności tarczycy tycie mimo tej samej porcji jest pierwszym objawem; badanie T4, nie dieta.

Przy alergiach skórnych dieta z jednym źródłem białka i kwasy omega-3. Miesięczny koszt utrzymania to 450–750 zł, prawie w całości karma — pielęgnacja kosztuje niewiele.