Kot selkirk rex

Selkirk odziedziczył temperament po rasach, z którymi go krzyżowano: spokój i cierpliwość brytyjczyka, łagodność persa — ale bez ich dystansu. To kot, który przychodzi na kolana sam, toleruje przytulanie, noszenie i dziecięce zabawy z wyrozumiałością, która u innych ras kończy się drapnięciem. Wobec obcych jest otwarty i ciekawski, po chwili podchodzi. Głos ma cichy i rzadko używany (1/5); w domu z selkirkiem panuje cisza.

Z dziećmi ma 5/5 zasłużenie — jest jednym z najbardziej cierpliwych kotów rasowych. Z psem o spokojnym charakterze zaprzyjaźnia się szybko, z innymi kotami dogaduje się bez dramatów. Jest umiarkowanie aktywny: bawi się chętnie, ale krótko, i nie potrzebuje półek pod sufitem ani trzech sesji z wędką dziennie; po zabawie wraca na kolana lub na kanapę.

Samotność znosi lepiej niż orientalne, ale to kot towarzyski, który woli mieć kogoś w domu — przy długich godzinach pustego mieszkania drugi kot jest dobrym rozwiązaniem. Rasa ma 5/5 dla początkujących: charakter jest łatwy, pielęgnacja prosta, a jedyne, czego trzeba pilnować, to waga i badania hodowli.

Selkirk uczy się na poziomie brytyjczyka — reaguje na imię, przychodzi na wołanie, wchodzi do transportera, jeśli był tego uczony; sztuczki opanowuje wolniej niż orientalne i z mniejszym entuzjazmem, bo po prostu nie widzi w nich sensu. Kliker i smakołyki działają, ale krótkie sesje: selkirk po pięciu minutach uznaje, że wystarczy.

Ruch: jedna–dwie sesje z wędką dziennie, drapak z jednym–dwoma poziomami, zabawki logiczne dla głowy. Umiarkowana energia (3/5) to zaleta w mieszkaniu i ryzyko dla wagi — selkirk bez zabawy tyje szybko i cicho, bo nie domaga się aktywności sam. Zabawę trzeba więc inicjować, nie czekać, aż kot poprosi.

Siatka na balkonie i oknach uchylnych jak u każdego kota. Spacery na szelkach są możliwe, ale selkirk nie jest nimi szczególnie zainteresowany — ogród na smyczy tak, wędrówki nie.

Selkirk rex jest rasą młodą i przez krzyżowanie z persem, brytyjczykiem i egzotykiem dostał od nich dwie choroby, o które trzeba pytać w hodowli. Wielotorbielowatość nerek (PKD) — dziedziczna, dominująca, po persie: torbiele w nerkach powiększają się latami i prowadzą do niewydolności u kota w średnim wieku. Test DNA (PKD1) jest prosty i każdy odpowiedzialny hodowca ma wyniki rodziców; kot z rodziców „negative × negative” nie zachoruje. Kardiomiopatia przerostowa (HCM) — po brytyjczyku: bez testu DNA dla tej rasy, więc echo serca rodziców powtarzane co 1–2 lata w hodowli i osłuchanie dorosłego kota przy każdej wizycie.

Poza tym selkirk jest kotem mocnym i długowiecznym (13–16 lat), bez chorób neurologicznych czy skórnych związanych z genem loków — w odróżnieniu od cornish czy devon rexa jego sierść ma normalną strukturę i skóra nie wymaga specjalnej opieki. Zęby: okrągła głowa po persie oznacza czasem stłoczone zęby i skłonność do zapalenia dziąseł — szczotkowanie od kociaka.

Najczęstszym problemem zdrowotnym w praktyce jest nadwaga po kastracji, do której rasa ma skłonność jak brytyjczyk — ważenie raz w miesiącu, porcjowanie i inicjowanie zabawy.

Sierść selkirka jest gęsta, pluszowa i ułożona w luźne, miękkie fale i loki na całym ciele — najbardziej kręcona na szyi, brzuchu i ogonie. Wąsy są kręcone i łamliwe; to cecha rasy. Odmiana krótkowłosa ma loki krótsze i bardziej pluszowe, długowłosa — dłuższe, luźniejsze, z kryzą i pióropuszem na ogonie. W odróżnieniu od laperma selkirk ma pełny podszerstek, co daje objętość i większe ryzyko kołtunów.

Szczotkowanie: krótkowłosy raz w tygodniu, długowłosy dwa razy — grzebieniem o szerokich zębach, delikatnie, żeby nie rozprostować loków. Szczotki druciane i furminator odpadają, bo niszczą strukturę sierści i wyciągają podszerstek nierówno. Linieje umiarkowanie (2/5), bardziej wiosną. Kąpiel co 2–3 miesiące pomaga lokom wrócić do formy; po kąpieli wytrzeć i pozwolić wyschnąć naturalnie, bez suszarki, która puszy sierść. Loki można „odświeżyć” zwilżoną dłonią.

Kocięta rodzą się kręcone, a między 4. a 12. miesiącem sierść może się wyprostować lub przerzedzić — ostateczne loki pojawiają się około 2. roku życia. Uszy przeglądaj co tydzień, pazury obcinaj co 2–3 tygodnie, zęby szczotkuj dwa razy w tygodniu.

Selkirk rex waży 3,5–7 kg — kocury z linii brytyjskich dochodzą do górnej granicy — i ma metabolizm kota spokojnego: nie spala wiele, lubi jeść i nie domaga się zabawy. Po kastracji zapotrzebowanie spada o 20–30 %, apetyt nie; to moment, w którym trzeba porcjować (dwa–trzy posiłki dziennie, nie miska pełna cały dzień) i ważyć raz w miesiącu. Kot z nadwagą pod pluszową sierścią wygląda tak samo jak kot w normie, więc dłoń na żebrach, nie oko.

Karma z mięsem na pierwszym miejscu, mokra jako podstawa — selkirk pije mało, a przy PKD w tle rasy nerki warto oszczędzać od początku. Sucha karma jako dodatek, w odmierzonej porcji. Kot z rozpoznanym PKD wymaga diety nerkowej ustalanej z lekarzem; profilaktycznie wystarczy wilgoć w diecie i badanie krwi raz w roku po 5. roku życia.

Dla sierści: kwasy omega-3 poprawiają sprężystość loków i połysk. Miesięczny koszt utrzymania to 220–380 zł, nieco więcej niż u kotów drobnych, bo selkirk je jak kot 5–6 kg.