Kot karelski bobtail

Karelski bobtail jest kotem, który przez wieki żył przy ludziach, ale nie na ich kolanach: przywiązuje się do wszystkich domowników po równo, chodzi za nimi, śpi w pobliżu, uczestniczy w życiu domu — bez natarczywości i bez ciągłej potrzeby dotyku; wobec obcych jest powściągliwy, obserwuje z dystansu, podchodzi po swojemu, nie chowa się. Cichy (1/5): głos ma cichy, ćwierkający, rzadko używany — rosyjscy hodowcy piszą, że bobtail „mówi” tylko wtedy, gdy ma coś do powiedzenia. Nie znaczy terytorium i nie jest terytorialny wobec innych kotów — cecha, którą wyróżnia go wśród naturalnych ras rosyjskich.

Zabawowy (energia 4/5) w konkretny sposób: poluje. Zabawka na sznurku, piórko, myszka, mucha, cień na ścianie — bobtail czai się, skrada, skacze i chwyta, i robi to z zaangażowaniem kota, który przy rybakach łowił szczury; zabawki imitujące ucieczkę zdobyczy są dla niego najlepsze. Po polowaniu wraca do spokoju — nie biega bez celu.

Z dziećmi dobry (5/5): cierpliwy, zabawowy, bez agresji, ale nie kot do noszenia — sam decyduje o kontakcie. Z kotami i psami zgodny (4/5), z drugim kotem najlepiej. Inteligencja 4/5, uczenie 4/5 — imię, przywołanie, transporter, proste sztuczki. Dla początkującego 4/5: łatwy, zdrowy, cichy — trudność to znaleźć hodowlę, bo rasa liczy na świecie kilkaset kotów.

Karelski bobtail nie wymaga wychowania — wymaga polowania. Dwie–trzy sesje dziennie z wędką, na której zabawka ucieka, chowa się i wyskakuje jak zdobycz, po 10–15 minut, do chwili, gdy kot złapie i „zabije” — bez tego kot poluje na stopy pod kołdrą i na wszystko, co się rusza na stole. Zabawki interaktywne, tunele, pudełka, myszki z jedzeniem w środku — bobtail lubi zdobywać. Pion umiarkowany: drapak, półka, parapet z widokiem na ptaki.

Uczy się chętnie, za zabawę bardziej niż za jedzenie: przywołanie na imię, przychodzenie na dźwięk, wchodzenie do transportera, aport (część bobtaili aportuje sama z siebie — przynosi zabawkę, żeby ją rzucić). Socjalizacja: hodowca robi większość, w nowym domu kot potrzebuje kilku dni obserwacji z ukrycia i wychodzi sam; goście — bez wymuszania kontaktu.

Szelki: bobtail je znosi i cichy ogród lub las o poranku jest dla niego przygodą — kot z Ładogi dobrze znosi chłód i wilgoć, szata z podszerstkiem grzeje; latem w upale szuka cienia. Wolne wychodzenie — nie: kot myśliwy idzie za zdobyczą tam, gdzie ona idzie, i rzadka rasa na drodze to strata, której nie da się odrobić. Catio — tak, z gałęziami i pudełkami.

Karelski bobtail jest rasą naturalną i zdrową (5/5, 13–17 lat), bez chorób dziedzicznych specyficznych dla rasy i bez testów DNA do sprawdzania — i z ogonem, który w odróżnieniu od manxa nie kosztuje zdrowia: mutacja skracająca ogon jest recesywna (kot musi dostać ją od obojga rodziców), nie wpływa na kręgosłup, miednicę ani nerwy, i kocięta rodzą się z krótkim ogonem bez wad, które u manxa (gen dominujący) dają rozszczep kręgosłupa i nietrzymanie moczu. Rosyjscy hodowcy podkreślają to jako główny argument za rasą wobec kuryla i manxa.

Realne ryzyko rasy to mała pula genów: kilkaset kotów na świecie, kilkanaście hodowli w Rosji i Finlandii, pojedyncze w Polsce — kupujący pyta o pochodzenie rodziców, współczynnik inbredu i o to, czy hodowla należy do klubu rasy. Poza tym: HCM jak u każdego kota (echo rodziców, u kota co 2 lata po 4. roku), zęby (kamień u kotów spokojnych), otyłość po kastracji u kota bez zabawy, kamienie moczowe u kota, który pije mało.

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie (kot na szelkach i w catio — regularnie), ochrona przeciwpasożytnicza, zęby raz w roku, waga co miesiąc, badanie krwi co roku po 8. roku. Kastracja po 6. miesiącu. Ogon: pompon i załamania nie bolą i nie wymagają niczego — weterynarz nieznający rasy bywa zaniepokojony „złamanym” ogonem, który jest normą.

Szata karelskiego bobtaila jest w dwóch odmianach: krótka, gęsta, sprężysta, z wyraźnym podszerstkiem, i półdługa — z kołnierzem, portkami i puszystym pomponem na ogonie; obie zbudowane na karelskie zimy i obie praktyczne. Krótkowłosa: gumowa rękawica raz w tygodniu, w linieniu (3/5, wiosna i jesień) 2–3 razy z grabiami do podszerstka; półdługowłosa: szczotka z metalowymi szpilkami 2 razy w tygodniu, w linieniu 3–4 razy, z uwagą na kołnierz, pachy i portki. Kot myje się sam, kąpiel niepotrzebna.

Ogon: 4–13 cm, prosty lub z załamaniami, zakończony pomponem z dłuższego włosa — nie wymaga pielęgnacji poza przeczesaniem pomponu u odmiany półdługowłosej; nie dotykać załamań na siłę, część kotów ma je wrażliwe. Wzorzec wymaga pompona i ogona widocznego, ale nie dłuższego niż 13 cm.

Oczy: przetarte przy potrzebie. Uszy: średnie, z kępkami — przegląd co tydzień. Zęby: szczotkowanie 2–3 razy w tygodniu, kontrola raz w roku. Pazury: co 2–3 tygodnie u kota domowego, drapak sizalowy i tekturowy — myśliwy ostrzy pazury często. Kuweta: bobtail nie jest wybredny; czysta, otwarta. Kłaki u odmiany półdługowłosej: czesanie, pasta odkłaczająca.

Karelski bobtail 3–6 kg przy energii 4/5 potrzebuje 190–310 kcal dziennie; kot polujący z wędką trzy razy dziennie — bliżej górnej granicy, kot po kastracji bez zabawy — dolnej, i tyje jak każdy kot z podszerstkiem, pod którym nie widać sylwetki. Żebra pod dłonią, talia z góry, waga co miesiąc; posiłki odmierzone, trzy–cztery dziennie lub w zabawkach interaktywnych — bobtail lubi zdobywać jedzenie i to jest dla niego naturalne.

Karma: wysokobiałkowa, z mięsem na pierwszym miejscu, mokra jako podstawa; kot z Ładogi jadł ryby — karmy z rybą są u tej rasy chętnie jedzone, ale nie jako jedyne źródło białka (niedobór witaminy B1 przy diecie wyłącznie rybnej). Sucha jako dodatek. Kocię: karma dla kociąt do 12 miesięcy, cztery posiłki do 6. miesiąca.

Rasa nie jest wybredna ani wrażliwa — kot naturalny jadł to, co dała wioska; zmiany karmy stopniowo, przez tydzień. Woda: fontanna lub miska w innym miejscu niż jedzenie (koty naturalne nie piją przy pokarmie). Kwasy omega-3 wspierają podszerstek i skórę. Smakołyki na treningu — a bobtail trenuje chętnie — wliczone w dawkę.