Kot turecki angora

Angora to kot, który uczestniczy: w gotowaniu (na blacie), w pracy (na klawiaturze), w rozmowie (odpowiada). Jest bardzo przywiązana do rodziny (4/5), zwykle z jednym ulubionym człowiekiem, i towarzyszy mu wszędzie, z komentarzem — głośność 4/5 oznacza kota, który miauczy do was, kiedy wchodzicie, wychodzicie, otwieracie lodówkę i kładziecie się spać. Osoby szukające cichego kota powinny wybrać inną rasę; osoby, które lubią dialog, dostają partnera do rozmów na 15 lat.

Energia 5/5 to nie figura stylistyczna: dorosła angora wspina się na szafę, karnisz i lodówkę, biega po mieszkaniu o trzeciej w nocy i uważa każdą zamkniętą szafkę za wyzwanie (otwiera je). Z dziećmi radzi sobie dobrze (4/5), jeśli dzieci lubią aktywną zabawę, gorzej z maluchami, które chcą ją nosić — angora jest lekka i zwinna, wyrwie się i ucieknie na szafę. Z innymi kotami dogaduje się, choć chce być liderem; z psami — zależnie od psa (3/5). Wobec obcych jest ciekawska. Samotność znosi źle: to kot, który potrzebuje bodźców, i sam w domu przez 9 godzin szuka ich w waszych rzeczach. Drugi aktywny kot jest u tej rasy bardziej potrzebą niż luksusem.

Angora potrzebuje więcej zabawy niż większość kotów: 3–4 sesje po 10–15 minut dziennie, w tym przynajmniej jedna z intensywną pogonią i skokami (wędka z piórkami wysoko, piłka rzucana po schodach). Uczy się szybko (4/5) i chętnie: aport, siad, „daj łapę”, otwieranie i — niestety — zamykanie drzwi to typowy repertuar. Trening klikerem 5 minut dziennie to najlepszy sposób, żeby zająć jej głowę i zamienić destrukcję na współpracę. Zabawki logiczne z karmą, tunele, piłki z dzwonkiem — rotujcie je co kilka dni, bo angora nudzi się szybko.

Dom: to kot pionowy. Drapak pod sufit, półki ścienne tworzące trasę wokół pokoju, miejsce na szafie — im więcej wysokości, tym mniej angory na karniszach. Okna i balkon osiatkowane bezwzględnie: angora skacze wysoko i daleko, i nie ocenia ryzyka. Zamknięta klapa toalety i pokrywa na akwarium, bo angora lubi wodę — bawi się nią w misce, w umywalce, pod kranem; niektóre wchodzą pod prysznic. Kuwetę sprzątajcie codziennie — ten kot jest w niej wybredny. Spacery w szelkach są dla tej rasy dobrym pomysłem po oswojeniu w domu. Jeśli kot jest głuchy: komunikacja wzrokiem i wibracją (tupnięcie w podłogę), nigdy nie podchodźcie od tyłu, wszystkie okna zamknięte — głuchy kot na dworze nie słyszy samochodu.

Białe umaszczenie angory to efekt genu W, który blokuje pigment — także w uchu wewnętrznym, gdzie komórki barwnikowe są potrzebne do słyszenia. Skutek: białe koty z dwojgiem niebieskich oczu są głuche w większości przypadków (szacunki dla białych kotów ogółem: 65–85 %), z jednym niebieskim okiem — w około 40 %, zwykle po stronie niebieskiego oka, a z oczami bursztynowymi lub zielonymi — w kilkunastu procentach. Domowe „klaskanie za kotem” nie wykrywa głuchoty jednostronnej. Jedynym pewnym badaniem jest test BAER, który hodowca powinien zrobić kociętom białym w wieku 6–8 tygodni i pokazać wynik. Głuchy kot żyje normalnie w domu, ale jest kotem wyłącznie domowym i wymaga innej komunikacji.

Druga choroba specyficzna dla rasy to ataksja angory tureckiej: dziedziczna choroba móżdżku, przy której kocięta w wieku kilku tygodni zaczynają chwiać się i tracić koordynację; jest nieuleczalna, a hodowca odpowiedzialny wycofuje z hodowli linie, w których się pojawiła — zapytajcie wprost. Do tego kardiomiopatia przerostowa (echo serca rodziców, kontrola kota co 1–2 lata po 3. roku życia). Zdrowie 3/5 w bazie odzwierciedla te trzy obciążenia, nie ogólną słabość: angora bez nich jest zdrowa, długowieczna (12–18 lat) i rzadko choruje na cokolwiek innego. Rutyna: szczepienia, odrobaczanie, zęby (kontrola raz w roku), po 7. roku życia badanie krwi i moczu co roku.

Szata angory jest półdługa, jedwabista i jednowarstwowa — bez podszerstka, który u persów i kotów leśnych odpowiada za kołtuny. Dlatego pielęgnacja jest prostsza, niż sugeruje wygląd (3/5): grzebień o rzadkich zębach 2 razy w tygodniu, z uwagą na kryzę na szyi, „portki” i puszysty ogon; w linieniu (3/5, wiosną) 3–4 razy w tygodniu, żeby kot nie połykał wypadającego włosa. Angora dużo się myje i przy długim włosie kule włosowe są realnym problemem — pasta lub karma z błonnikiem w sezonie.

Biała szata żółknie od żwirku, śliny i słońca; hodowcy wystawowi kąpią koty w szamponie rozjaśniającym, w domu wystarczy kąpiel raz na 2–3 miesiące, którą angora znosi lepiej niż inne koty, bo lubi wodę. Suszenie ręcznikiem, potem czesanie, bo mokry włos plącze się przy wysychaniu. Oczy: przy niebieskich oczach lekkie łzawienie zostawia rdzawe ślady na białym pyszczku — przecieranie raz na 2–3 dni. Uszy kontrola raz w tygodniu; u kota białego uszy są narażone na poparzenia słoneczne i raka skóry — w słoneczne dni ograniczcie leżenie na parapecie w pełnym słońcu. Pazury co 2–3 tygodnie; przy tak wspinającym się kocie warto zadbać, żeby miał gdzie je ostrzyć (sizal), zanim wybierze sofę. Zęby: kontrola raz w roku, szczotkowanie lub karma stomatologiczna.

Angora o wadze 3,5–4 kg potrzebuje około 200–240 kcal dziennie — 55–70 g suchej karmy lub 250–300 g mokrej — czyli więcej na kilogram niż koty spokojne, bo przy energii 5/5 spala kalorie na szafach i karniszach. Skład karmy: mięso jako pierwszy składnik, białko zwierzęce nie mniej niż 35 % w karmie suchej (aktywny kot potrzebuje go na mięśnie), tauryna, tłuszcz umiarkowany, karma mokra jako połowa dawki dla nawodnienia.

Angora rzadko tyje, ale bywa wybredna i niecierpliwa: woli kilka małych posiłków niż dwa duże, a jedzenie z zabawek logicznych traktuje jako grę — wykorzystajcie to, bo zajęty kot to spokojniejszy dom. Karmienie na czas (miska na 15 minut) jest lepsze niż wolny dostęp, choć u tej rasy nadwaga jest rzadsza niż u brytyjczyków czy persów. Ważcie kota raz w miesiącu: przy 3,5 kg spadek o 200 g to 6 % masy i sygnał, że coś jest nie tak (zęby, pasożyty, stres). Kwasy omega-3 poprawiają stan szaty. Kalkulator porcji przeliczy dawkę na wagę, wiek i status po kastracji — dla angory wybierzcie górną granicę widełek.