Kot burmilla

Burmilla jest kotem, który wziął z persa spokój, a z burmy towarzyskość, i zostawił resztę: nie ma perskiej flegmy ani lękliwości, nie ma burmańskiej natarczywości ani głosu. W domu jest obecna — w tym samym pokoju co ludzie, na kolanach, gdy zaprosi, obok, gdy nie — czuła, zabawowa w umiarkowanym stopniu (3/5: sesja z wędką, potem drzemka), cicha (2/5, głos cichy i rzadki). Wobec obcych otwarta po chwili obserwacji — wychodzi do gości, daje się pogłaskać, nie wskakuje im na głowę.

Z dziećmi jest wyjątkowa (5/5): cierpliwa, łagodna, tolerancyjna wobec zabawy, bez pazurów w reakcji na niezdarność — brytyjskie kluby polecają ją rodzinom z dziećmi od początku istnienia rasy. Z kotami i psami zgodna (5/5), bez terytorialności; drugi kot w domu to dla niej towarzystwo, nie rywal. Samotność znosi lepiej niż burma, gorzej niż pers — kot sam przez cały dzień jest znudzony, ale nie zdesperowany; drugi kot rozwiązuje to całkowicie.

Inteligencja 5/5, uczenie 4/5 — uczy się sztuczek i rutyny chętnie, ale bez zapału kotów orientalnych; jest ciekawska (otwiera szafki, sprawdza torby), nie destrukcyjna. Dla początkującego 5/5: łatwy, zdrowy, przyjazny, mało wymagający — jeden z najbardziej „bezproblemowych” kotów rasowych, i wciąż w Polsce rzadki.

Burmilla nie wymaga wychowania — wymaga towarzystwa i umiarkowanej zabawy. Uczy się imienia, przychodzenia na wołanie, wchodzenia do transportera i prostych sztuczek metodą klikera, za jedzenie (rasa jest łakoma) i uwagę; sesje krótkie, bo po kilku minutach kot uznaje, że wystarczy. Szelki: część burmilli je znosi i lubi spokojny ogród, część nie — nie wymuszać.

Socjalizacja jest łatwa — kot lubi ludzi i zwierzęta — i hodowcy robią większość pracy; w nowym domu wystarczy spokojne wprowadzenie. Zabawa: 2 sesje z wędką dziennie po 10 minut, piórka, myszki, zabawki interaktywne z jedzeniem (które przy skłonności do tycia mają podwójny sens); pion umiarkowany — drapak, półka, parapet; burmilla nie wspina się na szafy jak mau. Okna z siatką — kot ciekawski wychyla się za gołębiem.

Wolne wychodzenie — nie: kot ufny wobec obcych i spokojny wobec psów jest na dworze bezbronny. Catio lub balkon z siatką — tak. Zmiany (przeprowadzka, gość, nowy kot) znosi z równowagą, która jest jej znakiem rozpoznawczym; nie potrzebuje rutyny nebelunga ani ruchu chausie — potrzebuje ludzi w pobliżu i zajęcia, które nie pozwoli jej utyć.

Burmilla jest rasą zdrową (5/5, 12–15 lat) — burmańska strona dała jej odporność, perska jedno ryzyko z testem DNA: wielotorbielowatość nerek (PKD). Torbiele w nerkach rosną przez lata i prowadzą do niewydolności nerek u kota 7–10-letniego; mutacja PKD1 jest dominująca — jedna kopia wystarcza do choroby — więc kot z mutacją choruje, a hodowla powinna kojarzyć wyłącznie koty wolne (test DNA lub USG nerek rodziców). Kupujący pyta o wynik obojga rodziców; „PKD negative” w rodowodzie to standard u dobrej hodowli burmilli.

Po persie także: skłonność do łzawienia (u kotów o krótszym pysku — u burmilli pysk jest normalnej długości, więc rzadko) i do alergii skórnych (świąd, wyłysienia — pokarmowe lub środowiskowe). Po burmie: hipokaliemia (osłabienie mięśni, test DNA — rzadko u burmilli, ale pytać) i skłonność do cukrzycy u otyłych kotów. HCM jak u każdego kota — echo rodziców, u kota co 2 lata po 4. roku. Otyłość — rasa łakoma i spokojna, tyje po kastracji łatwo.

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, zęby raz w roku (kamień u kotów spokojnych), waga co miesiąc, USG nerek raz po 1. roku u kota bez testu DNA rodziców, badanie krwi z nerkami co roku po 7. roku. Kastracja po 6. miesiącu.

Szata burmilli jest krótka, gęsta, jedwabista, z niewielkim podszerstkiem — srebrzystobiała u nasady, z końcówkami zabarwionymi na czarno, niebiesko, czekoladowo lub w innym kolorze: lekko (tipped — kot wygląda na białego z połyskiem koloru) lub mocniej (shaded — kot wygląda na jasnoszary, ciemniejszy na grzbiecie). Pielęgnacja: miękka szczotka lub gumowa rękawica raz w tygodniu, w linieniu (2/5) dwa razy; kot myje się sam. Odmiana półdługowłosa (rzadsza) wymaga czesania 2 razy w tygodniu — jedwabisty włos nie filcuje się łatwo.

Makijaż: czarna obwódka wokół oczu, nosa i ust jest cechą wzorca (odziedziczoną po szynszyli) i nie wymaga niczego — oczy przetarte przy potrzebie, u kotów o jaśniejszym futrze widoczne zacieki od łez, przetarte wilgotnym wacikiem. Oczy: zielone, u kociąt niebieskie do żółtozielonych — ostateczny kolor do 2 lat; u odmiany z cieniowaniem czekoladowym lub liliowym mogą być żółtozielone.

Uszy: przegląd co tydzień. Zęby: szczotkowanie 2–3 razy w tygodniu — kot spokojny i łakomy ma kamień od 3. roku; kontrola co roku. Pazury: co 2–3 tygodnie, drapak pionowy i poziomy. Kuweta: burmilla nie jest wybredna, ale czysta — sprzątanie codzienne. Kąpiel: przed wystawą szamponem dla srebrzystej sierści, w domu — niepotrzebna.

Burmilla 3–6 kg przy umiarkowanej aktywności potrzebuje 170–290 kcal dziennie, a po kastracji o 20–30 % mniej — i to jest liczba, której trzeba pilnować, bo rasa jest łakoma po burmie i spokojna po persie, i tyje szybciej niż większość kotów. Sylwetka: żebra pod dłonią, talia z góry; waga co miesiąc; posiłki odmierzone, trzy–cztery dziennie lub automat, nie miska pełna cały dzień. Kot z nadwagą ma cukrzycę (skłonność burmańska) i choroby stawów.

Karma: wysokobiałkowa, z mięsem na pierwszym miejscu, mokra jako podstawa — woda w jedzeniu to profilaktyka nerek, u rasy z ryzykiem PKD podwójnie ważna; sucha jako dodatek w zabawkach interaktywnych, które dają kotu ruch. Kocię: karma dla kociąt do 12 miesięcy, cztery posiłki do 6. miesiąca.

Nerki: u kota z PKD dieta nerkowa (niski fosfor, umiarkowane białko dobrej jakości) od momentu rozpoznania, ustalona z weterynarzem, i woda bez ograniczeń — fontanna; wcześnie wprowadzona wydłuża życie o lata. Alergie skórne: dieta eliminacyjna na jedno białko przez 8 tygodni przy świądzie. Zmiany karmy stopniowo. Smakołyki: burmilla nauczy się żebrać w dwa dni — resztki ze stołu to u tej rasy prosta droga do otyłości.