Lagotto romagnolo

Lagotto łączy dwie rzeczy, które rzadko idą w parze u psa pracującego: intensywną motywację do pracy węchowej i umiejętność wyłączenia się w domu. Na spacerze nos jest przy ziemi, a pies pracuje — węszy, kopie, szuka; w domu po dawce ruchu leży spokojnie i nie domaga się uwagi. Wobec rodziny jest oddany i przylepny, wobec obcych przyjazny po krótkiej obserwacji, z dziećmi łagodny i cierpliwy (5/5) — bez odruchu zaganiania czy chwytania. Z innymi psami towarzyski, z kotem w domu w porządku.

Szczeka umiarkowanie (2/5), głównie z ekscytacji lub na obcych — jest niezłym alarmem, ale nie stróżem. Jest wrażliwy na nastrój przewodnika i źle znosi surowe traktowanie. Samotność znosi umiarkowanie — lepiej niż vizsla, gorzej niż terier; kilka godzin tak, cały dzień codziennie nie.

Rasa ma 4/5 dla początkujących i 4/5 dla mieszkania: rozmiar, brak linienia, łagodność i chęć współpracy czynią z lagotto jednego z najbardziej praktycznych psów myśliwskich do życia w mieście. Cena: pielęgnacja loków, kopanie i potrzeba pracy nosem, której nie da się zastąpić spacerem.

Lagotto uczy się szybko i lubi współpracować — trening pozytywny, krótki, z nagrodami działa od pierwszego dnia; presja i krzyk zamykają wrażliwego psa. Socjalizacja w pierwszym roku idzie łatwo. Instynkt szukania i kopania jest wrodzony: szczeniak lagotto zaczyna kopać w wieku kilku tygodni i będzie kopał przez całe życie — w ogrodzie wyznacz mu miejsce (piaskownica, skrzynia z ziemią) i nagradzaj kopanie tam, zamiast walczyć z kopaniem wszędzie.

Ruch: 1–1,5 godziny dziennie, z czego część to praca węchowa — nosework, tropienie, szukanie zabawek w trawie, a dla ambitnych: szkolenie do trufli (w Polsce są trufle letnie i kursy). Lagotto po godzinie węszenia jest bardziej zmęczony niż po dwóch godzinach marszu. Agility, obedience, rally-o, dummy (aport) i praca w wodzie — pies dowodny wciąż lubi pływać.

Mieszkanie: 4/5 przy codziennym spacerze z pracą węchową; w domu lagotto jest spokojny i nieliniejący. Bieg przy rowerze po 12. miesiącu. Przyzwyczajanie do strzyżenia, nożyczek i suszarki od szczeniaka.

Lagotto żyje 12–15 lat i jest rasą raczej zdrową, z dwiema chorobami dziedzicznymi, które mają testy DNA i o które trzeba pytać. Padaczka młodzieńcza (JE, gen LGI2) — napady u szczeniąt 5–9-tygodniowych, które zwykle ustępują samoistnie do 4. miesiąca; łagodna, ale dziedziczna. Lizosomalna choroba spichrzeniowa (LSD, gen ATG4D) — postępująca choroba neurologiczna młodych psów, śmiertelna. Obie recesywne; szczeniak z kojarzenia „clear × clear” lub „clear × carrier” nie zachoruje. Hodowca powinien mieć wyniki obojga rodziców.

Stawy: dysplazja stawów biodrowych — prześwietlenia rodziców HD A/B, wolny wzrost szczeniaka. Oczy: zaćma sporadycznie — badanie okulistyczne rodziców. Przepukliny pępkowe u szczeniąt zdarzają się, zwykle bez znaczenia.

Profilaktyka codzienna: kleszcze cały sezon (kędzierzawa szata ukrywa je skutecznie — przegląd po każdym spacerze w trawie i lesie), uszy (opadające, owłosione — przegląd raz w tygodniu, suszenie po pływaniu, wyskubanie włosów z kanału), łapy i pysk po kopaniu (ciała obce, skaleczenia). Rasa dobrze znosi zimno i wodę, umiarkowanie upał.

Szata lagotto jest wełnista, gęsta, w zwartych lokach na całym ciele, z podszerstkiem, wodoodporna — i nie linieje: martwy włos zostaje w lokach i bez usuwania filcuje się w kołtuny przy skórze. Pielęgnacja jest inna niż u psów gładkowłosych: szaty nie szczotkuje się codziennie (to ją puszy i niszczy loki), tylko rozczesuje grzebieniem raz w tygodniu do skóry, zwilżając wodą, a co 2–3 miesiące strzyże się ją do długości 2–4 cm — nożyczkami lub maszynką — i pozwala odrosnąć. Wzorzec zabrania strzyżenia „na pudla”; szata ma wyglądać naturalnie i jednolicie.

Wielu opiekunów strzyże lagotto samodzielnie po jednym kursie; groomer znający rasę to 150–250 zł co 2–3 miesiące. Kąpiel co 4–8 tygodni bez odżywki (rozprostowuje loki); po kąpieli nie suszyć suszarką na gorąco, tylko wytrzeć i pozwolić wyschnąć. Kołtuny za uszami, pod pachami i w pachwinach — grzebień częściej.

Włosy wokół oczu przycinane, żeby nie drażniły rogówki; uszy wyskubane z włosa w kanale. Włosy między opuszkami przycinane — zbierają błoto i śnieg. Pazury co miesiąc, zęby dwa razy w tygodniu.

Lagotto waży 11–16 kg i przy 1–1,5 godzinie ruchu z pracą węchową potrzebuje karmy z białkiem zwierzęcym na pierwszym miejscu i umiarkowanym tłuszczem, w dwóch posiłkach. Rasa jest zmotywowana jedzeniem — to atut w treningu i ryzyko dla wagi; przysmaki odliczaj od porcji, waż psa raz w miesiącu, bo pod lokami nie widać przybierania.

Szczeniak rośnie do 10.–12. miesiąca; karma dla szczeniąt ras średnich, bez suplementów wapnia. Kondycja: żebra wyczuwalne pod szatą, talia wyczuwalna z góry — dłoń, nie oko. Nadwaga obciąża biodra.

Pies szukający w terenie zjada to, co znajdzie — trufle są nieszkodliwe, padlina i grzyby trujące nie; nauka „zostaw” jest u tej rasy ważniejsza niż u innych. Kwasy omega-3 poprawiają jakość loków. Miesięczny koszt utrzymania to 350–550 zł, w tym groomer, jeśli nie strzyżesz sam.