Kot kurylski bobtail

Kurylczyk łączy dwie rzeczy, które rzadko idą razem: silny instynkt łowiecki kota pierwotnego i psie przywiązanie do ludzi. Wobec rodziny jest czuły i lojalny (4/5), chodzi za domownikami, aportuje, wita w drzwiach i lubi być blisko, choć nie zawsze na kolanach — to kot mocny i niezależny, który sam decyduje, kiedy przyjść. Wobec obcych jest odważny i ciekawski, bez lęku. Głos ma cichy (2/5), odzywa się trylem i pomrukiem.

Z dziećmi radzi sobie znakomicie (5/5): jest masywny, cierpliwy, odporny na hałas i lubi aktywną zabawę. Z innymi kotami żyje w zgodzie, z psami — dobrze, jeśli był z nimi wychowany; z małymi zwierzętami (chomiki, ptaki, ryby w akwarium) — to łowca, i akwarium bez pokrywy jest dla niego stawem rybnym (3/5). Samotność w godzinach pracy znosi dobrze, lepiej niż koty orientalne, bo jest samodzielny; drugi kot nie jest konieczny, ale nie przeszkadza. Energia 4/5: skacze wysoko dzięki długim tylnym łapom, biega po mieszkaniu, bawi się wodą, a potem śpi kilka godzin. Uczy się chętnie i szybko (trening 5/5): przywołanie, aport, sztuczki, spacery w szelkach po lesie i nad wodą. Dojrzewa wolno, do 5 lat, i kocięcą żywiołowość zachowuje długo.

Kurylczyk potrzebuje 2–3 sesji zabawy dziennie po 15 minut, z polowaniem na końcu: wędka z piórkami wysoko (skacze ponad metr), aport, pogoń za piłką po schodach, zabawki pływające w misce z wodą — to jest zabawa, którą kurylczyk wybierze zawsze. Trening 5/5: kliker, sztuczki, przywołanie, spacery w szelkach, do których przyzwyczaja się łatwo i które lubi, zwłaszcza nad wodą. Zabawki logiczne z karmą zajmują go w dzień pracy.

Dom: pionowy i solidny. Drapak pod sufit z grubym słupem (kocur 8 kg wywraca lekkie), półki ścienne, półka przy oknie z widokiem na ptaki. Woda: fontanna dla kotów na tacy, płytka miska z pływającymi zabawkami; akwarium przykryte szybą z blokadą, klapa toalety zamknięta, staw ogrodowy osiatkowany — kurylczyk łowi ryby naprawdę. Kuweta duża, sprzątana codziennie. Okna i balkon osiatkowane siatką solidnie mocowaną, bo kot skacze na siatkę. Osiatkowany ogród lub woliera (catio) to dla kota leśno-wyspiarskiego idealne rozwiązanie; wypuszczanie luzem — nie, kurylczyk poluje skutecznie i ginie na drogach jak każdy kot. W domu z ptakami lub gryzoniami w klatce — klatka poza zasięgiem, i to wysoko.

Kurylczyk jest jedną z najzdrowszych ras w bazie (5/5): rasa naturalna z surowego klimatu, bez ekstremalnych cech budowy, o szerokiej puli genów (populacja na wyspach i w Rosji jest duża) i długim życiu (14–18 lat). Gen krótkiego ogona jest dominujący z niepełną ekspresją — stąd różna długość pomponów w jednym miocie — ale nie jest śmiertelny w podwójnej dawce i nie dotyczy pozostałych kręgów: nie ma zespołu Manxa, kurylczyka wolno łączyć z kurylczykiem, a pompon nie boli i nie wymaga opieki. Nie prostujcie go tylko i nie ciągnijcie — załamane kręgi bywają zrośnięte.

Lista obciążeń dziedzicznych jest praktycznie pusta. Rozsądny hodowca robi rodzicom echo serca (HCM — rzadka w rasie, ale badana), badanie FIV/FeLV i pyta się go o oba. Poza tym kurylczyk choruje na to, na co chorują wszystkie koty: nadwaga po kastracji (duży kot o dobrym apetycie — ważcie), nerki u seniorów (badanie krwi i moczu co roku od 7. roku życia), zęby (kontrola raz w roku), kule włosowe w linieniu. Kot, który łowi ryby w stawie, jest narażony na pasożyty — odrobaczanie 4 razy w roku, jeśli ma dostęp do ogrodu. Szczepienia jak u kota domowego, dla kota z dostępem do wybiegu także białaczka. Wysoki próg bólu: kurylczyk ukrywa dolegliwości, więc zmiana zachowania — mniej skoków, mniej zabawy w wodzie — jest wcześniejszym sygnałem niż objaw.

Kurylczyk występuje w dwóch odmianach szaty. Krótkowłosa: gęsta, sprężysta, z podszerstkiem — grzebień raz w tygodniu, w linieniu (3/5) 2–3 razy. Półdługowłosa: dłuższy włos na kryzie, „portkach” i ogonie, z wyraźnym podszerstkiem — grzebień o średnich zębach 2–3 razy w tygodniu (pielęgnacja 3/5), z uwagą na pachy i brzuch, w linieniu wiosennym codziennie, bo zimowy podszerstek wychodzi obficie. Szata jest wodoodporna, więc kot po zabawie w misce nie jest mokry do skóry i szybko schnie.

Kąpiel rzadko — kurylczyk wodę lubi, ale nie ma potrzeby częściej niż co 2–3 miesiące; po kąpieli wytarcie ręcznikiem, resztę wysuszy sam. Pompon: czesanie jak reszty szaty, u odmiany półdługowłosej puszenie grzebieniem daje efekt „chryzantemy”; bez prostowania i ciągnięcia. Oczy bez skłonności do łzawienia. Uszy z pędzelkami (odmiana półdługowłosa), kontrola raz w tygodniu. Pazury co 2–3 tygodnie, mocne — sizal konieczny, inaczej kot 8 kg rozłoży kanapę. Sierść między palcami przycinajcie — inaczej zbiera żwirek. Zęby: pasta dla kotów 2–3 razy w tygodniu albo karma stomatologiczna, a raz w roku przegląd u lekarza. Umaszczenie: wszystkie naturalne, najczęściej pręgowane (dzikie), rude i szylkretowe z bielą; czekoladowe, liliowe i point są niedopuszczalne.

Kocur kurylski o wadze 6–7,5 kg potrzebuje około 300–360 kcal dziennie po kastracji (85–100 g suchej karmy lub 350–420 g mokrej), kotka o wadze 4–5 kg — 210–250 kcal; młody kot w okresie wzrostu do 4–5 lat — 10–20 % więcej. Skład: mięso i ryba na pierwszym miejscu, białko zwierzęce co najmniej 35 % w karmie suchej (duży, umięśniony kot), tauryna, umiarkowany tłuszcz, karma mokra jako połowa dawki. Kurylczyk je ryby z natury i karmy rybne przyjmuje chętnie — ale tylko gotowe, zbilansowane; surowa ryba słodkowodna z tiaminazą to niedobór witaminy B1, a rybie ości — problem.

Porcje odmierzane wagą, 3–4 posiłki, część z zabawek logicznych. Kurylczyk je chętnie i po kastracji tyje, a gęsta szata ukrywa nadwagę — sprawdzajcie żebra dłońmi i ważcie kota co miesiąc (przy 7 kg każde 350 g to 5 %). Z fontanny kot pije chętniej, a przy okazji ma zabawę. Dodatek omega-3 poprawia jakość włosa. Kalkulator porcji przeliczy dawkę na wagę, wiek i status po kastracji — dla młodego kurylczyka do 4 lat wybierzcie górną granicę.