Springer spaniel angielski

Springer to pies, który macha ogonem tak intensywnie, że porusza całym tyłem — i robi to na widok rodziny, obcych, innych psów i kałuży. Wobec ludzi jest przyjazny bez wyjątków, stróżem nie jest w ogóle; wobec dzieci łagodny, cierpliwy i chętny do zabawy bez odruchu chwytania czy zaganiania. Z innymi psami towarzyski, z kotem w domu — w porządku, jeśli dorastali razem; ptactwo jest zwierzyną, a woda — obsesją. Springer wchodzi do każdego zbiornika, jaki spotka.

Energia jest jego definicją. Linia użytkowa (field) to pies, który po dwóch godzinach w terenie chce więcej; linia wystawowa (show) po półtorej godziny śpi na kanapie. Obie bez ruchu i zajęcia są nieszczęśliwe: skomlą, niszczą, przybierają na wadze. Springer źle znosi samotność — zostawiony na cały dzień wyje i rozbiera mieszkanie.

Rasa ma 3/5 dla początkujących: uczy się łatwo, jest łagodna i wybacza błędy, ale dawka ruchu, pielęgnacja uszu i szaty oraz potrzeba towarzystwa są bezwzględne. To pies dla rodziny aktywnej, która ma czas — nie dla rodziny, która chce psa do zdjęć.

Springer uczy się szybko i chętnie współpracuje — to jedna z ras najczęściej używanych przez służby do wykrywania narkotyków i materiałów wybuchowych, bo łączy nos z niekończącą się motywacją do pracy. Trening pozytywny, krótki, z aportem jako nagrodą; presja i krzyk zamykają wrażliwego psa. Socjalizacja w pierwszym roku idzie łatwo. Naukę zostawania samemu wprowadź od pierwszego tygodnia.

Ruch: 1,5–2 godziny dziennie (linia użytkowa więcej), z aportem, pływaniem i pracą węchową. Springer jest u siebie w polu z myśliwym, na próbach pracy płochaczy, w dummy (aport atrap), nosework, mantrailingu, agility, flyballu i każdej dyscyplinie z piłką. Sam spacer na smyczy go nie zaspokaja. Bieg przy rowerze po 12.–14. miesiącu.

Mieszkanie: możliwe (2/5) dla rodziny aktywnej, która codziennie wyjeżdża z psem w teren i jest w domu przez większość dnia. Ogród nie zastępuje spaceru. Woda w zasięgu jest dla springera tym, czym dla kelpie stado owiec.

Springer żyje 11–14 lat i jest rasą raczej zdrową, z kilkoma chorobami dziedzicznymi, które mają testy DNA i o które trzeba pytać. Fukozydoza — śmiertelna choroba spichrzeniowa układu nerwowego, ujawniająca się u młodych psów; cord1-PRA — postępujący zanik siatkówki; niedobór PFK (fosfofruktokinazy) — hemoliza po wysiłku. Wszystkie recesywne, wszystkie z testem; szczeniak z kojarzenia „clear × clear” lub „clear × carrier” nie zachoruje. Dysplazja bioder — prześwietlenia rodziców HD A/B.

Uszy to codzienny temat: długie, ciężkie, gęsto owłosione, wiecznie mokre u psa, który pływa — zapalenia ucha zewnętrznego są u springera najczęstszą wizytą u weterynarza, jeśli uszy nie są wentylowane, suszone i czyszczone. Oczy: zaćma, entropium/ektropium, jaskra — badanie okulistyczne rodziców. Alergie skórne zdarzają się częściej niż u innych spanieli.

„Rage syndrome” (idiopatyczna agresja napadowa) — rzadki zespół neurologiczny, w którym pies bez ostrzeżenia atakuje, a po chwili zachowuje się normalnie; opisywany głównie u linii wystawowych w latach 80.–90., dziś bardzo rzadki, ale wciąż dziedziczny. Pytaj hodowcę wprost; pies z takimi objawami wymaga neurologa, nie behawiorysty.

Szata springera jest średniej długości, prosta lub lekko falista, odporna na warunki, z piórami na uszach, klatce, nogach i brzuchu — u linii wystawowej obfitymi, u użytkowej skromnymi. Szczotkowanie dwa razy w tygodniu szczotką i grzebieniem, z uwagą na pióra za uszami, pod pachami i na nogach, gdzie zbierają się rzepy i kołtuny. Linieje umiarkowanie (3/5). Kąpiel co 6–8 tygodni lub po wytarzaniu; springer pływa, więc spłukiwanie po jeziorze i suszenie są częstsze niż kąpiel.

Uszy: przegląd dwa razy w tygodniu, czyszczenie w razie potrzeby, suszenie po każdym pływaniu i deszczu, wyskubanie lub przycięcie włosów z kanału i z wewnętrznej strony małżowiny, żeby ucho oddychało. Wiele springerów je z misek o wąskim otworze, żeby uszy nie moczyły się w wodzie. To najważniejszy element pielęgnacji tej rasy.

Pióra u psa pracującego można skrócić, u wystawowego groomer co 2–3 miesiące. Włosy między opuszkami przycinaj. Pazury u biegającego psa ścierają się same; kontroluj co miesiąc. Zęby dwa razy w tygodniu. Po każdym wyjściu w teren: kleszcze, ości traw, rzepy.

Springer przy 1,5–2 godzinach pracy dziennie potrzebuje karmy z wysoką zawartością białka zwierzęcego i tłuszczu (typ active w sezonie), w dwóch posiłkach, z 45–60 minutami spokoju po wysiłku. Springery lubią jeść i kradną — przy siedzącym trybie życia tyją szybko, a nadwaga u tej rasy obciąża biodra i pogarsza problemy skórne. Kondycja: żebra wyczuwalne, talia widoczna z góry; ważenie raz w miesiącu.

Szczeniak rośnie do 12. miesiąca; karma dla szczeniąt ras średnich, bez suplementów wapnia. U psów z niedoborem PFK (jeśli hodowla nie testowała) po intensywnym wysiłku możliwa hemoliza — ciemny mocz po treningu to sygnał do badania, nie do obserwacji.

Przy alergiach skórnych i nawracających zapaleniach uszu dieta z jednym źródłem białka i kwasy omega-3 są pierwszym krokiem przed dermatologiem — u springerów zapalenia uszu bywają objawem alergii pokarmowej. Miesięczny koszt utrzymania to 350–600 zł, głównie karma i pielęgnacja.