Nova Scotia duck tolling retriever

Ludzie kupują tollera jako „mniejszego goldena” i dostają psa, który jest bliższy border collie: intensywny, skupiony, w ciągłej gotowości do pracy, z instynktem aportu tak silnym, że przynosi patyki, buty i piloty bez proszenia. Wobec rodziny jest oddany i przylepny, wybiera jedną osobę na partnera do pracy. Wobec obcych — i to jest różnica względem goldena — rezerwowany: obserwuje, nie wita wylewnie, po chwili akceptuje. Wobec dzieci łagodny i chętny do zabawy, z zastrzeżeniem energii, która przewraca przedszkolaków.

Z innymi psami towarzyski, z kotem w domu — w porządku, jeśli dorastali razem; ptactwo wodne to zwierzyna. Woda jest jego obsesją: toller wchodzi do każdego zbiornika i aportuje z niego wszystko, co się rzuci. Szczeka umiarkowanie (3/5), ale ma coś innego — „toller scream”: wysoki, przenikliwy pisk ekscytacji, gdy widzi, że zaraz będzie aport, praca lub zabawa. Nie każdy toller go wydaje, większość tak, i nie da się go wytresować; sąsiedzi przez ścianę będą go znali.

Rasa ma 3/5 dla początkujących: uczy się łatwo i jest łagodna, ale energia, potrzeba pracy i wrażliwość wymagają czasu i wiedzy. Toller bez zajęcia jest nerwowy, niszczący i obsesyjny.

Toller uczy się w tempie, które zaskakuje — komendę łapie w kilku powtórzeniach, sztuczkę w jeden wieczór, i nudzi się powtarzaniem po tygodniu. Trening pozytywny, krótki, zróżnicowany; presja i krzyk zamykają wrażliwego psa na długo. Socjalizacja w pierwszym roku (ludzie, psy, miasto, hałas) jest ważniejsza niż u goldena, bo naturalna rezerwa wobec obcych bez niej zamienia się w lękliwość.

Ruch: 1,5–2 godziny dziennie, z czego znaczna część to praca — aport, dummy (aport atrap), praca w wodzie, nosework, agility (toller jest w klasie medium jedną z najszybszych ras), obedience, flyball, dogfrisbee. Sam spacer, nawet długi, go nie zaspokaja; toller po dwóch godzinach chodzenia jest gotowy do pracy, po pół godzinie treningu aportu — zmęczony. Woda w zasięgu jest dla niego tym, czym dla kelpie stado owiec.

Mieszkanie: możliwe (3/5) dla osoby aktywnej, która codziennie trenuje z psem i wyjeżdża w teren; pisk ekscytacji jest problemem przez cienkie ściany. Bieg przy rowerze i intensywne skoki po 12.–14. miesiącu. Naukę zostawania samemu wprowadź od pierwszego tygodnia — toller źle znosi samotność.

Toller powstał z małej liczby psów i ma wąską pulę genetyczną, co przyniosło kilka chorób, o które trzeba pytać. Dwie autoimmunologiczne są specyficzne dla rasy: choroba Addisona (niedoczynność kory nadnerczy — apatia, wymioty, zapaść; leczona hormonalnie do końca życia, bez testu DNA) i SRMA (zapalenie opon mózgowych reagujące na sterydy — gorączka, sztywność karku, ból u młodych psów; leczone sterydami). Pytaj hodowcę o przypadki w linii.

Testy DNA, które rodzice powinni mieć: prcd-PRA (zanik siatkówki), CEA (anomalia oczu collie), DE (encefalopatia zwyrodnieniowa — choroba neurologiczna szczeniąt), CP1 (rozszczep podniebienia), JADD (choroba Addisona o wczesnym początku). Stawy: dysplazja bioder i łokci — prześwietlenia rodziców HD A/B, ED 0. Oczy poza PRA: zaćma — badanie okulistyczne rodziców.

Niedoczynność tarczycy w średnim wieku — badanie T4. Toller dobrze znosi zimno i wodę, gorzej upał w pełnym biegu. Uszy opadające — suszenie po każdym pływaniu, przegląd raz w tygodniu. Profilaktyka kleszczowa cały sezon. Żyje 10–14 lat.

Szata tollera jest średniej długości, prosta lub lekko falista, z gęstym, miękkim podszerstkiem — wodoodporna, stworzona do lodowatej wody; pióra na ogonie, nogach i klatce, kryza na szyi. Szczotkowanie dwa razy w tygodniu szczotką z długimi zębami i grzebieniem, z uwagą na kryzę, za uszami, pod pachami i w portkach. W sezonie linienia (3/5, wiosną obficie) co 2 dni.

Kąpiel co 2–3 miesiące — toller pływa, więc spłukiwanie po jeziorze i suszenie są częstsze; szata jest samoczyszcząca i po wyschnięciu błoto wypada. Strzyżenie na krótko odpada: niszczy szatę i pozbawia psa izolacji. Włosy między opuszkami przycinane.

Uszy opadające, owłosione — suszenie po każdym pływaniu, przegląd raz w tygodniu; zapalenia u psa pływającego bez suszenia są codziennością. Pazury u biegającego psa ścierają się same; kontroluj co miesiąc. Zęby dwa razy w tygodniu.

Toller przy 1,5–2 godzinach pracy dziennie potrzebuje karmy z wysoką zawartością białka zwierzęcego i tłuszczu (typ active), w dwóch posiłkach, z 45–60 minutami spokoju po treningu i pływaniu. Pies domowy z dwoma spacerami tyje na tej samej karmie — porcję licz od aktywności. Tollery są zmotywowane jedzeniem, co jest atutem w treningu; przysmaki odliczaj od porcji.

Szczeniak rośnie do 12. miesiąca; karma dla szczeniąt ras średnich, bez suplementów wapnia. Kondycja: żebra wyczuwalne pod szatą, talia widoczna z góry — toller ma być atletyczny, nie pulchny jak golden.

U psa z chorobą Addisona dieta jest normalna, ale stres i głodówka mogą wywołać przełom — regularne posiłki i leki o stałych porach. Kwasy omega-3 wspierają skórę i szatę. Miesięczny koszt utrzymania to 350–600 zł, głównie karma i sport.