Sznaucer średni

Sznaucer średni to pies czujny, bystry i pewny siebie, z wyraźnym rysem stróża: obserwuje, kto wchodzi, zaszczeka na obcego (głośność 3/5) i stanie między nim a domownikami, a gościa akceptuje wtedy, gdy zaakceptują go domownicy. Do rodziny przywiązuje się mocno (towarzyskość 4/5), chce uczestniczyć we wszystkim i towarzyszy w każdym pokoju, ale nie jest przylepny; ma własne zdanie i humor, który hodowcy nazywają sznaucerowym — pies, który wie, że robi coś zabronionego, i patrzy, czy zauważycie.

Z dziećmi radzi sobie dobrze (4/5), szczególnie z tymi, które go szanują — nie lubi ciągnięcia za brodę i budzenia, a w zabawie bywa energiczny; w rodzinie z maluchami wymaga wcześniejszego wychowania. Z innymi psami w domu żyje w zgodzie, z obcymi bywa zadziorny, zwłaszcza kocury tej samej płci (3/5); z kotami wychowanymi razem — dobrze, z gryzoniami — to pies, który przez stulecia tępił szczury (3/5). Samotność w ciągu dnia znosi umiarkowanie; znudzony sznaucer szczeka i wymyśla zajęcia. Energia 4/5 to pies, który potrzebuje ruchu i zadania, ale w domu po wysiłku jest spokojny i czysty. Dojrzewa do 2 lat, ale młodzieńczą żywiołowość zachowuje długo — dziesięcioletni sznaucer nadal chce się bawić.

Sznaucer średni potrzebuje 1–1,5 godziny ruchu dziennie (energia 4/5) w dwóch spacerach z zabawą i terenem, plus sportu lub pracy dla głowy: agility, obedience, rally-o, nosework, tropienie, u części psów sporty obronne — sznaucer był psem stróżującym i ma do tego predyspozycje. Uwielbia zadania i bez nich nudzi się, a znudzony sznaucer jest kreatywny. Na wycieczkę w góry i bieg przy rowerze (po 18. miesiącu) pójdzie z zapałem.

Szkolenie to najprzyjemniejsza część życia z tą rasą: podatność na trening 5/5 i inteligencja 5/5 oznaczają psa, który uczy się nowej komendy w kilku powtórzeniach, lubi pracować i chce współpracować. Druga strona tego samego: uczy się równie szybko, że szczekanie przywołuje domowników, a skomlenie otwiera drzwi — konsekwencja od pierwszego dnia ma znaczenie. Metody: nagroda, zabawa, krótkie sesje, zmienne zadania (sznaucer nudzi się drylem); presja i krzyk dają psa, który przestaje współpracować i staje się nieufny. Trzy rzeczy do wychowania od szczeniaka: przerywanie szczekania na komendę (stróż bez tego jest problemem sąsiedzkim), spokojne mijanie psów i tolerowanie dotyku brody, łap i uszu, bo trymowanie i pielęgnacja brody będą częścią życia. Socjalizacja z ludźmi między 8. a 16. tygodniem zmniejsza nieufność wobec obcych.

Sznaucer średni jest zdrową (4/5), długowieczną rasą — 13–16 lat to dużo jak na psa 15–20 kg — o krótkiej liście obciążeń dziedzicznych. Rodzice powinni mieć RTG dysplazji bioder (HD) w ZKwP (dopuszczalne A–C), badanie okulistyczne (postępujący zanik siatkówki i zaćma występują w rasie; test DNA na PRA istnieje dla niektórych wariantów) i echo serca — kardiomiopatia rozstrzeniowa jest rzadka, ale opisywana. Warto zapytać o hemofilię A w linii (rzadka, ale sznaucery ją niosą) i o niedoczynność tarczycy, która w rasie się zdarza i objawia przyrostem wagi, apatią i przerzedzeniem szaty.

Problemy nabyte: zapalenie mieszków włosowych na grzbiecie (tzw. zespół grzebienia sznaucerów — krostki wzdłuż kręgosłupa, częściej u czarnych i przy zaniedbanej szacie; leczone szamponami), kamienie moczowe (sznaucery mają do nich skłonność — woda, badanie moczu raz w roku), kamień nazębny pod brodą (szczotkowanie 2 razy w tygodniu), nadwaga u psa bez sportu (szorstka szata ją ukrywa — ważcie). Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, ochrona przeciw kleszczom (szorstka szata je ukrywa — przegląd po spacerze), kontrola zębów i oczu raz w roku. Wysoki próg bólu: sznaucer ukrywa dolegliwości, więc zmiana zachowania jest wcześniejszym sygnałem niż objaw.

Szata sznaucera to dwie warstwy: miękki podszerstek i szorstki, druciany włos okrywowy, który nie wypada sam, tylko obumiera i czeka na usunięcie — dlatego sznaucer prawie nie linieje (1/5) i dlatego wymaga trymowania: wyrywania obumarłego włosa palcami lub trymerem 2–3 razy w roku, u groomera znającego rasę (200–300 zł) albo samodzielnie po nauczeniu się techniki. Nie strzyżcie go maszynką po całości: ścięty włos okrywowy odrasta miękki, jasny i chłonący brud, a kolor pieprz i sól blaknie; groomerzy nie znający sznaucerów robią to rutynowo, więc mówcie wprost. Broda, brwi i nogi strzyże się nożyczkami i maszynką między trymowaniami, żeby utrzymać sylwetkę.

Między trymowaniami: szczotka druciana i grzebień 2 razy w tygodniu (pielęgnacja 4/5), z uwagą na brodę (zbiera jedzenie i wodę — wytarcie po każdym posiłku, inaczej śmierdzi i robią się stany zapalne skóry pod nią), nogi, pachy i portki. Kąpiel co 2–3 miesiące szamponem do szaty szorstkiej, częściej broda osobno. Uszy załamane, kontrola raz w tygodniu, wyrywanie włosa z kanału. Oczy pod brwiami: kontrola łzawienia, przycinanie włosa, który wchodzi do oka. Pazury pies aktywny ściera sam; kontrola raz w miesiącu. Zęby: szczotkowanie 2 razy w tygodniu — kamień pod brodą zbiera się szybko. Zimą szata chroni dobrze; ubranko zbędne poza mrozem.

Sznaucer średni o wadze 16–18 kg potrzebuje około 950–1 150 kcal dziennie, czyli 270–330 g suchej karmy o gęstości 350 kcal/100 g, w dwóch posiłkach, przy 1,5 godzinie ruchu i sporcie — bliżej górnej granicy. Skład: karma dla ras średnich i psów aktywnych, białko zwierzęce 26–30 %, umiarkowany tłuszcz. Sznaucery mają skłonność do podwyższonego poziomu lipidów we krwi (hiperlipidemia, częstsza u miniaturowych, ale opisywana u średnich) i do kamieni moczowych — karma o umiarkowanej zawartości tłuszczu, woda zawsze dostępna, badanie krwi i moczu raz w roku po 5. roku życia.

Je chętnie i tyje, jeśli nie pracuje, a szorstka szata ukrywa nadwagę — ważcie psa co miesiąc i sprawdzajcie żebra dłońmi. Przysmaki treningowe u psa, który trenuje dużo, wliczajcie w dzienną pulę: odsypujcie z porannej porcji. Broda po każdym posiłku wytarta — miska na stojaku i wąska miska na wodę zmniejszają zanurzanie. Gryzaki naturalne zajmują sznaucera i czyszczą zęby pod brodą. Kalkulator porcji przeliczy dawkę na wagę i aktywność — dla sznaucera uprawiającego sport wybierzcie aktywność wysoką, dla domowego średnią.