Berneński pies pasterski

Berneński Pies Pasterski to prawdziwe ucieleśnienie łagodności, spokoju i lojalności. Jest psem silnie zorientowanym na człowieka, który najchętniej spędzałby każdą chwilę leżąc przy stopach opiekuna. W relacjach z dziećmi wykazuje anielską cierpliwość i instynkt opiekuńczy, zyskując miano idealnego psa rodzinnego. Pomimo wielkich gabarytów porusza się wśród domowników z dużą ostrożnością.

Posiada wrodzony instynkt stróżujący – czujnie obserwuje granice posesji i alarmuje głębokim, tubalnym szczekaniem o nadejściu gości, jednak nie wykazuje agresji bez bezpośredniego zagrożenia. Wobec obcych bywa początkowo powściągliwy, ale szybko akceptuje przyjaciół domu. Świetnie dogaduje się z innymi psami oraz zwierzętami gospodarskimi i kotami.

Wychowanie berneńczyka powinno opierać się na konsekwencji, łagodności i budowaniu głębokiego zaufania. Jako pies o dużej masie i sile musi od wieku szczenięcego opanować naukę chodzenia na luźnej smyczy oraz zakaz skakania na ludzi na powitanie. Jest psem wrażliwym – krzyki czy surowe traktowanie sprawiają, że staje się wycofany i niechętny do pracy.

Berneńczyk nie jest psem wyczynowym – potrzebuje umiarkowanego, spokojnego ruchu w postaci długich spacerów węchowych (około 1,5 godziny dziennie) oraz zabaw w ogrodzie. W okresie wzrostu szczenięcia (do 15. miesiąca życia) należy bezwzględnie unikać biegania przy rowerze, skakania przez przeszkody i częstego chodzenia po schodach, aby chronić rozwijające się chrząstki stawowe.

Niestety, największym cieniem na rasie kładzie się krótka średnia długość życia (zaledwie 7–10 lat) oraz genetyczna podatność na nowotwory, w szczególności złośliwą histiocytozę (histiocytic sarcoma), która odpowiada za znaczną część zgonów berneńczyków. Europejskie kluby rasy prowadzą specjalne badania genomowe (tzw. test ryzyka histiocytozy indeksu HSIMS/Antagene), który pozwala hodowcom dobierać pary o niższym ryzyku zachorowania.

Drugim kluczowym problemem są schorzenia ortopedyczne: dysplazja stawów biodrowych (HD) i łokciowych (ED) oraz osteochondroza (OCD). W hodowlach ZKwP prześwietlenia RTG stawów są obowiązkowe. Ponadto rasa ma skłonność do skrętu żołądka (GDV), mielopatii degeneracyjnej (DM - mutacje SOD1A i SOD1B) oraz chorób nerek.

Długa, jedwabista, lekko falista szata z gęstym podszerstkiem wymaga regularnego wyczesywania 1–2 razy w tygodniu przy użyciu metalowego grzebienia o obrotowych zębach i szczotki pudlówki. W okresach wymiany szaty na wiosnę i jesień wyczesywanie podszerstka staje się obowiązkiem codziennym, a ilość gubionego włosa jest bardzo duża.

Berneńczyki uwielbiają zimę i śnieg, natomiast bardzo źle znoszą letnie upały. W okresie letnim pies musi mieć zapewnione zacienione, chłodne miejsce do odpoczynku, matę chłodzącą oraz stały dostęp do świeżej wody, a spacery należy ograniczyć do wczesnego ranka i późnego wieczora. Kąpiele wykonuje się w razie potrzeby z użyciem szamponów ułatwiających rozczesywanie.

Żywienie Berneńskiego Psa Pasterskiego wymaga szczególnej uwagi w fazie intensywnego wzrostu szczenięcia. Dieta musi charakteryzować się ściśle zbilansowanym stosunkiem wapnia do fosforu oraz kontrolowaną gęstością kaloryczną, aby zapobiec zbyt szybkiemu przyrostowi masy ciała przed wykształceniem mocnego kośćca.

U dorosłego psa niezbędna jest stała suplementacja wysokimi dawkami glukozaminy, chondroityny, MSM, kolagenu oraz kwasów Omega-3 (EPA/DHA), które chronią stawy przed zwyrodnieniami. Z powodu głębokiej klatki piersiowej i wysokiego ryzyka śmiertelnego skrętu żołądka, dzienną dawkę karmy należy bezwzględnie dzielić na 2–3 posiłki i zagwarantować psu minimum 2 godziny bezwzględnego odpoczynku po jedzeniu.