Polski spaniel myśliwski

Polski spaniel myśliwski został stworzony przez myśliwych dla myśliwych i ma charakter psa pracującego w trudnym terenie bez wielkich emocji: wchodzi w trzcinę, w wodę, w krzaki, wypłasza, aportuje, wraca — z zapałem, ale bez nerwowości, którą mają niektóre linie cocker spanieli i springerów. Wobec rodziny czuły, wesoły, przylepny w miarę — chodzi za ludźmi, lubi kontakt, nie jest natarczywy; wobec obcych otwarty po krótkim meldunku (2/5) — stróż z niego głosowy i słaby.

Z dziećmi dobry (5/5): cierpliwy, zabawowy, solidny (15–20 kg), bez porywczości — hodowcy podkreślają, że selekcja od początku obejmowała charakter, i psy z agresją lub lękliwością nie wchodziły do hodowli. Z innymi psami towarzyski (4/5), z kotem z domu zgodny; ptactwo, zając — praca, na którą trzeba uważać nad wodą i w polu.

Inteligencja 5/5, uczenie 5/5 — uczy się szybko i chętnie, dla pochwały i aportu, i jest z ras myśliwskich jedną z łatwiejszych w prowadzeniu; wrażliwy na ton, po krzyku wycofuje się. Dla początkującego 4/5: łatwy charakter, umiarkowana energia, zdrowie dobre — trudności to woda i błoto (pies wchodzi w każde), uszy, i to, że szczenię trzeba znaleźć w jednej z kilkunastu hodowli, zwykle u myśliwego, który pyta, po co.

Polski spaniel myśliwski uczy się łatwo — metody pozytywne, krótkie sesje, aport jako nagroda, i pies w wieku roku zna podstawy, aportuje z wody na sygnał i wraca na gwizdek. Priorytet: przywołanie znad wody i ze zwierzyny, ćwiczone na długiej lince od szczenięcia, zanim pies odkryje, że trzcina jest ciekawsza niż przewodnik; drugi: spokój przy strzale, w łodzi i w samochodzie. Trening samotności standardowy — rasa znosi kilka godzin, jeśli była przyzwyczajana.

U myśliwego: próby pracy płochaczy, polowania na kaczki i bażanty, praca w szuwarach — to, do czego rasa powstała. U nie-myśliwego: dummy (aport z pola i wody), nosework, mantrailing, dogtrekking, agility (rasa jest zwinna i średniej wielkości) — kilka razy w tygodniu; spaniel bez pracy nosa jest nerwowy i szczekliwy. Woda: pies wskakuje do każdej i wraca mokry, brudny i zadowolony — akceptacja tego jest warunkiem posiadania spaniela.

Socjalizacja prosta — pies lubi ludzi i psy; z naciskiem na spokojne mijanie ptactwa i kotów na smyczy. Ruch: 1,5 godziny dziennie (4/5), w tym praca nosa i woda kilka razy w tygodniu. W mieszkaniu 3/5: spokojny, czysty, średniej wielkości — przy codziennym wyjściu w teren da się; blok z dwoma spacerami po osiedlu to za mało dla płochacza.

Polski spaniel myśliwski jest rasą użytkową, tworzoną z psów pracujących i selekcjonowaną na zdrowie od początku (4/5, 12–15 lat) — ale rasą młodą, z populacją kilkuset psów, i o jej chorobach dziedzicznych wiadomo mniej niż o cockerze czy springerze: nie ma jeszcze specyficznych testów DNA, są badania rodziców, które ZKwP wymaga do hodowli. Punkty kontroli: dysplazja stawów biodrowych (rodzice z wynikiem), zaćma i PRA (badanie oczu — spaniele jako grupa mają do nich skłonność), zwichnięcie rzepki u lżejszych psów, niedoczynność tarczycy w starszym wieku.

Mała pula genów jest realnym ryzykiem: rasa powstała z ograniczonej liczby psów założycielskich i hodowla planuje kojarzenia z kontrolą współczynnika inbredu — kupujący pyta o niego i o to, czy hodowla należy do klubu rasy. Codzienność spaniela: uszy zwisające, obrośnięte, mokre po każdej kaczce — zapalenia ucha to najczęstsza wizyta, przegląd 2 razy w tygodniu; alergie skórne u części psów; kłosy trawy w uszach i między palcami po każdym polu; kleszcze i babeszjoza u psa w szuwarach.

Rutyna: szczepienia, odrobaczanie co 3 miesiące u psa pracującego, ochrona przeciwkleszczowa cały sezon, uszy po każdej wodzie, łapy po każdym polu, coroczne badanie krwi po 7. roku. Kastracja po zakończeniu wzrostu; u psa pracującego często wcale.

Szata polskiego spaniela myśliwskiego jest jedwabista, średniej długości, przylegająca, z piórami na uszach, piersi, brzuchu, tylnych łapach i ogonie — praktyczna: błoto po wyschnięciu wykrusza się, woda spływa, a kłosy i rzepy zatrzymują się w piórach, gdzie widać je i da się wyjąć. Szczotkowanie 1–2 razy w tygodniu (szczotka z metalowymi szpilkami, grzebień do piór), w linieniu (3/5) codziennie; po każdym wyjściu w teren grzebień przez pióra i przegląd pach, uszu i przestrzeni między palcami.

Nie strzyże się — wzorzec chce szaty naturalnej; przycina się włos między opuszkami (mniej błota i kłosów) i ewentualnie od wewnątrz uszu dla wentylacji. Kąpiel po sezonie lub po padlinie, nie częściej niż co 2–3 miesiące — zbyt częsta odtłuszcza szatę i pies moknie w szuwarach; po zwykłej wodzie wystarczy wysuszyć ręcznikiem.

Uszy to główny punkt: zwisające, obrośnięte, mokre po każdej kaczce — przegląd 2 razy w tygodniu, osuszanie po wodzie, czyszczenie preparatem raz na 2 tygodnie w sezonie, włos z kanału wyskubany. Pazury: pracujący pies ściera je sam, kanapowy co 3–4 tygodnie. Zęby: gryzaki i szczotkowanie. Kleszcze: przegląd całego psa po każdym wyjściu w teren — pióra ukrywają je doskonale.

Dorosły polski spaniel myśliwski 12–26 kg poza sezonem zjada 200–370 g dobrej karmy suchej dziennie (800–1500 kcal) w dwóch posiłkach — rozpiętość jest duża, bo rasa ma szeroki zakres wagi; w sezonie polowań, przy pracy w zimnej wodzie, zapotrzebowanie rośnie o 50 % i pies potrzebuje karmy dla psów pracujących. Spaniele tyją łatwo poza sezonem, a pióra maskują sylwetkę — żebra pod dłonią, waga co miesiąc.

Skręt żołądka u głębszej klatki: dwa posiłki, główny po pracy, nigdy przed; woda w terenie w regularnych odstępach. Szczenię: karma dla ras średnich do 12–15 miesięcy, trzy posiłki do 6. miesiąca, wzrost powolny bez pulchności — biodra. Pies w szuwarach je padlinę i pije z rowu — biegunki i pasożyty to norma, odrobaczanie co 3 miesiące, „zostaw” jako komenda ochronna.

Alergie skórne i zapalenia uszu u części psów mają podłoże pokarmowe — dieta eliminacyjna na jedno białko przez 8 tygodni przy pierwszych objawach; kwasy omega-3 wspierają skórę pod piórami i uszy. Zmiany karmy stopniowo. Smakołyki na treningu wliczone w dawkę — spaniel pracuje dla aportu, ale je chętnie.