Sznaucer olbrzym

Sznaucer olbrzym jest psem, który potrzebuje, żeby coś od niego zależało. W domu bez zadania jest niespokojny, testuje granice, pilnuje wszystkiego z przesadną czujnością i wymyśla sobie prace — rozbieranie kanapy, kopanie, szczekanie na przechodniów. Z zadaniem — pracą węchową, sportem, pilnowaniem posesji — jest spokojny, skupiony i zaskakująco cichy jak na psa o tak donośnym głosie.

Wobec rodziny jest oddany, bliski i wrażliwy na nastrój — sznaucer wyczuwa, gdy coś jest nie tak, i reaguje. Z dziećmi z własnego domu bawi się chętnie, choć młody, 40-kilogramowy pies w pełnym rozpędzie nie zauważa przedszkolaka. Wobec obcych jest rezerwowany i uważny; stróżuje instynktownie, zgłasza każdego gościa i patrzy na niego do wyjścia. Wobec obcych psów tej samej płci bywa dominujący, wobec kota w domu — w porządku, jeśli dorastali razem.

Rasa ma 2/5 dla początkujących: sznaucer olbrzym jest inteligentny, samodzielny i szybko zauważa, że opiekun nie egzekwuje zasad. Dla osoby doświadczonej, która chce uprawiać z psem sport lub pracę, to jedna z najbardziej satysfakcjonujących ras; dla rodziny szukającej dużego psa do towarzystwa — za dużo psa.

Sznaucer olbrzym uczy się szybko i lubi trening, ale nudzi się powtarzaniem i wyczuwa niekonsekwencję z odległości pokoju. Szkolenie krótkie, zróżnicowane, oparte na nagrodach, z jasnymi zasadami od pierwszego dnia — wszystko, co ma działać u 45-kilogramowego psa, musi być nauczone, zanim tyle zważy. Socjalizacja w pierwszym roku (ludzie, psy, miasto, hałas) decyduje, czy rezerwa wobec obcych pozostanie rezerwą, czy zamieni się w nieufność.

Ruch: 1,5–2 godziny dziennie, z czego przynajmniej część angażująca głowę. Sznaucer olbrzym jest u siebie w IGP, obedience, nosework, mantrailingu, dogtrekkingu, ciągnięciu ciężarów — dyscyplinach, gdzie liczy się współpraca i wytrwałość. Sam spacer, nawet długi, nie zaspokaja psa użytkowego. Bieg przy rowerze i intensywny sport dopiero po 14.–16. miesiącu.

Mieszkanie: możliwe tylko dla osoby aktywnej z codziennym treningiem; sznaucer w bloku bez pracy szczeka na klatkę i rozbiera mieszkanie. Dom z ogrodem daje mu teren do pilnowania, co jest pracą samą w sobie — ale nie zastępuje spaceru ani treningu.

Sznaucer olbrzym żyje 10–12 lat i jest rasą raczej zdrową, z dwoma problemami, o których warto wiedzieć z góry. Rak płaskonabłonkowy palców (SCC pazurów) występuje u czarnych olbrzymów wielokrotnie częściej niż u innych ras — objawia się kulawizną, obrzękiem palca i utratą pazura, zwykle u psów po 7. roku życia; każdy „uraz pazura”, który nie goi się w dwa tygodnie, wymaga RTG i biopsji, nie antybiotyku. Osteosarcoma (rak kości) zdarza się częściej niż u psów średnich.

Standard dużych ras: dysplazja bioder i łokci (prześwietlenia rodziców HD A/B, ED 0), skręt żołądka (dwa posiłki, spokój po jedzeniu, gastropeksja przy kastracji rozsądna). Niedoczynność tarczycy u psów w średnim wieku — badanie T4 przy tyciu, apatii, matowiejącej szacie. Oczy: zaćma i PRA zdarzają się, badanie okulistyczne rodziców z ostatniego roku.

Skóra pod druciastą szatą bywa wrażliwa — zapalenia mieszków włosowych i alergie zdarzają się, zwłaszcza przy strzyżeniu maszynką zamiast trymowania. Profilaktyka kleszczowa cały sezon; gęsta szata ukrywa kleszcze skutecznie. Kontrola co pół roku po 7. roku życia z uwagą na palce.

Druciasta szata sznaucera to twardy włos okrywowy na gęstym podszerstku, która nie linieje sama — martwy włos trzeba usuwać. Prawidłowa metoda to trymowanie ręczne (stripping) co 8–12 tygodni, zachowujące twardość, kolor i wodoodporność. Strzyżenie maszynką jest prostsze i wielu opiekunów psów domowych je wybiera, ale po kilku sesjach szata mięknie, jaśnieje (pieprz-i-sól staje się szary), chłonie brud i częściej choruje. Groomer znający sznaucery to stała pozycja w budżecie: 200–300 zł co 2–3 miesiące.

W domu: szczotkowanie dwa–trzy razy w tygodniu szczotką druciana i grzebieniem, z uwagą na brodę, brwi, nogi i portki, gdzie włos jest najdłuższy i plącze się. Broda wymaga codziennego przetarcia po posiłku i piciu — inaczej śmierdzi, przebarwia się i staje się siedliskiem bakterii. Ręcznik przy misce z wodą to standard u tej rasy.

Uszy w wersji naturalnej (kopiowanie zakazane) są opadające, w kształcie V — przegląd raz w tygodniu, wyskubanie włosów z kanału przy trymowaniu. Pazury co 3–4 tygodnie z uwagą na każdą zmianę wyglądu (patrz zdrowie). Zęby dwa razy w tygodniu.

Sznaucer olbrzym przy 1,5–2 godzinach pracy dziennie potrzebuje karmy z wysoką zawartością białka zwierzęcego i umiarkowanym tłuszczem, w dwóch posiłkach, z godziną spokoju po każdym — głęboka klatka piersiowa czyni skręt żołądka realnym ryzykiem, więc żadnego treningu na pełny żołądek. Miska spowalniająca przy łapczywym jedzeniu.

Szczeniak rośnie do 14.–18. miesiąca; karma dla szczeniąt ras dużych z kontrolowanym wapniem, bez suplementów, waga porównywana z krzywą co dwa tygodnie. Kondycja dorosłego: żebra wyczuwalne pod szatą, talia widoczna z góry — sznaucer ma być kwadratowy i muskularny, nie masywny. Sznaucery lubią jeść i przy siedzącym trybie życia tyją.

Dla skóry i szaty: kwasy omega-3 (olej z łososia) poprawiają jakość druciastego włosa i łagodzą skórę, która pod nim bywa wrażliwa; przy alergiach dieta z jednym źródłem białka. Broda po posiłku — patrz pielęgnacja. Miesięczny koszt utrzymania to 450–720 zł, w tym groomer jako stała, niemała pozycja.