Kot laperm

Laperm ma charakter kota stodołowego, z którego pochodzi: jest ciekawski, zaradny, lubi ludzi i nie robi z siebie damy. Jego znakiem rozpoznawczym jest wchodzenie na ramię — laperm wskakuje na barki opiekuna, owija się wokół karku i tak jeździ po mieszkaniu, mrucząc. Mruczy zresztą prawie zawsze, gdy ktoś go dotyka, a dotyk lubi bardzo. Wobec obcych jest otwarty, po krótkiej obserwacji podchodzi sam.

Z dziećmi jest cierpliwy i chętny do zabawy, z psem o spokojnym charakterze zaprzyjaźnia się szybko, z innymi kotami dogaduje się bez dramatów. Głos ma cichy i używa go umiarkowanie (2/5) — częściej mruczy, niż miauczy. Jest aktywny, ale nie hiperaktywny: bawi się intensywnie przez kwadrans, potem szuka kolan. Na naszej skali dostaje 5/5 dla początkujących i to jedna z nielicznych ras kotów, przy której ta ocena nie wymaga zastrzeżeń.

Samotność znosi lepiej niż orientalne, ale nie lubi jej; przy domu pustym przez cały dzień drugi kot jest dobrym rozwiązaniem, choć nie warunkiem. Laperm jest po prostu miłym kotem — nie ma w nim ani orientalnej intensywności, ani perskiej rezerwy.

Laperm uczy się chętnie i szybko — aportuje zmięte kulki papieru, reaguje na imię, wchodzi do transportera na komendę, jeśli ktoś go tego nauczył. Kliker i smakołyki działają dobrze, bo rasa jest zmotywowana jedzeniem i kontaktem. Pięć minut ćwiczeń dziennie daje kota, który nie boi się weterynarza ani podróży.

Ruch: dwie sesje z wędką dziennie, drapak z kilkoma poziomami, półki na ścianie. Laperm lubi wysokość (stąd ramiona), ale nie potrzebuje jej tak obsesyjnie jak koty orientalne. Zabawki logiczne i maty węchowe zajmują go, gdy jesteś zajęty. Spacery na szelkach są możliwe, jeśli zaczniesz między 4. a 6. miesiącem; wiele lapermów lubi ogród na smyczy.

Bezpieczeństwo: siatka na balkonie i oknach uchylnych, jak u każdego kota. Wolny wybieg odpada — laperm podejdzie do każdego człowieka i psa, a jego sierść zbiera rzepy jak rzep.

Laperm to jedna z niewielu ras kotów, przy której nie ma czego wpisać w rubrykę „choroby dziedziczne”: pochodzi ze spontanicznej mutacji u zdrowych kotów stodołowych, a hodowcy przez lata dopuszczali krzyżowanie z kotami domowymi, więc pula genetyczna jest szeroka. Nie opisano u niego ani HCM częstszej niż u przeciętnego kota, ani PKD, ani chorób nerwowych. Zdrowie ma na naszej skali 5/5, i nie jest to ocena na wyrost. Gen loków, w odróżnieniu od genu bezwłosości u sfinksa, nie wpływa na skórę ani odporność.

Profilaktyka jest więc standardowa: szczepienia FPV/FHV/FCV, odrobaczanie zależne od stylu życia, kontrola zębów raz w roku, osłuchanie serca przy każdej wizycie (HCM zdarza się u każdego kota, a rozsądny hodowca robi echo rodzicom). Kastracja przed pierwszą rują u kotek i około 6. miesiąca u kocurów.

Dwie rzeczy, na które warto uważać: nadwaga po kastracji — laperm lubi jeść i lubi kolana — oraz kołtuny w półdługiej odmianie, które, jeśli ich nie rozczesać, ciągną skórę i prowadzą do stanów zapalnych. Kocięta, które tracą sierść w pierwszym roku, nie są chore; to normalny etap, po którym loki odrastają gęstsze. Dożywa 12–15 lat, często więcej.

Sierść laperma jest miękka, sprężysta i ułożona w luźne loki, fale lub pierścionki — najbardziej kręcona na szyi, brzuchu i u nasady uszu, u odmiany długowłosej z kryzą i pióropuszem na ogonie. Wąsy są kręcone i łamliwe, co jest cechą rasy, nie objawem choroby. Podszerstek jest skąpy, więc sierść nie filcuje się przy skórze tak jak u persa.

Szczotkowanie: krótkowłosy laperm raz w tygodniu grzebieniem o szerokich zębach, długowłosy dwa razy — delikatnie, żeby nie rozprostować loków. Szczotki druciane i furminator odpadają: niszczą strukturę sierści. Po szczotkowaniu loki można „odświeżyć” zwilżoną dłonią, jak fryzurę. Kąpiel co 2–3 miesiące pomaga lokom wrócić do formy; po kąpieli nie suszyć suszarką, tylko wytrzeć i pozwolić wyschnąć naturalnie — inaczej sierść się puszy.

Linienie jest bardzo słabe (1/5): wypadający włos zostaje w lokach zamiast na kanapie, dlatego regularne szczotkowanie jest ważniejsze, niż sugeruje ilość sierści w domu. Uszy przeglądaj co tydzień, pazury obcinaj co 2–3 tygodnie, zęby szczotkuj dwa razy w tygodniu.

Laperm waży 3–5,5 kg i ma normalny, kocio-stodołowy apetyt: zje, ile dostanie, i poprosi o więcej. Po kastracji zapotrzebowanie spada o około 20–30 %, a ochota na jedzenie nie — to moment, w którym większość lapermów zaczyna tyć. Porcjowanie dwóch–trzech posiłków, ważenie raz w miesiącu i korekta porcji o 10 %, gdy talia znika, są prostsze niż dieta odchudzająca.

Karma z mięsem na pierwszym miejscu, mokra jako podstawa i sucha jako dodatek — laperm pije mało, jak większość kotów, a wilgoć z karmy chroni nerki i pęcherz. Nie ma szczególnych wymagań ani alergii typowych dla rasy. Zmiany karmy wprowadzaj stopniowo przez tydzień.

Dla sierści: kwasy omega-3 (olej z łososia lub karma z ich dodatkiem) poprawiają połysk i sprężystość loków — to jeden z niewielu przypadków, gdy suplement realnie widać. Miesięczny koszt utrzymania to 170–290 zł.