Wyżeł włoski krótkowłosy (Bracco italiano)

Bracco ma dwa tempa. W polu jest wyżłem — szuka szerokim kłusem z głową wysoko, staje na ptaku, tropi z uporem, którego nie da się przerwać wołaniem, i aportuje z wody. W domu jest jednym z najspokojniejszych psów grupy 7: leży, śpi, chrapie, kładzie ciężką głowę na kolanach i patrzy z wyrazem, który Włosi nazywają „ludzkim spojrzeniem”. Wobec rodziny jest czuły do przesady, wobec obcych otwarty i przyjacielski — stróż z niego żaden, zaszczeka rzadko (1/5), a gościa powita, opierając się o niego całym ciężarem.

Z dziećmi jest wyjątkowy (5/5): cierpliwy, delikatny w zabawie, znosi przytulanie i ciągnięcie za uszy z arystokratycznym spokojem; jedyne ryzyko to waga — 35 kg psa, który kładzie się na dziecku z czułości. Z innymi psami towarzyski (5/5), z kotem w domu zgodny; ptactwo i zając to zwierzyna, a stójka pojawia się u szczeniąt spontanicznie na wróblach w ogrodzie.

Wrażliwość: bracco skarcony ostro obraża się na godziny, chowa w kącie i odmawia współpracy; upór na tropie ma tę samą naturę — pies robi, co uważa za sens. Dojrzewa późno, około 3 lat, i szczenięcy okres bywa niszczycielski. Dla początkującego 3/5: łatwy charakter, ale rozmiar, ślina, uszy i potrzeba pracy wyżła.

Bracco uczy się dobrze (4/5), ale we własnym tempie i pod warunkiem, że go nie poganiać ani nie krzyczeć. Metody pozytywne, sesje krótkie, dużo cierpliwości i akceptacja, że wykona siad po namyśle, nie w sekundę. Priorytet jak u każdego wyżła: przywołanie ze zwierzyny na długiej lince, od szczenięcia; bracco na tropie jest głuchy, a jego kłus zawiezie go dwa kilometry dalej, zanim się obejrzy. Drugi: nauka chodzenia bez ciągnięcia — 35 kg upartego psa na smyczy to problem dla drobnego opiekuna.

Zajęcie: idealnie polowanie na ptactwo, a u nie-myśliwego — tropienie (mantrailing rasa uwielbia), nosework, dummy, próby pracy wyżłów bez zwierzyny. Bracco nie jest psem do agility ani do biegania przy rowerze na czas; jego praca to kłus i nos. Socjalizacja prosta — rasa lubi wszystkich — ale ważna dla spokoju przy strzale i przy innych psach w polu. Trening samotności zwykle łatwy: pies śpi.

Ruch: 1,5–2 godziny dziennie (4/5), z pracą nosa kilka razy w tygodniu; w domu po tym leży i chrapie. W mieszkaniu 2/5: rozmiar, ślina, chrapanie i długie uszy w każdej misce — dom z ogrodem i teren w zasięgu to jego środowisko, choć spokojny bracco w dużym mieszkaniu przy aktywnym opiekunie też się zdarza.

Bracco jest rasą zdrową (4/5), ale duży, ciężki pies o luźnej skórze i długich uszach ma swoje punkty. Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych — rodzice z wynikiem badania (HD, ED); szczenię rośnie długo i powinno rosnąć powoli, bez skoków i schodów w pierwszym roku. Powieki: luźna skóra głowy daje entropion (podwinięcie, rzęsy drażnią rogówkę) i ektropion (odwinięcie, sucha spojówka) — obie wady widać u szczeniąt i obie operuje się z dobrym wynikiem. Do tego zaćma i, rzadziej, epilepsja.

Specyficzna dla rasy jest rodzinna amyloidoza nerek: odkładanie białka w nerkach prowadzące do ich niewydolności u psa w wieku 3–6 lat, opisana w liniach włoskich i brytyjskich. Nie ma testu genetycznego; objawy to zwiększone pragnienie, chudnięcie, białko w moczu. Sensowna rutyna u bracco od 3. roku: coroczne badanie moczu (białko/kreatynina) i krwi z parametrami nerkowymi — wykrycie wczesne daje lata na diecie nerkowej.

Uszy: długie, zwisające, obrośnięte, w każdej misce i kałuży — zapalenia ucha to codzienność, przegląd 2 razy w tygodniu. Fałdy warg trzymają ślinę i resztki jedzenia — zapalenia skóry w kącikach pyska. Skręt żołądka u głębokiej klatki — dwa posiłki, spokój po jedzeniu. Rutyna: szczepienia, odrobaczanie (pies w polu — co 3 miesiące), ochrona przeciwkleszczowa cały sezon, kastracja po zakończeniu wzrostu, około 2 lat.

Szata bracco jest krótka, gęsta i lśniąca — pielęgnacja to gumowa rękawica lub szczotka raz w tygodniu, w linieniu (2/5, wiosna i jesień) dwa razy, żeby biały włos nie został na kanapie. Kąpiel co 2–3 miesiące lub po błocie, którym pies po polu jest oblepiony do brzucha; szampon łagodny, skóra bracco jest wrażliwa. To wszystko, jeśli chodzi o szatę.

Reszta to głowa. Uszy: przegląd 2 razy w tygodniu, czyszczenie preparatem co tydzień w sezonie, osuszanie po wodzie i po piciu — końcówki uszu moczą się w misce, więc miska wąska i wysoka to praktyczne rozwiązanie. Włos od wewnątrz ucha przystrzyc dla wentylacji. Fałdy warg: przetrzeć po jedzeniu, sprawdzić kąciki na zaczerwienienie; ślina — ręcznik przy drzwiach i akceptacja, że bracco po piciu zostawia ślad na spodniach każdego gościa. Oczy: kontrola co kilka dni, luźne powieki zbierają kurz i trawy; przy zaczerwienieniu — weterynarz, nie krople z apteki.

Pazury co 3–4 tygodnie u psa kanapowego, pracujący ściera je sam. Zęby: gryzaki i szczotkowanie. Skóra: luźna, wrażliwa, po polu przegląd na rany od gałęzi i kłosy między palcami. Kleszcze: biała szata pozwala je zobaczyć, co jest jedną z niewielu zalet bieli u psa myśliwskiego.

Dorosły bracco 25–40 kg poza sezonem zjada 350–520 g dobrej karmy suchej dziennie (1400–2100 kcal) w dwóch posiłkach; w sezonie polowań o 50 % więcej z karmy dla psów pracujących. Rasa w domu leży dużo i tyje łatwo — nadwaga u ciężkiego psa z dysplazją to podwójne obciążenie stawów; żebra wyczuwalne pod dłonią, talia z góry, waga co miesiąc.

Skręt żołądka: dwa posiłki, miska na podłodze, godzina spokoju przed i po ruchu, bez łykania hektolitrów. Szczenię: karma dla ras dużych do 18–24 miesięcy, trzy posiłki do 6. miesiąca, wzrost powolny — bracco rośnie do 2 lat, a pulchny szczeniak to dysplazja w wieku 5 lat. Suplementy „na stawy” nie zastąpią szczupłej sylwetki.

Nerki: od 3. roku życia badanie moczu raz w roku; przy podwyższonym białku — dieta nerkowa (niższy fosfor, umiarkowane, wysokiej jakości białko) ustalona z weterynarzem, wcześnie, bo to jedyna interwencja, która spowalnia amyloidozę. Ślina i fałdy warg: karma sucha zostawia w nich mniej resztek niż mokra; miska wysoka i wąska chroni uszy. Zmiany karmy stopniowo, przez tydzień — wrażliwy żołądek to cecha rasy.